Aan de thee

.

Afgelopen dag tweemaal een flinke wandeling gemaakt. Had de avond ervoor, zoals gebruikelijk bij mij als ik de alcohol weer achter laat, nog maar eens flink diep in het glaasje gekeken. Desondanks vanmorgen vroeg uit bed en na de koffie erop uit gegaan. Er stond een stevige wind maar koud was het niet; de muts liet ik thuis. Mijn ontbijt had uit een banaan slechts bestaan; toen ik een Vomar op mijn weg vond ben ik daar binnen gegaan en kocht twee kaascroissantjes. Er stond een vrouw bij de uitgang met de Straatkrant. Ik besloot haar vijftig cent te geven. Tot mijn verrassing kreeg ik toen een rode enveloppe met daarin een kerstkaart. Ik bedankte haar en las al wandelend de beste wensen voor het nieuwe jaar van Clemansa. Er was een uitgeprint gedichtje opgeplakt; zou goed kunnen dat ze die zelf had gemaakt. Het opende met aanhalingstekens en eindigde zonder. Ik las nog wat onvolkomenheden maar nog meer was ik ontroerd. ¨Nog voor het ochtendgloren / werd plots het Licht geboren. / In de duisternis van ons leven / wil God Zijn licht en Leven. / Jezus, de Vrede in ons hart / geef licht en leven in plaats van smart. Ik had er spijt van dat ik slechts vijftig cent had gegeven; deze kaart leek me duurder. Het voornemen dit een volgende keer met haar goed te maken stemde me gerust.

De kater was aanzienlijk; ik ging daar niet zo lichtvoetig als de andere dagen dat extase veel mijn deel was. Maar tegelijk was er geen enkele behoefte aan een andere situatie; er stond geen denken op dat zei dat er iets gemist werd of anders moest zijn. Geen piekervaring en toch die diepe vrede. Voelde vaker alsof er niemand liep. Bedacht me met blij gemoed dat ik met iedere stap mijn ontgifting stimuleerde; ik had ook geen rookwaar meer. Ik at het eerste croissantje en kwam aan bij het Spaarneveer. Kon meteen overvaren want de man van het pontje had op me gewacht. Een vrouw met fiets, lange rode jas en kort haar ging ook mee. De man hield wel van statistieken, vertelde dat ie gelezen had dat Nederlanders in de winter meer fietsen dan in de zomer; dat vond ie wel een verrassend feit. En hij had er nog een: per jaar gaat de Nederlander die fietsend naar het werk gaat gemiddeld slechts vier keer door de regen; zou je niet denken hè? Je hebt verder niet veel aan dit soort kennis maar hij was onderhoudend en plezant. Aan de overkant zwaaiden de vrouw en ik hem gedag en gingen we ieder ons weegs.

Tijd voor het tweede kaasbroodje. Croissantjes kruimelen altijd zo lekker; doet me wel eens denken aan mijn geest die voor mijn ogen verpulvert en tot in de ontbrekende kern ontmaskerd wordt. Tis geweldig niets te weten, het geeft rust en voorkomt jachtigheid. Dus geen overdreven bliss maar wel vrede en ik zag dat het goed was. Plus twee kraaien op straat; die mochten wel wat van mijn lekkernij hebben. En even verderop, waar de straat weer langs het Spaarne draaide, zag ik twee meerkoeten op de kant in het gras zitten. Die heb ik ook lekker verwend; ze naderden me tot zeer dichtbij. De meeuwen die toen kwamen waren mooi te laat; het tweede broodje was ook al op.

Twee keer uitgebreid boodschappen gedaan toen ik eenmaal weer thuis was. Bijna Kerst; dan is het wel handig als de ijskast goed gevuld is en er voor de dappere junk die afkickt wat lekkere compensatie aanwezig is. Wat toastjes, fijne smeerkaas, mooi soepje, chocola, drop en nog veel meer. Maar geen wijn. En ook geen tabak. Tot na middernacht toen ik de bus naar het station nam, wat te roken haalde en door de drukke binnenstad, met het Glazen Huis van Serious Request op de Grote Markt, weer huiswaarts liep.

Tis altijd weer even onwennig zo een eerste etmaal zonder wijn of ander alcoholisch drankje. Maar de ervaring leert dat dat heel snel overwonnen is; binnen enkele dagen is de gedachte aan wijn zo goed als vertrokken en treedt er zelden verleiding op. Altijd als ik weer begon te drinken was dit niet door enorme grote trek maar eerder vanuit een laconiek denken dat het wel weer eens kon. Maar ´eens´ is dan altijd een woordje teveel want dan worden de junkcellen onmiddellijk getriggerd en zit ik binnen drie etmalen op het consumptieniveau waarmee ik de laatste keer afgesloten heb. Tis een bekende riedel; blij dat die groeve weer onderbroken is.

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s