Hoera, het is winter!

.

Eerste winterdag, welk een prachtige gelegenheid om de genotsmiddelen in de winterslaap te doen! Het partybeest is weer lang genoeg uit geweest; na het feest komt de afwas. Dit is mijn alcopreekje nog ene keer. Kerst met thee en bubbeltjeswater; het zal niet de eerste keer zijn. Maar wel de eerste keer zonder rook. En daarbij is het de kunst het weglaten van deze pleziertjes niet te compenseren met extra te gaan eten; de zwembandjes mogen er ook wel weer af. Alcoholische episoden gaan altijd gepaard met flinke toename in gewicht; droog staan keert de zaak weer om en binnen een maand of drie ben ik dan weer op juist gewicht, ik schat zo een vijftien kilo minder dan nu. Ik weet welk een plezier dit geeft; het bewegen wordt steeds soepeler en de wandelingen zijn teneinde nog altijd vederlicht. Ik hou van overdrijven blijkt vaak, nu maar eens hetzelfde de gezonde kant op doen. Kadootje voor mezelf.

Zei afgelopen vrijdag nog tegen een maat van mij: als het werkelijk zo is dat ik mijn zwaar gemoed verloren heb dan is die wijn toch helemaal niet nodig. Zijn response ging hierin niet mee en haalde alleen maar mijn veroordeling van de wijn weg. En dat vond ik feitelijk wel fijn dus ik zei meteen: zit ik hier weer een stukje onzin op te hangen? We lachten en bestelden er nog twee. En tis een prima idee de wijn louter in sociale ontmoetingen te nuttigen en in solitair bestaan geen druppel te drinken. Hoewel je daar ook weer mee kan sjoemelen. Zo zei een broer van mij eens dat hij alleen in gezelschap drinkt, waarop ik ten antwoord liet verstaan dat hij er wel voor zorgde dat er altijd iemand zijn buurt was!

Veel alcoholgebruik leidt in veel gevallen tot steeds meer herrie met steeds minder inhoud. Het hangt er nogal van af in welk gezelschap je verkeert maar vaak vervlakt werkelijk contact naar zelfingenomen pratertjes die elkaar nog amper verstaan omdat ze ieder zo druk bezig zijn met wat ze zelf zo willen zeggen. Omdat ik dat probleem ook ken ben ik maar schrijver geworden. En ook in mijn schrijfsels is die vervlakking vaak te traceren, wat mij dan toch niet weerhoudt de boel toch te publiceren. Vaak zeg ik dan niet veel meer en is de enige lezenswaardigheid dat de stijl van taal aanspreekt en een beetje lekker klinkt als een goede blues of zo. Het verval door alcohol is zijn eigen romantiek lijkt het wel, de charme van berookte whiskystemmen in donkere portalen waarin liederen klinken die het levenslot beklagen. Elegieën, Fado´s, –we kunnen er maar niet genoeg van krijgen! En in al het levensverdriet van das Jammertal zoeken we na wat glazen drank graag troost in elkanders omhelzing, de geilheid die met meer wijn spoedig groeit en in de kater wel zijn hoogtepunt vindt: dan lijkt er niets anders meer van belang. Liefde vervlakt door de wijn, de wijn die me losser met de meisjes moest maken in mijn puberteit. Ben nu juist sneller geneigd vaste relaties te mijden door al mijn gedoe; geinig hoe dat werkt. Omdat je een poesje wilt jezelf een kater bezorgen.

Heb veel gedachten langs zien komen over de ´verlichting´ die ik altijd nastreefde. Daar is iets geks mee aan de hand. Diegene die verlichting zoekt moet sterven om het te vinden. Het koninkrijk ik verliezen om het koninkrijk Gods te vinden. Dus dat kun je helemaal niet vinden! Zodra je je afvraagt of je al verlicht ben ben je het niet. Er is geen beginnen aan! Maar hiermee wil ik het zoeken naar verlichting geenszins ontmoedigen; je doet je best maar. Tot je bekaf bent. Dan valt het zoeken zonder dat je iets gevonden hebt. Dit blijkt het antwoord te zijn.

Het enorme krankzinnige mysterie is dat er onnoemelijke rijkdom is die echter niet genoten kan worden als je deze wilt bezitten en eigen maken. Er valt helemaal niks eigen te maken; dit is het! Wat het ook is. Ook de folteringen ja, die bliss bliss laten zijn. De Bron wordt bezongen maar niet omdat de vruchten uit de Bron altijd zo smakelijk zijn.

Als ik al niet gek was zou ik het worden, echt waar, vrijwillig. Je moet toch niet denken aan ordentelijk leven en voorspelbaar gedrag? Werd laatst beschuldigd door iemand die beledigd was omdat ik ´niet normaal gedrag´ vertoon. Als je normaal gedrag wilt zit je bijna altijd in de gevangenis van een juist mens te zijn die heel veel afvalligen ziet. Wie wil dat nou? Ik niet in ieder geval.

Op deze planeet houden we van mensen die goed weten te klagen, zoals de dichter Tukaram of Ramses Shaffy. Alle kunst gaat over ellende, anders zochten we geen afleiding van natuur in cultuur van menselijke makelij. De mens vindt zich heel wat maar heeft geen idee waar ie mee bezig is. De mens denkt dat betekenis geven werkelijk betekenis heeft en dan gaat ie dood. De mens is een lakei van een grotere orde en heeft werkelijk niets te vertellen, hoeveel telefoontjes er ook in omloop zijn.

Jacques Brel, verwond zijn en hierover zingen, teveel drinken en naast je favoriete brouwerij gaan wonen; dat doen onze helden! Zelfmoord plegen, van het dak af springen, daar hebben we bewondering voor! Living to the max. Grens overschrijden en zolang je leeft het leefbaar houden door tijdig je excuses aan te bieden. Ook ik hou van de gekte die het leven smakelijk maakt.

Redigeren? Hoezo redigeren? Al die zeikerds die over slechte grammatica vallen lezen geen hart maar eigen betweterigheid; wil iemand zich voegen tot die waanzin? Ik kan in mij zo iemand niet vinden. Slechte taal is beste taal! Als je hoort wat iemand bedoelt en dan ingaat op de grammatica dan ben je alleen maar met jezelf bezig.

De laatste twee mensen die ik gesproken heb waren allebei met de dood bezig, tenminste, dat leek even zo. Beiden kwamen ze, al sprekende, tot de nuance dat ze geen lijdensweg als stervensbed wensen. ¨Doe mij dan maar een pilletje van Drion¨ had mijn goede vriend onlangs uitgesproken. Wat meteen raakt aan ethische kwesties als zelfbeschikkingsrecht. Ik voelde dit meteen: wie is wie dan ook om mijn leven te bepalen of verlengen? Die hele gezondheidswetenschap houdt lijven langer in leven maar de geesten erin verpulveren!

Ik hou van de winter. De winter is je verliezen tellen terwijl je nog leeft. De winter houdt geen rekening met individuele wensen; inleveren! Daar kan ik om lachen. Daar ben ik niet meer bang voor. Ook al ben ik dan maar een mier in de mierenkolonie mensheid, ik vind het wel een geweldige droom!

Ik zei tegen die makker van mij: ik heb wel eens het idee dat deze hele kermis is opgezet om louter mij en mij alleen een lesje te leren. Het lijkt op paranoia maar volgens mij is het waar. Mag ik bij deze iedereen hartelijk bedanken!

Je hebt een gedachte nodig om de wereld te kennen, anders ken je de wereld niet. We zien steeds onze eigen projectie en met die subjectiviteit is helemaal niks mis; zo werken de dingen hier. Denken dat dat beter kan is jezelf voor de gek houden. Het is prima zo en vaak niet gezellig; fijn idee dat het tijdelijk is. Omdat het toch tijdelijk is kun je alle risico´s nemen; dat is zeker een voordeel binnen de hele kwestie.

Angst voor de dood kan alleen bestaan als je nog ambitie hebt, welke dan ook. Waarop mijn gezel zei: ja, maar als je gezin hebt en hypotheek? Precies! Neuken is rampspoed! Of ben ik nu te negatief? Het gaat hier in ieder geval zoals het hier gaat en als je je vergist ben je mooi de pineut. Dus een beetje lachen om jezelf kan geen kwaad. Vooral als je diep depressief bent niet.

De trip is al de trip, denken dat ie ergens heen gaat is de enige vergissing. Niks gaat ergens heen terwijl alles ons verrast. We mogen wel eens wat eigendunk inleveren met ons allen vindt U ook niet? Ik dacht het wel.

De laatste fles open getrokken, de laatste rook om mijn hoofd, en niets dat meent dat ergens ooit iets fout is gegaan en iets dat er zin in heeft toch verbetering te brengen in de droom als ik er dan toch ben.

Geen porno meer vind ik een moeilijk besluit. Tis weliswaar seks met je computer maar voorkomt een hoop aanrandingen. Of zet het er juist toe aan, zoals anderen zeggen? Hoe dan ook, ik kijk of ik zonder kan en als ik dan iemand verkracht sluiten ze me maar op.

Geen drank, want drank maakt geil en geil kijkt porno.

Goh, deze analyse is makkelijker dan ik op voorhand dacht.

Geen tabak of wiet of hash. Dit is helemaal een raar onderwerp. Ik ben vaak dolgelukkig totdat ik een blowtje neem! Niemand zou met mijn geest overleven denk ik maar de zelfhaat is weer vruchtbaar in de biecht. Ik ben moe, moe van zondigen en moe van biechten. Ik kan altijd doen en laten wat ik wil binnen de mogelijkheden en hier een traject op zetten voor een beter leven lijkt me wat aan de late kant.

Internet lijkt de nieuwe biechtstoel maar wie er waar ook maar aan de knoppen zit is al in de war dus wat kan mij gebeuren? Privacy?

Mocht privacy in gevaar zijn dan is er iets dat anderen niet van mij mogen weten en zo komt alles toch weer mooi bij elkaar ook al is het op valse gronden. Het was toch al drijfzand; een computer operating system is een uitbouw van de waanzin die in mensen zonder technologie al lag besloten.

Denk weer met liefde aan die zenmeester Buson of Basho, hoe heet ie ook alweer, kan mij het ook schelen, die zei dat speech niet hoeft te voldoen aan grammatica als het maar je hart heeft. Zo is dat. En de grammatica van ´betekenis´ moet nog uitgevonden worden omdat je in Babylon met enorm veel strijdende jargons zit. I don´t rest my case; ik ben een trouwe mier.

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s