Ooit de dood op bezoek gehad?

.

Als kind droomde ik ervan een heel klein tv’tje te hebben welke ik overal mee naar toe kon nemen. Op school vertelde de meester dat we in de toekomst telefoons met beeld zouden hebben, zodat we elkaar zouden kunnen zien. Dat was de tijd van de zwart-wit tv die het regelmatig begaf waarop huisbezoek van de tv-verkoper, tevens reparateur, nodig was. Hij werd zo een bekende bij ons thuis die altijd een bakkie koffie meedronk. Goede oude tijd. Kon toen niet voorzien hoe snel de ontwikkelingen zouden gaan; het kleine tv’tje dat ik droomde heeft nu als telefoon de wereld overgenomen. En ik wil ´m nu niet meer, ben in het bezit van een eenvoudig Samsung mobieltje van €14.95.

Het moderne leven van computers, internet en sociale media, lijkt een vorm van vervreemding in de hand te werken: van de vriendschappen op Facebook zou je in het werkelijke leven wellicht slechts 5%, ik noem maar wat, werkelijk willen onderhouden. Als ik met het openbaar vervoer reis zie ik dat heel veel mensen niet in de trein maar in hun smartphones, laptops en tablets zitten. Dat lijkt inderdaad op vervreemding van de werkelijkheid. Relativerend in dit verband vond ik een zwart-witfoto van vroeger waarop vele mannen met hoed in een bus te zien zijn, allen met een opengeslagen krant. Die zaten ook al niet meer in de bus.

10882213_10203460095279039_1734391364535331681_n

( Afbeelding van het internet geplukt; artiest onbekend )

Mij is onlangs aangeraden de film Her eens te gaan zien. In deze film wordt de hoofdrolspeler verliefd op een besturingssysteem, een vrouwelijke stem die waar hij ook maar gaat met hem communiceren kan. Hij voelt zich altijd begrepen door haar en wordt verliefd op een vrouw zonder lichaam. Hij communiceert, welbewust, met iemand die niet bestaat. Verliefd op the Operating System ( OS ). Voor mij kwam hieruit sterk naar voren dat internet inderdaad een provider is van digitale codes die zich vertalen in woorden, beelden en geluid, maar waar de echte mens aan ontbreekt. We leven zo met afgeleiden van de echte mens. We zien niet het schilderij van van Gogh, maar nemen genoegen met de pixels van het platte scherm. We schudden iemand niet glimlachend de hand op verjaardagen maar sturen bloemen die van enen en nullen zijn gemaakt met een smiley erbij. Doet me denken aan het verschijnsel in America, waar je de overledene bij een drive-in kan bezoeken: de kist zie je op een display, daarnaast ligt het boek waarin je kan schrijven dat je geweest bent, en zonder je auto uit gekomen te zijn rij je dan weer het leven in.

In feite is de lichaamgeest ook een OS. Het verschil tussen een computer en een mens is dat een mens kan voelen, ervaren, beseffen dat ie bestaat. Maar als de mens dit besef niet wakker heeft is ie slapende en manipuleerbaar voor wie zijn conditionele toestand goed leest. Iedere communicatie kan dan gezien worden als de bedoeling iemand te beïnvloeden. Dit gaat over macht. Door je geconditioneerde aspecten als ´jezelf´ te aanvaarden ben je overgeleverd aan alle invloeden om je heen en zul je de condities van het bestaan vanuit angst ervaren. Goedkeuring en afkeuring bepalen zo je denken, je hele leven, zelfs als er niemand achter je broek aan zit. Zo ben je een gesloten systeem geworden die ´loyaal´ is aan wie ook maar aan je marionettentouwtjes willen trekken.

Nisargadatta Maharaj, een van de belangrijkste leraren uit mijn leven, was er volstrekt duidelijk over dat de geest en zijn bewegingen buiten ieders controle ligt, maar niemand is verplicht zich met de geest ( OS ) te identificeren. Of je nu een eeuw geleden leefde of in dit digitale supersnelle tijdperk; deze waarheid geldt altijd. Als de inhoud van bewustzijn werkelijk voorschrijvend was, dan was ik als slaaf geboren en moest ik als slaaf sterven. Het zelfbewustzijn is in eerste instantie een vergissing van afscheiding en afhankelijkheid, maar diep doorzien is het de glorie van het besef te bestaan zonder aan condities gebonden te zijn.

Ik ken slechts twee modi: of ik ben ongebonden en waar er een gedachte opkomt de waarnemer van de suggestie; of ik geloof een gedachte en help mijn en ook uw leven naar de klote. Het eerste heet vrij en in vorm opbouwend, het tweede is onvrij en destructief. Ik bezit beide opties en kan ze feitelijk niet meer uit elkaar houden. Ze hebben zich in mij verenigd en zitten gebroederlijk op mijn schoot. De hemel en de hel zijn nu vriendjes. Ik heb er geen sodemieter mee te maken; ze wilden het zelf zo. Ik ben deze oude tegenstanders dankbaar dat ze me tonen in welk gevecht ik nooit hoef te wezen. Welk gevecht dan ook.

Taal zelf is een OS. Taal kent zijn eigen wetten en als je je niet naar die wetten gedraagt krijg je mooi een onvoldoende. Wat een lulkoek van dat onderwijs! Ik snap mensen altijd, al stotteren ze de hele nacht door! Het idee van mensen die beter willen worden is het idee dat ze niet al goed zijn. Dit soort mensen zaaien verderf, ik zal de beruchte voorbeelden uit onze gemeenschappelijk historie niet noemen want wou het oudejaarsavond wel een beetje gezellig houden. Kernpunt voor mij is: als je een bloedhekel aan jezelf hebt gaat niemand dat voor je oplossen en is je boosheid hierover explosief geworden ten koste van anderen. Mensen schadeloos houden is het hoogste goed.

Zie de OS, overal. Nee, dit is geen conspiracy theory; je gaat jezelf toch niet verdenken? Je bent voortaan gewoon aardig voor een ieder die, net als jij, met het juk OS geboren is. Dan kijken we er nu eens gezamenlijk doorheen, want in mijn eentje is best wel ongezellig. Die laatste lach die niemand hoorde! Dankbaarheid bepaalt dit Zijn, thuis, als de dood bij zichzelf op bezoek.

.

Advertenties
Geplaatst in kunst, proza | Tags: , | Een reactie plaatsen

Amazing video from out of space.

OVERVIEW from Planetary Collective on Vimeo.

Geplaatst in film | Tags: | Een reactie plaatsen

Geile Heiligheid of Heilige Geiligheid; tis ´T zelfde.

.

Ik heb een buurman die het een goed idee vindt om om 18.30 uur op 30 december zijn huis te gaan verbouwen en een boormachine in het beton te persen. Wilde juist dit schrijven aanvangen toen hij zijn luide activiteit begon. Eerst maar even boodschappen doen, mogelijk is dan de rust weergekeerd.

Heb drie bier en vier flessen wijn meegebracht om mij deze twee laatste etmalen voor het nieuwe jaar mee te vermaken. Ondertussen een week, met in het midden een onderbreking van een halve fles wijn, droog gestaan. Morgen oudejaarsavond en daarin komen voor mij een aantal dingen tezamen. Die zal ik hier bespreken; de buurman is alweer gekalmeerd.

Wat mooi samenvalt met het einde van dit jaar is dat mijn huidig en in perioden zeer alcoholisch weblog bijna vol is. Dit constateerde ik vanmiddag: op de gratis versie van het WordPress-weblog is 3072 MB toegestaan en ik heb daarvan 3054,84 MB verbruikt. Rest mij momenteel nog 17.16 MB waarvan ik met dit bericht nog een flink deel zal afsnoepen om morgen, 31 december, de laatste ruimte te vullen met een afscheidswoord, zoals dat hoort, wellicht.

Mijn erotische galerie foto´s is klaargekomen. Ja, leuke woordspeling hè? Maar dit is voor mij wel een interessante paragraaf die ik graag uitschrijf omdat volgens mij veel mannen met hetzelfde kampen. Mogelijk ook vrouwen, daar weet ik te weinig van.

Het verzamelen van foto´s van mooie vrouwen is in eerste instantie natuurlijk pure fascinatie voor de ultieme aantrekkingskracht van een welgevormde vrouw met ogen en lichaamstaal die van onschuld en Hart verhalen. Dat zijn de mooiste. Omdat ik met deze bezigheid als 53jarige man mij verdacht zou kunnen maken als ´vies mannetje´, heb ik er vaker een draai aan gegeven door te beweren dat ik modellen nodig had voor mijn tekenkunst. Maar ik kan amper tekenen en zat gewoon te geilen natuurlijk, dat snapt U ook wel.

Ik stond het vieze mannetje in mij toe en zette op mijn Tumblr weblog Sensual arousal alles dat mij maar onderbuikgevoelens bezorgde, dit in sessies over 6 maanden, begonnen op 25 juli, geëindigd op 28 december. Uren en uren en uren stond ik me toe helemaal die geilheid in te gaan, zelfs meerdere keren zo lang dat ik van Tumblr de melding kreeg dat ik het maximaal aantal te rebloggen foto´s had overschreden voor dat etmaal. Oké, er is vast nog een nieuwe dag.

De dwangmatigheid van de aandrift Lulu´s van Pixels te downloaden ontsnapte ook niet aan mijn aandacht, dus regelmatig dacht ik, als ik weer meer dan 1000 foto´s had verzameld, dat het wel eens genoeg was in dit oneindige rijk van schoonheden, en dat ik, als ik nu alle foto´s met mankementen voor mijn subjectieve smaak verwijderde, ik vanzelf bij de gedroomde schone zou uitkomen. Ik heb die gedroomde schone niet als een plaatje willen zien, maar als 250 plaatjes die ik over zou houden voor mijn tekenkunst. Ik heb de episoden van verzamelwoede in 6 maanden steeds weer laten afwisselen met het verwijderen van al te geile of anderszins kunstmatige smoeltjes alsmede de plaatjes die kunstmatige lichaamshoudingen vertoonden of direct naar orgasmezucht verwezen. Ik zocht de ideale vrouw in pixels.

De tegenstelling die ik in mijzelf trof was: ja, je bent een geile beer en ja, je bent ook een Heilig Hart, hoe die twee te combineren? Ik heb vrienden, vriendinnen, therapeuten en spiritueel leraren bezocht om mij van deze tweespalt af te helpen en het is nooit gelukt dan tijdelijk. Hoe zat dit nou? Ik voelde me minzaam over mezelf want ik ging nu ongeremder dan ooit de porno van bewegende beelden met al hun extremen bezien, stelde geen limiet aan orgasmen en bekeek wat dit met mij deed. Kreeg ik eerst het Heilig Hart niet compleet, nu bleek ik met al mijn zondigheid ook het Heilig Hart niet te kunnen doden! De drive van mijn geil onderzoek kwam tot rust.

Eergisteren, 18 december, heb ik de erotische eregalerij afgesloten, uitgelogd, en wist ik dat ik dit verhaal ging schrijven nog niet. Tis nu ik dit met rode oortjes schrijf dat ik erken dat het Hart al mijn geilig onderzoek geen moment heeft ondermijnd; ik kwam de beperkingen van mijn fascinaties tegen en prefereer, door mislukking keer op keer, wat aan mijn controlezucht vooraf gaat.

Voor zover vrouwen met mijn overwegingen mee gaan in bevrijdende zin ben ik blij en naar mannen toe die zich schuldig voelen over porno kijken zeg ik altijd: ik dank je dat je geen vrouw in de straat verkracht. Porno is niet op voorhand fout; tis een prachtige gelegenheid te zien wat je geilheid met je hart doet of je hart met je geilheid, totdat je het verschil er niet meer in kan herkennen. Maar natuurlijk begrijp ik ook de vrouwen die leven met een man die porno kijkt; als porno beter is dan de echte vrouw dan is er zeker wel iets mis. En dan zeg ik vrouwen: geef die man de recht zijn knoop in deze te voelen en praat er open met hem over zonder jaloers te zijn. Misschien moet hij bij je weg, misschien zoekt ie in de porno juist jou; kom er achter welke het is en veroordeel niet.

.

tumblr_n1g6tzYqNY1qg88gpo1_1280

.

Deze foto vind ik erg mooi. Ik zie altijd vriendinnen met wie ik leefde in foto´s. Dit was mijn laatste vriendin als het ware. Ik was meteen van de porno af toen ze kwam. Haar haren, die kont in die broek, die mooie milde lach. Dè ontmoeting van afgelopen jaar die niet mocht duren door omstandigheden haha! Tis fantastisch dat dit vieze oude mannetje internet tot beschikking heeft om via al die zogenaamde nodeloze pixels bij het Hart uit te komen. Als ik mij aftrok bij een filmpje moest ze de laatste tijd lange donkere krullen hebben zodat ik mijn woede over haar vertrek als een niesbui in mijn handen kon laten gaan. En klaarkomen bestond nooit, tegelijk voelde ik het veel vaker toch als ik de tissue bij het afval deed en gaandeweg mijn geilheid zag rijpen tot meer en meer onthouding. Daarmee het Hart van iedere vrouw, niet alleen het vlees over houdend.

Ik ken een vriend. Eigenlijk ken ik hem niet maar we spreken elkaar wel. We smijten met digitale codes en hij wist er geen woord meer voor en zei toen: ´taal-intiem´. Wat een prachtige waarheid in alle verwarring is dit! Ieder woord is gevuld door eerder gebruik, hoe zou je er iets origineels mee willen proberen? En ik wil het! En mijn goede vriend doet niets anders. Na conflict raakten we elkaar kwijt en dit jaar herstelde ons contact. Nu stuurt hij me, in hartelijkste heerlijke mailwisseling, wel eens een blote kut of kont omdat ik er zo van hou en, dat vind ik leuk, ik steeds aangeklede meisjes terug. Ik noem geen naam, tis te ongewoon, en hij heeft in mij de man getoond! Nooit afgewezen wat ik zag en altijd meegekeken. Dit was de laatste foto die ik hem stuurde. De dans van het Leven is ook fraai als deze stil staat.

.

tumblr_m5zi84bdHc1qfymwro1_1280

Geplaatst in fotografie, proza | Tags: , | 2 reacties

Tis zo en zo al zo

.

Tis zo en zo al zo. Dit aardige zinnetje schoot me net te binnen naar aanleiding van de uitspraak dat we aangetrokken worden door mensen met wie we resoneren. Ik noem dat een holle frase want als je dit niet weet functioneert het ook prima. Zo een uitspraak heeft de schijn van diepzinnigheid en openbaart tegelijkertijd niets. Woorden die in de wind verwaaien en geen wezenlijke indruk bij me achterlaten. Vaak hoor ik een soort hermetisch taalgebruik in spirituele kringen dat op mij verkrampt overkomt en niet buiten een beperkt domein kan treden. Nogal eens hoor ik dat de spreker niet beleeft waarover ie spreekt, anders zouden juiste nuances in plaats van onnauwkeurigheden in de formulering terug te vinden zijn. Maar, voeg ik er betamelijk aan toe: ik moet ook niet zaniken en zeuren en mag wel eens wat milder zijn, want tis zo en zo al zo.

Met verlichting hetzelfde verhaal, maar dan net even anders. Die hele zoektocht naar verlichting ging naar voren terwijl de bron allang achter me lag. Het was zo en zo al zo. Dus eigenlijk liep mijn zoektocht alleen maar van verlichting, de bron, weg. Als je dat door hebt dan heb je nog steeds niks gevonden maar stopt het zoeken wel. Dat kun je dan als je wilt alsnog vinden noemen en, inderdaad, het was zo en zo al zo.

Verlichting is een immaterieel ´goedje´ dat je zonder diploma aan iedereen mag aanbieden. Omdat niemand weet wat het is natuurlijk! Tis een fraaie wereld waarin we leven. De waarheid zoeken waar die niet is; daar zijn we goed in! Ja, goed idee; laat ik voor mezelf spreken voor ik ongelukken bega. Diegene in mij die ooit verlicht moest worden schrompelt bij eerste herverschijnen al ineen. Tis een proces waarin ik eventjes binnenstebuiten word gekeerd om getoond te krijgen dat ik al die tijd in louter in spoken heb geloofd. De een wordt er stapelgek van, de ander verlicht; tis niet te voorspellen. Maar ik wil dat onderscheid hierbij ook laten vallen: we zijn allemaal dom genoeg om toch weer eens voor de duvel te dansen. Dit is mijn uitgangspunt in de wereld en dan kan het altijd mooi meevallen. Dit bedoel ik niet cynisch; ik respecteer een ieder´s mankementen, zoals de ander de mijne naar ik mag hopen. Tis zo en zo al zo, daar hoeven we geen doekjes om te winden.

In feite is het erg simpel wat ik zie. Ik zie dat zoeken naar verlichting de overtuiging in zich draagt dat ik niet verlicht ben en dat dit betekent dat het zoeken verlichting juist ontkent, actueel, op het moment van zoeken zelf. Of anders benaderd: als ik echt niet weet wat verlichting is, hoe zou ik het dan ooit kunnen herkennen en vinden? En hoe kan ik dan nu weten dat ik niet verlicht zou zijn? Spoken, allemaal spoken om niets. Diegene die verlicht moet worden staat feitelijk alleen maar in de weg zou je dan zeggen maar ik kijk daar anders naar en heb vriendschap met het zoekertje in mij gesloten. Hij gaat zijn gang maar, ik heb er geen last meer van en geniet van de voorstelling. Ik heb eenvoudig begrepen dat tegen het huidig beleven zijn een blunder van jewelste is, altijd! Want iets is zo en zo al zo.

.

Geplaatst in proza | Tags: | Een reactie plaatsen

Maatje Lief!

.

1.

Ma, mij wel genadig,
dank dat U mij hoort,
mijn gebeden verhoort!

U gaf me geen verlichting als vuurwerk,
putte me niet uit met extase na extase,
nee, veel beter: U heeft conflict
uit mij weggenomen!

Iedere stap die ik nu maak
Uw stap!

Of zit ik weer eens te overdrijven!

2.

Tis een heerlijk ondervinden,
als ik mijzelf een koffie bereid,
dat ik geniet van U aan mijn zijde
-als tik ik U zo even op een bil!-
zodat ik een ex-vriendin niet mis.

Tis een bijzondere verrukking
als de man in het jongetje ontwaakt,
zich zuiverend aan Uw stille weldaad,
voor alle vervulling al vervuld,
ter lering voor de nieuwe dag.

3.

Ha ha, ja Ma, ik wil zo graag!
Geduld is een schone zaak; ik weet het
maar zie ik U in schoonste gedaantes
over de straten van het leven gaan
dan vergeet ik dit nog wel eens.

Tis de onthouding hè Moeder,
er begint me nu iets te dagen.
Tis de verwachting, het groeien naar,
en tegelijk overal van afblijven.
Opdat het verlangen rijpt,
de vervulling waard wordt.
Ik hoef Uw wegen niet te snappen.

4.

Zo krabde Uw Leegte vannacht
barmhartig alle labels af van
wat ik in ´mijn lijf´ meende te voelen,
zo de gespannen knopen overspoelend
met Uw Warme Gloed niet-weten,
zo tot fysiek gewaarzijn ontwikkelend
in het vrije beleven zonder namen.

5.

Uw schering en inslag
weefde mij alle dromen kenbaar
en nergens kon ik U vinden!

En achter al mijn roepen
stond U al!

Zie nu ieder zoeken vallen
en vertrouw erop dat ik niks weet.

.

Geplaatst in poëzie | Tags: | Een reactie plaatsen

Het onmiddellijke versus plannetjes

Shine You Crazy Diamond! (15)

.

Vorige nacht kwam ik twee treffende citaten van Nisargadatta Maharaj tegen, die me aanspraken als vanuit een spiegel. Dat hebben wijze woorden in zich: de kwaliteit om dat in me wakker te roepen wat ik nog in de schaduw laat liggen. Toont me al dat uitstellen, nu bijvoorbeeld weer dat stoppen met roken. Nisargadatta rookte als een ketter, ik weet het, maar hem daarin als voorbeeld nemen zou dwaas zijn. Het citaat dat hier volgt spreekt mijnheertje Procrastinatie in mij aan.

.

1

.

Een uitspraak als deze klieft genadeloos door alle pretentieuze weetjes over de vrije wil of het ontbreken daarvan heen wat mij betreft; woorden in de roos. Helderheid, die het gevolg van overgave is, stelt niet uit maar kent onmiddellijke actie op een gegeven situatie. Dit komt ook mooi naar voren in volgend citaat.

.

2

.

Het onmiddellijke handelen kent een kracht en vertrouwen waar het denken niet aan kan tippen, nooit! Tijdens wandelingen vind ik het prettig steeds uit het denken te vallen, als ik schilder gaat dit onderzoek ook soepel, maar tussen muren maakt spontane actie makkelijker plaats voor mentaal overwegen, waarin plannetjes tot levensverbetering ontstaan. Waarom die omweg als ik ook direct kan handelen? Tis verslaving aan zoeken zelf lijkt het wel, om wat er altijd al voor ligt maar niet voorgoed te vinden. Of beter gezegd: om vooral niet erdoor getroffen en verslonden te worden. Dat had ik twee nachten terug enorm sterk toen ik de aandacht op zichzelf richtte en me af en toe kapot schrok, als door de dood getroffen.

Afgelopen nacht had ik het plannetje sneeuw, die echter hier niet bleef liggen, te gaan fotograferen. Een plannetje is prima als de afgelasting geen pijn doet. Het deed geen pijn, ik had wel de voorpret zoals afgespiegeld in mijn vorig blog. Vandaag was het nat, nat, nat; de voorpret was sneeuwwit.

Ander voorbeeld: roken. Mijn plan is om te stoppen, de onmiddellijkheid ziet nu of er werkelijk behoefte aan een sigaret is of dat ie uit gewoonte wordt opgestoken. Door dit zien hoeft de peuk dan in veel gevallen, waarin echte trek niet aanwezig blijkt, niet meer opgestoken te worden. Zo ben je echter wel de hele dag met je peuken bezig; het lijkt mij eenvoudiger de hele gewoonte in een keer te tackelen, gelijk dat met drank ook het beste werkt. Dan treedt er iets in werking dat ik, als ik het me goed herinner, aan G.I. Gurdjieff heb ontleend: gebruik iedere keer dat er trek in een peuk ontstaat als een alarmbel, een wake-up call om de staat die aan die behoeftigheid vooraf gaat weer te realiseren. Dit in acht nemend zal ik vanavond de laatste peuk roken; wat van de tabak over is gooi ik in de wind.

Ik zie dus eigenlijk twee benaderingen. De eerste is er eenvoudig alert op of er echte trek in de peuk bestaat of niet en rookt iedere sigaret geheel bewust om dan, is de verwachting, te zien dat het roken af neemt. De tweede stopt acuut met roken en dwingt de geest de nieuwe omstandigheid te adapteren zonder omzien of spijt. Er wordt gezegd dat je er een sterke wil voor nodig hebt maar volgens mij, ―het eerste citaat van Nisargadatta ondersteunt deze zienswijze―, gaat het er om dat je overtuiging geheel rond is. Een overtuiging tegen roken is daarbij nooit zo krachtig en volledig als een overtuiging die geheel vóór natuurlijkheid gaat. Dus het gaat er om goed te zien, niet allereerst wat ik niet wil, maar voor alles wat ik wel wil.

Als een dwaas heb ik al zolang geleefd en ik wil graag nog wel even mee. Dat is een plannetje die niet uit hoeft te komen maar de voorpret geeft me energie en de juiste geestelijke gerichtheid om met een glimlach door het leven te gaan. Geen filosofie over vrije wil meer van node; ieder moment kan het Hart gekozen worden, dan kan geen handeling meer zondig zijn.

.

Geplaatst in fotografie, proza | Tags: , | Een reactie plaatsen

Mogelijk sneeuw O wakende nacht!

.

Het was niet veel wijn die halve fles die ik op de derde avond droog staan in de kast aantrof tot mijn duivels genoegen. Maar zelfs voor die vier glazen moest ik vandaag weer betalen met loomheid door te lang te slapen. En ook waren de drinkcellen weer uit hun slaap gewekt want vandaag moest ik toch geregeld aan wijn denken. Dat voelde opeens weer krap dus ik heb niet meer gehaald. Wat een zeldzaamheid mag heten; meestal zit ik dan alweer in de junkmodus en trek weer wat weken drinkend door het bestaan. Maar nu dus niet; ik lijk wel eens een beetje verstandig. Hoorde Bram Bakker, de psychiater, afgelopen avond nog zeggen dat ´verleiding´ het best in de kiem gesmoord kan worden, want een alcoholist die weinig wil drinken doet dat toch nooit; die moet die eerste gewoon niet nemen.

Zit te overwegen de gehele nacht op te blijven. Er is sneeuw voorspeld. Eerst regen, dan natte sneeuw mogelijk overgaand in droge. Vanuit het zuiden. Ik weet niet of het Haarlem haalt deze nacht maar zowel dan wil ik dat niet graag missen. Typisch zo een moment om buienradar even te checken maar als ik het niet doe hou ik de spanning erin: Ja? Nee? Of toch?! Als kind was ik expert in het lezen van grijze luchten; ik kon aan de kleur en wolligheid van een wolkenpartij voelen of er sneeuw in zat, en zo ja, of het dan vallen zou. Mag me graag herinneren dat ik meestal gelijk had maar herinner me waarschijnlijk het liefst de keren dat ik gelijk had. Als er inderdaad sneeuw gaat vallen moet ik op natte voeten rekenen: mijn instappers kennen amper profiel en door de straten glibberen is niet waarvoor ik opteer, de bergschoenen hebben lekkende zolen maar wel goed grip. Een goed paar schoenen kopen, nu er wat geld is, is geen verkeerd idee voor deze wandelaar. Als ik stop met roken, die andere junkmodus van me, is dat zo terug verdiend.

Het weerbericht klinkt veelbelovend: veel sneeuw! Het zal iets boven het vriespunt zijn als de boel valt maar als er veel valt is dat genoeg voor een wit decor; dan is het cameratijd en mogen de schoenen aan. In de middag en avond zal het sneeuwgebied wegtrekken, dus we hebben flink de tijd om ervan te genieten. Als dat maar niet op een teleurstelling uitloopt! Nou, dan heb ik in ieder geval van de voorpret genoten. Wat me doet denken aan de keer dat ik met een maat een reisbureau inliep. In hun etalage stonden bordjes met ¨Gratis vakantievoorpret!!!¨ erop geschreven. Bij de balie aangekomen zei ik: ¨wij willen graag de gratis vakantievoorpret¨. De vrouw was not amused.

Het verjongt me, de opwinding van steeds weer naar buiten kijken, in lantaarnlichten, om te zien of de eerste vlokken al vallen. Dat deed ik als kind al, als ik voor de zoveelste keer bij het juiste weertype vitrage opzij schoof om de stand van zaken in de lucht op te nemen. En mijn moeder hoorde roepen: ¨blijf nou toch eens van de vitrage af; ga dan naar buiten!¨ Dan schoot ik in een klein jasje en mijn groene laarsjes, sjaal en muts en ging op pad en ja hoor, daar zag ik de eerste vlokjes al sierlijk dalen! En ze bleven nog liggen ook, smolten niet! En als zo bui dan forser werd en de vlokken zwollen dan was puur geluk mijn staat en niemand die erover dacht. Even vanaf het balkon kijken.

Dacht gisteren nog dat ik mijn bril nooit meer op heb en ook niet mis. In de tijd dat ik de MAVO in Hillegom bezocht was ik zo verlegen dat ik graag achterin de klas zat en dan het handschrift op het schoolbord niet kon lezen. Een bril bood uitkomst. Enorm grote glazen, geen porum eigenlijk. Nu liep ik dus ook met dubbel glas. Door de jaren heen werden de monturen kleiner. Een montuur, rond mijn twintigste levensjaar gekocht, is altijd mijn favoriet gebleven maar helaas verloren gegaan tijdens een dronken nacht toen ik vanaf mijn fiets in een berm bij een sloot ter hoogte van de Kadijk te Heemstede belandde. Niet meer teruggevonden, ook niet de volgende ochtend, toen ik weer ben gaan kijken. Dit montuur was antiek, had ik eens op het Waterlooplein in Amsterdam in een vitrine zien liggen en gekocht voor, toen, vijftien gulden. Daar heb ik door een opticien in Bennebroek passende glazen in laten zetten en ik was er hemeltje trots op. Als ik nu foto´s zie uit die tijd wil ik bijna weer naar de Kadijk fietsen om daar in de sloot te dreggen en het sieraad weer te vinden. Mijn huidig montuur doet er ietwat aan denken, maar deze zet ik bijna niet meer op, tot zojuist, om in het lantaarnlicht te kijken en koortsig te turen of ik al wat ijskristallen zie!

P1120391Kijk, dit is de antieke bril die ik bedoel. En nu ik in mijn fotomappen heb zitten snuffelen kom ik allerlei interessants tegen. Het roept mooie verhalen op. Het roept daarmee het idee op om geslaagde foto´s te digitaliseren en er de verhalen bij te vertellen. Die geef ik op mijn weblog dan de tag ´autobiografisch´ mee en zo kan er een mooi manuscript ontstaan. De foto hieronder verraste me enorm. Ik heb die foto geschoten toen er nog geen digitale camera´s waren, in Schalkwijk Centrum waar ik nu drie minuten vandaan woon. Dit kiekje is niet meer te maken; alles is er alweer veranderd. Ik vond het indertijd een van mijn mooiste foto´s en nu ik deze weer zie denk ik er weer zo over; heb ik al die tijd zitten niksen of zo? Moet lachen; wat een leuke vondst!

P1120392

.

Ja ja, er valt aardig wat neerslag en de eerste sneeuw zit er al tussen. Er staat een zeer stevige wind; tis af en toe flink duwen om de balkondeur open te krijgen. Dat belooft machtig mooie mogelijkheden voor de fotografie. Dan hoef je geen kunstenaar te zijn om toch met de mooiste plaatjes thuis te komen; alle schoonheid wordt keurig voor U verzorgd. Tis 04.59 uur en ja hoor, tis allemaal nog nat maar steeds meer sneeuw komt naar beneden! Ik word op mijn wenken bediend, dank U wel beleefd!

Zoekend naar een geschikte foto voor een kerst- en nieuwjaarsboodschap kwam ik zoveel moois tegen dat ik me weer in de Waterleidingduinen waande, met die enorme pak sneeuw bij windstilte en een helderblauwe lucht met zeer aangenaam zonnetje. Zou toch te gek zijn als tegen de ochtend, bij het eerste licht, de sneeuw al wat wil blijven liggen, zodat ik met rugzakje op pad kan gaan, eventueel bus en trein daarbij benuttend. En dan tegen de avond thuiskomen met een schitterende fotoreportage, derde kerstdag waardig. Moet ik wel de accu´s van de camera nog maar eens opladen; die lopen steeds rapper leeg. En de pocketcamera met extra batterijen in de rugzak. Thermoskan koffie, bubbeltjeswater, fruit, sandwiches en rookwaar mee, en op naar de zee. Ja, de zee zal het worden denk ik nu. Maar hoor mij in mijn fantasie al feest vieren; wellicht blijft alles kleddernat en gaat mijn gedroomde feestje in het geheel niet door. O ja, de accu´s! Ik ga dit blog plaatsen en eindig met wat heerlijke foto´s uit de oude doos.

.

Winter IV (2)Winter IV (3)Winter IV (12)Winter IV (14)Winter IV (24)Winter IV (25)Winter IV (53)Winter IV (54)

Geplaatst in fotografie, proza | Tags: , | Een reactie plaatsen