Gitzwart verlichte bodhisattva

.

Och moeder, hoe doet U dat telkens weer?

De wereld huilt, de verrekijk spuit haat en op straat,

eergisteren, mepte vertoon van woestheid,

met ontbloot donker bovenlijf en satansblik,

een etalageruit aan diggelen.

Meestal vergeet ik ook weer makkelijk,

maar deze dagen vergeet ik niks, hoopt alles op

en volhouden kan ik dit niet langer meer;

verschoon mij!

U moet me nu toch echt ontlasten!

xxx

Nee, ik kan het niet meer, in ieder geval niet deze dag. Geen Grote Moeder, geen evocaties en geen poëzie maar eenvoudig proza zonder imago voor ogen om zo al mijn boze dromen en valse hoop in leegte weg te schrijven. Ik had het allemaal weer veel te moeilijk gemaakt toen ik de wereld zag huilen. Als ik goed naar de situatie in de wereld kijkt treft me verbijstering; waanzinnig leed door bedrog en geweld en daarbij manipulaties van berichtgeving. Wat heb ik eraan daar iedere dag weer kennis van te nemen als ik de tijd van leven ook direct en onmiskenbaar aan liefde kan besteden? Kan nu wel de Moeder aanroepen maar kan me ook direct richten tot wie mijn stem horen en fysiek antwoord kunnen geven.

Bekaf was ik vanmorgen. Totaal overgevoelig voor cliché´s en mensen die zomaar iets zeiden zonder echt te kijken of opmerkzaam te zijn. Bezocht na een grijze natte wandeling de Vlees- en Vishal op de Grote Markt, en veel ´kunst´ die ik zag leek me conceptueel, goedkoop en zinloos. Was ik nu cynisch, arrogant, te snel van oordeel, ongeïnteresseerd, voorbarig of wat al niet meer? De vraag kon me niet schelen; ik irriteerde me kapot, vooral toen ik zag wat een en ander moest kosten. Maar wat zat ik me nou helemaal druk te maken? De wereld is crazy, dat wist ik toch allang? Vanwaar opeens dat enorme gewicht op dit feit de laatste tijd? Binnen tien minuten stond ik weer buiten het museum, sloeg mijn kraag op en liep in de miezer op weg naar een flesje wijn en vervolgens de bus huiswaarts. Een klein uur op bed gelegen; aandacht op de aandacht zelf en de ademhaling voelen; zo die geestkramp met zijn hele wereld vergeten. Hier knapte ik werkelijk van op. Hoe kon ik deze eenvoud weer vergeten zijn? Nou ja, hoe dan ook, ik ben er weer.

Ik zei gisteren nog tegen vrienden: ik zou graag een boek schrijven en publiceren die leest als een trein, vermakelijk is en de conflicten in de wereld, niet ieder afzonderlijk maar in hun overeenkomsten, zo analyseren dat iedereen de structuur van strijd, oorlog en onrecht kan doorzien en voorkomen. Op zeker moment werd de haalbaarheid van zoiets besproken maar, zei ik, dat doet er niet toe in eerste instantie; in eerste instantie is het eenvoudig de intentie tot vrede die zich uitdrukken wil, een manier om mijzelf van strijd verschoond te houden. Als het aanstekelijk kan werken is dat natuurlijk prachtig. En dan vandaag, na mijn gitzwarte bui in de morgen en hazenslaapje in de middag vind ik tussen mijn mail een zending van Philip die precies dit punt op negen A-4tjes prachtig en accuraat uit de doeken doet! Het gaf me tranen; voelde me alweer een stukje lichter.

Voelde vandaag weer sterk dat veel concepten die op non-dualistische fora ten beste worden gegeven zeer terecht naar de ware natuur van de mens wijzen maar wat dan? Een beetje verlicht naar de tv kijken waar mensen elkaar de keel doorsnijden, vrouwen grotendeels ingegraven en vervolgens tot de dood gestenigd en kinderen gebombardeerd worden? Zijn we dan alleen op aarde om in de ware natuur te rusten en mystieke dichters te reciteren en de rest kan stikken? Nee, natuurlijk niet. Als we ons ijdel zelfzuchtig zoeken hebben verijdeld want doorzien begint het onderzoek naar de ongeziene delen in de vorm. Die ons verzoeken onze vooroordelen in te leveren en uit het godvergeten isolement van non-dualistisch denken alleen te komen. Als je Amsterdam zocht en er bent aangekomen zeg je niet jarenlang: ik ben in Amsterdam; dan lééf je er. Als we onze ware natuur kennen, dan hoeven we dat niet steeds te zeggen; als we er vanuit leven komen we alle culturen van de wereld tegen. Ik ben bijzonder blij dat Philip hieraan prachtige woorden van helder onderscheid heeft gesproken waar onderscheid er wel degelijk toe doet en conflictueuze situaties ontrafelt. Zie er naar uit dat hij betreffende tekst publiceert zodat een ieder het lezen kan.

Ondertussen geniet ik van het vooruitzicht veel vaker op stap te gaan dan ik al doe. En weer met verhalen thuis te komen waarin de lezer mee beleeft wat zo leuk is als je met lege geest ontvankelijk bent voor wat er maar gebeurt tijdens een wandeling. Zoals gisteren op het pontje over het Spaarne. Juist voor ie vertrok kon ik nog opstappen. Er vaarden een man en een vrouw, in sportkledij en met snelle fietsen in hun hand, mee. De veerman, stuurwiel in de hand en deur van zijn hok open, zei tegen mij:
¨We gaan in het midden even een halve slag draaien; dan weet je dat.¨ Ik knikte en vroeg aan de man met fiets:
¨Wat is de bedoeling van de halve draai denk je?¨
¨Naar de zon toedraaien, schijnt ie ook op het dek¨, en inderdaad, de stuurhut wierp nu een brede schaduw. Leuk, het is altijd al een attractie en nu een halve draai erbij; ik werd verwend. En ja hoor, prima idee want de volle zon na wat stuurwieldraaien vol in het gelaat. De man met fiets stond, nu we bijna de overkant hadden bereikt, met gefronste wenkbrauwen op zijn iPhone te turen waarop ik hem zei:
¨Als je last van de zon hebt gewoon even tegen de pontvaarder zeggen, hij draait het geheel zo een slagje voor je om!¨. Gulle glimlach van die mooie kerel en ook de vrouw vergunde mij haar beste lach.

Twee dagen terug stond ik met de Koran in mijn handen. Een boekhandel in het centrum had een pocketeditie voor €10,00, mooie uitgevoerd. Zal ik het doen? Ik twijfelde. Ik wilde wel graag lezen dat het een boek van Liefde is en tegelijk had ik geen zin om mijn al duistere sfeer met de laatste nieuwsberichten te voeden met nog meer religieuze verdeeldheid. Moest eerst maar eens ´nullen´. Nullen is een werkwoord dat mijn broer Erik en ik gebruiken als we een moment in ons verhaal bedoelen waarin mentale verwarring erom vraagt terug te keren naar het stille waarnemen, zonder analyse. Dat was vandaag absoluut nodig; ik werd werkelijk crazy van de overgevoeligheid die mij in alles parten speelde. Een overgevoeligheid, niet van open hart, maar van afwerende zelfbewustheid. Ik zat de hele tijd te denken dat de wereld gek is en ik slachtoffer ervan, en zo was ik het de hele tijd natuurlijk ook. Mindfuck. Nullen dus, er zat niks anders op en het gitzwarte begon weer licht te geven. Ja, ik wil werkelijk de Koran lezen.

Nico had me geschreven dat hij een van mijn laatste blogberichten met een lach en een traan had gelezen toen ik sprak over de aanslagen in Parijs onlangs. Daarbij zei hij dat hij de Koran wilde gaan lezen. Een maand eerder had ik boeken over de islam van de bieb in huis gehaald; die zijn ongelezen weer terug gegaan omdat mijn belangstelling obsessieve vormen begon aan te nemen. Ik keek naar die boeken vanuit vooroordeel en angst; zo had het geen zin ze te lezen. Vanuit deze verkramptheid kon ik wel bruggen proberen te slaan maar ik zou er louter meer verdeeldheid, onnodig, mee zaaien. Dus eerst nullen, altijd weer belangrijk. Ik wilde, vanuit deze bewustzijnsvernauwing, alle passages over liefde eruit tillen en alles wat me niet uit kwam negeren. Openheid eerst; lezen zonder op voorhand al een conflict te veronderstellen.

Bij Jinek op de bank zaten laatst drie jonge moslims, twee vrouwen en een man. Ze spraken over de Koran en hun geloof. De jongen zei dat de Koran een moeilijk boek is dat je niet zomaar even leest en dan weet wat er staat. Nee, het vraagt diepgaande studie, onder begeleiding van ouderen, zei hij. Onder begeleiding van ouderen? Dat dacht ik meteen. Kunnen we het zelf niet lezen? Kan ik het zelf niet lezen? Wie leest als anderen wat ik lees voor me interpreteren? Wijs ik nu diegene die me hun interpretaties geven te snel af? Zo ging mijn geest al dagenlang; onrustig reagerend. Ja, ik deed mijn dagelijkse wandelingen maar het wereldnieuws koekte meer en meer aan in mijn ziel; ik voelde me, geestelijk en fysiek, steeds zwaarder worden. Als ik thuis was keek ik op internet naar filmpjes van barbaarse openbare martelingen en stenigingen van ingegraven vrouwen. Waarom keek ik hiernaar? Ik wilde geen hier hoera in de gloria van pais en vree omdat alles een is in rijk Satsangland als ik hiervoor mijn zicht voor de rest van de wereld moest sluiten. Keek ook weer veel conspiracydocu´s; zat de duisternis in me flink te voeden. Vanmorgen was ik er eenvoudigweg knettergek van. Dit liet zich fysiek zeer duidelijk gelden: strakke pens, niet bepaald energiek en traag als een slak. Nullen! Die gozer op de bank bij Jinek had groot gelijk dat ie naar de ouderen luistert; dit voorkomt niemand om tot een eigen afgewogen ( aan het Nulpunt gemeten ) oordeel te komen.

Dat Nulpunt kennen we allemaal prima. Het is het punt waarop je nog niets hebt geïnterpreteerd, waarin het waarnemen nog onschuldig is. Het is dit speldenpunt dat de meest gewone wandeling tot Wonder verheft, in iedere stap. Ik overdrijf werkelijk niet; tis heel gewoontjes en zeer speciaal. Omdat het geen conflict kent met wat er verschijnt. Het staat eenvoudig open en hoeft nergens heen. Het weet niks en is gevoelig voor al wat meent te weten, zonder zich aan opvattingen verplicht te voelen. Het gaat pas fout als ik ook iets meen te weten. Dan gaat zich onmiddellijk ruis afspelen en aan die ruis koeken al snel paranoïde stofdeeltjes vast die een web van gedachten en een wereld van kwaad suggereren waartegen de mens machteloos is. En die de vrije wil ontkent.

Gisteren had ik twee goede vrienden op bezoek en spraken we over vrije wil en voorbestemming. Mij werd gevraagd hoe ik er naar kijk. Ik zei dat het vroeger, jarenlang, een groot onderwerp voor me was. Ik wilde van de drank af maar het lukte niet. Geen vrije wil? Voorbestemd als junk te leven? Ramesh Balsekar was onder de indruk van de Duitse filosoof Hans Vaihinger en zei in navolging van diens denkwijze: ook al bestaat er geen vrije wil, je doet er goed aan te leven alsof er wel een vrije wil bestaat. Dat raakte me meteen. Ik heb er niks aan aan mezelf te denken als aan een script dat al bestaat. Ik maak dagelijks keuzen, maar ik ben niet vrij om een suite van Bach op viool te spelen, om maar iets te noemen. Mijn vermogens binnen de vormenwereld zijn beperkt, maar niemand verplicht me om me met beperkte vorm te identificeren. Er is wel vrijheid, maar buiten de vormenwereld die mijn verlangen zou moeten vervullen. De vrijheid is dingen te nemen zoals ze al zijn. Vrijheid is hier gehoorzaamheid. Dan kan ik nog steeds kiezen, binnen de mogelijkheden, voor wat ik leuk vind, maar ik moet nog altijd zien of mijn keuze tot het gewenst resultaat leidt. In die zin is willen in zichzelf al onvrij. Maar, zo eindigde ik, al deze gedachten hebben zichzelf zo uitgesleten dat ik er erg moe van ben geworden; zulk denken speelt geen rol meer en intentie beschouw ik nu als mijn vrije en enige wil. Vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld, bestaat altijd, maar kijk er niet van op als ze je opsluiten.

Eigenlijk is zelfrealisatie, zoals in Nederland door menig non-dualistisch leraar besproken, van groot belang wil je niet aan overgeleverde en niet onderzochte overtuigingen ten gronde gaan. En een voorrecht van te mogen leren; genadig te beleven. In arme landen wordt er aan eerdere levenseisen gedacht. Mensen zien hier onrechtvaardigheid in maar ik zie dat als een vergissing. Wie de luxe kent om tot zelfrealisatie te komen komt ook onvermijdelijk, als weerstand hiertegen niet de overhand neemt, tot het inzicht dat individuele verlichting een farce is. Iemand die in het rijke westen tegen betalende mensen ( die daar vaak al tien jaar komen ) zegt dat alles een is maakt die volgende stap niet als je het mij vraagt. Dat kun je je ook niet veroorloven, lijkt het, als het je broodwinning is. De waarheid als broodwinning zou zeker op mijn agenda van waarheidsvinding staan als de agenda met deze mensen ter tafel komt. Maar ze mogen tegelijkertijd hun gang gaan; tis niet aan mij. Ik wil wijzen op wat volgt uit zelfrealisatie: de opkomst van alle demonen die nog in je leven, nu gewekt door belangstellenden naar je wijsheid. Nu komt het er op aan. Binnen het boeddhisme wordt gesproken van het Kleine Voertuig ( Hinayana ), de verlichting voor het individu. Dat heet zelfrealisatie. Uit zelfrealisatie volgt de mogelijkheid tot planetaire verlichting. Het Grote Voertuig (Mahayana) wordt dat genoemd, en binnen deze traditie staan bodhisattva´s op die zeggen niet het Nirvana binnen te zullen gaan voor alle levende wezens hen voor zijn gegaan. ( Ze krijgen onderling nog ruzie als ze hun gelofte overdrijven! ) Mijn tranen gaan al als ik het woord bodhissatva alleen al hoor want alles minder is het niet, was het niet en zal het ook nooit zijn. En dank Lieve Moeder, de poëet is weer uitgerust!

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s