Blije letters van vertier

.

Boekenverkoop gaat achteruit en e-books worden massaal illegaal gekopieerd; niet erg bemoedigend voor de beginnende schrijver die van zijn werk leven wil. Uitgevers zijn ongeduldiger geworden; als een boek niet rap aanslaat bij het publiek heeft ie afgedaan, hoorde ik iemand zeggen. Auteurs moeten vaker op podia en tv verschijnen om wat bij te verdienen. Straks van de inkomsten als schrijver te kunnen leven, zonder in de bijstand terecht te komen volgend jaar als de WW is gestopt, is nog moeilijker geworden; des te groter de uitdaging een prima manuscript af te leveren! De laatste keer dat ik een manuscript naar een uitgever heb gestuurd is alweer ruim 30 jaar geleden. Ik stuurde knullige teksten die ik steeds met afwijzingsbrief retour kreeg van de verschillende aangeschreven uitgeverijen. Vond het wel een keer welletjes en heb nooit meer naar een manuscript toegewerkt; met het internet werd ik een blogger die online, voor wie het wil, beschikbaar is. Maar hoe vinden mensen mij? Als een uitgeverij mijn werk wil publiceren zullen ze daar ook reclame voor maken; dan bereik ik in een keer veel meer mensen. Dit spreekt me deze dagen weer aan.

Als ik me in alle ijdelheid eens voorstel dat het zou lukken, mijn boek straks prijkt in etalages van gerenommeerde boekhandels, hoe zou ik dan reageren op uitnodigingen voor tv? Of om voordrachten te geven in het land? Het idee schrikt me af. Om meerdere redenen. Op tv verschijnen betekent op straat herkend gaan worden; dit spreekt mij in het geheel niet aan. Voordrachten in het land kent tegenwoordig hetzelfde bezwaar want ongevraagd zet ieder slim telefoontje me op film en You Tube. Waarom wil ik dat niet? Daar zit ook faalangst achter. Ik kan wel een beetje schrijven over een aantal zaken maar mijn algemene ontwikkeling zit vol hiaten en ik word niet graag op de nationale televisie ontmaskerd. Dat doe ik dan liever zelf in schrift; kan ik het nog een beetje controleren. De hiaten zijn niet klein hoor, dat verzeker ik de lezer. Ik kan helaas niet vertellen wat ik allemaal niet weet, want anders wist ik het wel. Maar dat dit duidelijk zou worden tijdens een live-programma waar miljoenen mensen naar kijken, nee, dat hoeft van mij niet. Dat ben ik liever voor.

Ik was weer over het manuscript gaan spreken toen ik enige tijd terug via Marktplaats ontdekte dat ik gratis ergens een printer kon ophalen. Zo een degelijke oude HP deskjet 720C met zijn sierlijke mechanieken. Is niet in staat afbeeldingen af te drukken maar tekst geeft ie prachtig weer; ik kan nu teksten afdrukken en aan het redigeren slaan om tot een manuscript te komen. Hier heb ik echter zelf, ongewild, weer een stokje voor gestoken door op een avond Ubuntu, het stuurprogramma van de computer waarop ik werk, op te schonen. Het werd iets meer dan opschonen en het zaakje werkte niet meer goed. Ik heb toen Ubuntu geheel opnieuw geïnstalleerd en moest hierna ondervinden dat mijn fraaie lieve deskjet niet meer werd herkend! Wel potverdrie! Vele pogingen dit op te lossen strandden met glans. Ik heb het ergens opgegeven. Toen kwam hier een vriend langs die wel even kijken zou; binnen twee minuten de boel weer aan de praat! Asjemenou!

Ik vraag me geregeld af waarom ik zo vaak aan het manuscript refereer zonder er werkelijk aan te beginnen. Ik wist steeds het antwoord maar niet, behalve dat het weer faalangst zou kunnen zijn. Vanavond denk ik vooral ook dat ik mijn schrijfsels in veel gevallen gedateerd vind, en niet geschikt voor het boek dat ik maken wil. Maar dit verklaart het toch ook niet, want als ik wel begin kom ik juist tot het onderscheid in deze en anders nooit. Er gaat een hoop rotzooi in deze mind rond die me influistert vooral niet aan dat boek te beginnen; ik heb vandaag besloten dat ik dat stemmetje glimlachend aan hoor als het spreekt en nooit meer zal geloven. Het stemmetje hoeft niet weg want ik heb deze nodig voor mijn roman. Als het een roman wordt. Daar heb je weer zoiets: wat is het verschil tussen een roman en een novelle? Ze hebben me het wel eens willen bijbrengen maar ik vond de labels niet interessant en heb er niks van opgeslagen langer dan voor het proefwerk van die dagen nodig; tekst is tekst is tekst.

Zo weet ik ook ongeveer niks van Israël, Hamas, WOII en de aanleiding ervan, wanneer de Boeddha leefde of waar Lutjebroek ligt. Toen de juffrouw mij dat laatste vroeg zei ik dat ze haar eigen troep maar in de gaten moest houden. Ik ken niet het verschil tussen republikeinen en democraten maar boeven herken ik dan wel weer meteen. Op mij kan ook ik geen peil trekken; ik sta alleen maar voor verrassingen. Dat wou ik ook graag zo houden. Je kunt mij alles wijsmaken, het vervliegt even zo snel

voor mijn ogen omdat ik er toch niks van snap. Wat ik snap is alleen maar de hap die ik met mijn vooroordelen uit het schouwspel neem. Niet echt serieus te nemen. Ik snap werkelijk niks; tis geen geintje. Wat ik snap is volgens de regels van het snappen, de regels van de logica. Ik besta echter zonder logica ook en daar valt niks van te snappen, snap je? Je bent gesnapt!

Denk ook zeker dat ik weerstand voel tegen het onder ogen komen van wat ik zoal heb geschreven omdat het me tonen zal hoe ik me als een dwaas eindeloos in voornemens herhaalde in zaken die ik op de dag van vandaag nog altijd niet ben nagekomen. Maar tis wel goed om het doen; mezelf lekker inpeperen. Ik had het ook toen ik alle poëzie van mijn levensjaren uit de ladekast trok en online zette op mijn vorig weblog Aanwezig in deze stap. In dat proces kwam ik ook zich herhalende gedachtepatronen tegen die mijn schaamte opriepen; tegelijk voelde ik me groeien terwijl ik het kaf van het koren scheidde, glimlachend achterlijke woorden op papier verscheurde en met wat restte de publiciteit aanging. Wat er overbleef is onder het trefwoord archief op genoemd weblog in de woordwolk onder gebracht. Ik knapte toen enorm op van dit proces. De drempel die ik nog verzin bestaat niet echt; er is geen enkele reden mijzelf niet nu hetzelfde plezier te gunnen.

Ik kom nu terug op de eerste woorden van dit blog. De schrijver die liefst in eenzaamheid werkt wordt hierin gestoord als ie voor bijverdiensten het land in moet. Ik heb deze rust al op voorhand en ga,

vrijwillig en onnodig, digitaal het land in met mijn weblog. Het voelt meer en meer als een ‘lek’ die voorkomt dat het manuscript ontstaat. Het manuscript vraagt inkeer, en iedere verdieping wordt snel verspild als ik onderweg al publiek voor mijn woorden zoek. Dit heeft mij vaker tot het voornemen gebracht mijn actieve weblog te sluiten en dit komt weer in me op; ook weet ik dat ik zo een voornemen altijd binnen een week al brak. Dit is de verdeeldheid waaraan in leid: ik wil mezelf zijn en tegelijk applaus ervoor. Ja, verdomd, dit is het!

Mijn lijf juicht als ik de waarheid spreek. Als ik onzin verkoop verkrampt het hele boeltje, als ik een waar woord uit spreek lacht dit lijf naar vrijheid toe. Of huilt, maar altijd genadig. Waarheid geneest ter plekke. Waarheid woont overal maar nooit elders. Herkenning is niet moeilijk, maar de herkenning roept ideeën over consequenties ( en zo tegenstellingen ) op waar je in mentale sferen ernstig van kan schrikken, zodat je denkt dat je gek wordt. Mijn moeder heeft wel eens uitgesproken dat ze bang was dat ik gek zou worden. Ik hoorde dit pas toen ze al gestorven was. Zo een gedachte krijgt kracht als je het gelooft; als ik via dit filter kijk vind ik inderdaad alleen maar waanzin. Mijn moeder zei in mijn jeugd dat schrijven oké was maar wel een baan vinden, want van het woord kun je niet leven. Dit soort dingen onthou ik dan weer wel. Mensen zijn vaak bang dat ze iets vergeten zijn; ik zeg dan: heb je het ooit wel opgeslagen dan? Ik snap er niks van, meen het. Als ik jok gaat vanzelf mijn lichaam op slot; werkt feilloos. Als ik het erken ontspant de boel alweer.

Omdat mijn voorspellingen over mijn gedrag nooit uitkomen kan ik dat beter laten, maar ik voorspel dat deze voorspelling niet uit gaat komen. En toch komt er nu geen voorspelling. Dank lezers!

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Blije letters van vertier

  1. fredvanderwal zegt:

    Teveel zelfkritiek leidt tot niks. Gewoon doen en zien wat er van terecht komt.

  2. Joost Lips zegt:

    Krachtige woorden Fred, ik voel dat het beschrijven van ingebeelde belemmeringen heeft geholpen. Dank voor je reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s