Tis zo en zo al zo

.

Tis zo en zo al zo. Dit aardige zinnetje schoot me net te binnen naar aanleiding van de uitspraak dat we aangetrokken worden door mensen met wie we resoneren. Ik noem dat een holle frase want als je dit niet weet functioneert het ook prima. Zo een uitspraak heeft de schijn van diepzinnigheid en openbaart tegelijkertijd niets. Woorden die in de wind verwaaien en geen wezenlijke indruk bij me achterlaten. Vaak hoor ik een soort hermetisch taalgebruik in spirituele kringen dat op mij verkrampt overkomt en niet buiten een beperkt domein kan treden. Nogal eens hoor ik dat de spreker niet beleeft waarover ie spreekt, anders zouden juiste nuances in plaats van onnauwkeurigheden in de formulering terug te vinden zijn. Maar, voeg ik er betamelijk aan toe: ik moet ook niet zaniken en zeuren en mag wel eens wat milder zijn, want tis zo en zo al zo.

Met verlichting hetzelfde verhaal, maar dan net even anders. Die hele zoektocht naar verlichting ging naar voren terwijl de bron allang achter me lag. Het was zo en zo al zo. Dus eigenlijk liep mijn zoektocht alleen maar van verlichting, de bron, weg. Als je dat door hebt dan heb je nog steeds niks gevonden maar stopt het zoeken wel. Dat kun je dan als je wilt alsnog vinden noemen en, inderdaad, het was zo en zo al zo.

Verlichting is een immaterieel ´goedje´ dat je zonder diploma aan iedereen mag aanbieden. Omdat niemand weet wat het is natuurlijk! Tis een fraaie wereld waarin we leven. De waarheid zoeken waar die niet is; daar zijn we goed in! Ja, goed idee; laat ik voor mezelf spreken voor ik ongelukken bega. Diegene in mij die ooit verlicht moest worden schrompelt bij eerste herverschijnen al ineen. Tis een proces waarin ik eventjes binnenstebuiten word gekeerd om getoond te krijgen dat ik al die tijd in louter in spoken heb geloofd. De een wordt er stapelgek van, de ander verlicht; tis niet te voorspellen. Maar ik wil dat onderscheid hierbij ook laten vallen: we zijn allemaal dom genoeg om toch weer eens voor de duvel te dansen. Dit is mijn uitgangspunt in de wereld en dan kan het altijd mooi meevallen. Dit bedoel ik niet cynisch; ik respecteer een ieder´s mankementen, zoals de ander de mijne naar ik mag hopen. Tis zo en zo al zo, daar hoeven we geen doekjes om te winden.

In feite is het erg simpel wat ik zie. Ik zie dat zoeken naar verlichting de overtuiging in zich draagt dat ik niet verlicht ben en dat dit betekent dat het zoeken verlichting juist ontkent, actueel, op het moment van zoeken zelf. Of anders benaderd: als ik echt niet weet wat verlichting is, hoe zou ik het dan ooit kunnen herkennen en vinden? En hoe kan ik dan nu weten dat ik niet verlicht zou zijn? Spoken, allemaal spoken om niets. Diegene die verlicht moet worden staat feitelijk alleen maar in de weg zou je dan zeggen maar ik kijk daar anders naar en heb vriendschap met het zoekertje in mij gesloten. Hij gaat zijn gang maar, ik heb er geen last meer van en geniet van de voorstelling. Ik heb eenvoudig begrepen dat tegen het huidig beleven zijn een blunder van jewelste is, altijd! Want iets is zo en zo al zo.

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s