Mogelijk sneeuw O wakende nacht!

.

Het was niet veel wijn die halve fles die ik op de derde avond droog staan in de kast aantrof tot mijn duivels genoegen. Maar zelfs voor die vier glazen moest ik vandaag weer betalen met loomheid door te lang te slapen. En ook waren de drinkcellen weer uit hun slaap gewekt want vandaag moest ik toch geregeld aan wijn denken. Dat voelde opeens weer krap dus ik heb niet meer gehaald. Wat een zeldzaamheid mag heten; meestal zit ik dan alweer in de junkmodus en trek weer wat weken drinkend door het bestaan. Maar nu dus niet; ik lijk wel eens een beetje verstandig. Hoorde Bram Bakker, de psychiater, afgelopen avond nog zeggen dat ´verleiding´ het best in de kiem gesmoord kan worden, want een alcoholist die weinig wil drinken doet dat toch nooit; die moet die eerste gewoon niet nemen.

Zit te overwegen de gehele nacht op te blijven. Er is sneeuw voorspeld. Eerst regen, dan natte sneeuw mogelijk overgaand in droge. Vanuit het zuiden. Ik weet niet of het Haarlem haalt deze nacht maar zowel dan wil ik dat niet graag missen. Typisch zo een moment om buienradar even te checken maar als ik het niet doe hou ik de spanning erin: Ja? Nee? Of toch?! Als kind was ik expert in het lezen van grijze luchten; ik kon aan de kleur en wolligheid van een wolkenpartij voelen of er sneeuw in zat, en zo ja, of het dan vallen zou. Mag me graag herinneren dat ik meestal gelijk had maar herinner me waarschijnlijk het liefst de keren dat ik gelijk had. Als er inderdaad sneeuw gaat vallen moet ik op natte voeten rekenen: mijn instappers kennen amper profiel en door de straten glibberen is niet waarvoor ik opteer, de bergschoenen hebben lekkende zolen maar wel goed grip. Een goed paar schoenen kopen, nu er wat geld is, is geen verkeerd idee voor deze wandelaar. Als ik stop met roken, die andere junkmodus van me, is dat zo terug verdiend.

Het weerbericht klinkt veelbelovend: veel sneeuw! Het zal iets boven het vriespunt zijn als de boel valt maar als er veel valt is dat genoeg voor een wit decor; dan is het cameratijd en mogen de schoenen aan. In de middag en avond zal het sneeuwgebied wegtrekken, dus we hebben flink de tijd om ervan te genieten. Als dat maar niet op een teleurstelling uitloopt! Nou, dan heb ik in ieder geval van de voorpret genoten. Wat me doet denken aan de keer dat ik met een maat een reisbureau inliep. In hun etalage stonden bordjes met ¨Gratis vakantievoorpret!!!¨ erop geschreven. Bij de balie aangekomen zei ik: ¨wij willen graag de gratis vakantievoorpret¨. De vrouw was not amused.

Het verjongt me, de opwinding van steeds weer naar buiten kijken, in lantaarnlichten, om te zien of de eerste vlokken al vallen. Dat deed ik als kind al, als ik voor de zoveelste keer bij het juiste weertype vitrage opzij schoof om de stand van zaken in de lucht op te nemen. En mijn moeder hoorde roepen: ¨blijf nou toch eens van de vitrage af; ga dan naar buiten!¨ Dan schoot ik in een klein jasje en mijn groene laarsjes, sjaal en muts en ging op pad en ja hoor, daar zag ik de eerste vlokjes al sierlijk dalen! En ze bleven nog liggen ook, smolten niet! En als zo bui dan forser werd en de vlokken zwollen dan was puur geluk mijn staat en niemand die erover dacht. Even vanaf het balkon kijken.

Dacht gisteren nog dat ik mijn bril nooit meer op heb en ook niet mis. In de tijd dat ik de MAVO in Hillegom bezocht was ik zo verlegen dat ik graag achterin de klas zat en dan het handschrift op het schoolbord niet kon lezen. Een bril bood uitkomst. Enorm grote glazen, geen porum eigenlijk. Nu liep ik dus ook met dubbel glas. Door de jaren heen werden de monturen kleiner. Een montuur, rond mijn twintigste levensjaar gekocht, is altijd mijn favoriet gebleven maar helaas verloren gegaan tijdens een dronken nacht toen ik vanaf mijn fiets in een berm bij een sloot ter hoogte van de Kadijk te Heemstede belandde. Niet meer teruggevonden, ook niet de volgende ochtend, toen ik weer ben gaan kijken. Dit montuur was antiek, had ik eens op het Waterlooplein in Amsterdam in een vitrine zien liggen en gekocht voor, toen, vijftien gulden. Daar heb ik door een opticien in Bennebroek passende glazen in laten zetten en ik was er hemeltje trots op. Als ik nu foto´s zie uit die tijd wil ik bijna weer naar de Kadijk fietsen om daar in de sloot te dreggen en het sieraad weer te vinden. Mijn huidig montuur doet er ietwat aan denken, maar deze zet ik bijna niet meer op, tot zojuist, om in het lantaarnlicht te kijken en koortsig te turen of ik al wat ijskristallen zie!

P1120391Kijk, dit is de antieke bril die ik bedoel. En nu ik in mijn fotomappen heb zitten snuffelen kom ik allerlei interessants tegen. Het roept mooie verhalen op. Het roept daarmee het idee op om geslaagde foto´s te digitaliseren en er de verhalen bij te vertellen. Die geef ik op mijn weblog dan de tag ´autobiografisch´ mee en zo kan er een mooi manuscript ontstaan. De foto hieronder verraste me enorm. Ik heb die foto geschoten toen er nog geen digitale camera´s waren, in Schalkwijk Centrum waar ik nu drie minuten vandaan woon. Dit kiekje is niet meer te maken; alles is er alweer veranderd. Ik vond het indertijd een van mijn mooiste foto´s en nu ik deze weer zie denk ik er weer zo over; heb ik al die tijd zitten niksen of zo? Moet lachen; wat een leuke vondst!

P1120392

.

Ja ja, er valt aardig wat neerslag en de eerste sneeuw zit er al tussen. Er staat een zeer stevige wind; tis af en toe flink duwen om de balkondeur open te krijgen. Dat belooft machtig mooie mogelijkheden voor de fotografie. Dan hoef je geen kunstenaar te zijn om toch met de mooiste plaatjes thuis te komen; alle schoonheid wordt keurig voor U verzorgd. Tis 04.59 uur en ja hoor, tis allemaal nog nat maar steeds meer sneeuw komt naar beneden! Ik word op mijn wenken bediend, dank U wel beleefd!

Zoekend naar een geschikte foto voor een kerst- en nieuwjaarsboodschap kwam ik zoveel moois tegen dat ik me weer in de Waterleidingduinen waande, met die enorme pak sneeuw bij windstilte en een helderblauwe lucht met zeer aangenaam zonnetje. Zou toch te gek zijn als tegen de ochtend, bij het eerste licht, de sneeuw al wat wil blijven liggen, zodat ik met rugzakje op pad kan gaan, eventueel bus en trein daarbij benuttend. En dan tegen de avond thuiskomen met een schitterende fotoreportage, derde kerstdag waardig. Moet ik wel de accu´s van de camera nog maar eens opladen; die lopen steeds rapper leeg. En de pocketcamera met extra batterijen in de rugzak. Thermoskan koffie, bubbeltjeswater, fruit, sandwiches en rookwaar mee, en op naar de zee. Ja, de zee zal het worden denk ik nu. Maar hoor mij in mijn fantasie al feest vieren; wellicht blijft alles kleddernat en gaat mijn gedroomde feestje in het geheel niet door. O ja, de accu´s! Ik ga dit blog plaatsen en eindig met wat heerlijke foto´s uit de oude doos.

.

Winter IV (2)Winter IV (3)Winter IV (12)Winter IV (14)Winter IV (24)Winter IV (25)Winter IV (53)Winter IV (54)

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s