Ogen van Jezus

.

…het snelste pad,
dat spreekt voor zich,
is wat geen weg meer weet,
onmiddellijk en al verloren
voor de wereld
geheel hier is…

…dat wat ik worden moest
dat werd ik niet dus het worden
ging bij mij de deur uit
en nu leef ik het wonder zelf…

.

Mij is via Facebook het verzoek gedaan een bijdrage te leveren aan Mahziri´s Magazine dat als hoofdthema´s heeft: bewustzijn, spiritualiteit en zelfrealisatie. Thema van komende uitgave: Kerstmis. ( Het Magazine is vandaag op Facebook gepubliceerd ). Heb de uitnodiging graag aangenomen en zag dat dit later enkele kritische ingevingen in me opleverde. Zo vroeg ik me af wat ik in een magazine dat over zelfrealisatie gaat heb te zoeken; wat verbeeld ik me allemaal niet? Iets zinnigs zeggen over verlichting terwijl ik iedere dag dezelfde neurosen vertoon? Maar het bracht me niet aan het twijfelen, gaf eerder sturing aan mijn zicht en wees me erop dat ik alleen vanuit mijzelf kan schrijven.

Ik ben opgevoed met Jezus Christus, wiens geboorte we met Kerst herdenken. Katholiek gezin, zeven kinderen en zondag naar de kerk. De kerk vond ik mooi maar het gepreek was er saai. De wierook was lekker maar de tronies van de prekers bewezen nou niet dat er een fontein van goddelijke vreugde in hun harten woedde. Maar oké, ik bleef nog vrij lang kerk gaan en spitste mijn oren als over Jezus werd gesproken. Mijn overtuiging was ondertussen geworden: Jezus wil niet mijn blind geloof, hij wil dat ik met passie uit eigen ogen kijk en dan wat ik zie aan zijn woorden meet, zodat zijn woorden zin in mij krijgen. Zelf zien!

Op een dag in februari 1982 had ik op een avond een bijzondere ervaring, waarbij ik mijn fysieke bewustzijn een tijdspanne helemaal kwijt was. Er was geen drugs in het spel toen ik werd overspoeld, nee, omarmd door flitsen, spectaculaire visionaire doorzichten in de structuur van het heelal. Het leek onmetelijk weids en tegelijk was er het gevoel dat mij in meest minuscule materiële structuren een kijkje was vergund, en nog een, en nog een! Toen de flitsen opgehouden waren ging ik perplex op bed liggen; ik sloot de ogen en keek in een gitzwarte diepte, een tunnel die afboog en ik dacht: als ik hier inga wordt dit mijn dood of het gekkenhuis! Ik ben snel weer opgestaan en heb gepoogd afleiding in gewone dingen te vinden om weer te kalmeren. Het half jaar daarna zou ik veel onverstaanbare taal uitslaan om dit wonderlijk gebeuren, tevergeefs, te willen duiden. Maar veel belangrijker was dat ik de ochtend na het gebeuren naar een verklaring ervoor zocht in boekhandels. Ik vond een boek bij de Slegte over paranormaal bewustzijn van professor H. van Praag en mijn ogen vielen voor het eerst in mijn leven op strofen uit de Tau Teh Tjing van Lau Tze, wat een enorme ontwikkeling in gang zou gaan zetten.

Al snel las ik van alles uit andere culturen, zag ik mijn oude duffe Katholieke geloof, dat meer een stoflaken was dan dat het passie bezat, nieuw leven werd ingeblazen. Taoïsme, Zen, Advaita Vedanta, Dzogchen, ze verwijzen allen naar dezelfde realiteit als waar Jezus over sprak, met expliciete nadruk op zelf zien, niet op geloven. Jezus imiteren leek me nogal absurd; mijn conclusie was al vroeg in mijn leven dat navolging betekent dat je van binnenuit, via de wijsheid van je eigen vorm, je passie leeft en tot expressie brengt. En dit standpunt is nooit meer veranderd.

Zelfrealisatie is een raar woord, alsof er nog iemand is die een beetje verlicht zit te wezen. Zo is het natuurlijk niet; verlichting bestaat pas echt als het geen onderwerp meer is. Het omschrijven van zelfrealisatie is daarbij een nodeloze omweg als een ieder nu voor zichzelf kan zien. Bovendien schept het nodeloze verwarring en ruis. Ik verwijs bij de vraag naar wat zelfrealisatie is dan ook het liefst naar diegene die dat wil weten, of naar andere vragen voor zelfonderzoek. Omdat er geen goed antwoord op de vraag bestaat. Het antwoord zit niet aan de buitenkant der dingen; dat kun je zelf zien. Als dat zien volledig is verdwijn je, zoals je in mooie muziek of een fijne vrijpartij kan verdwijnen. Dit zien echter stelt geen voorwaarden en heb je altijd bij je. Dit zien ben je; je komt er niet onderuit! Het gaat er dus niet om te leren zien; tis genoeg om te zien wanneer je weg kijkt. De vraag is niet hoe ik verlicht word; de vraag is hoe ik het vermijd.

Je kunt weten dat je in de war bent maar als je weet dat je verlicht bent dan ben je eigenlijk ook in de war. Wat verbeeld je je wel? In mijn ogen is het genoeg te zien waar ik lijden ervaar, zodat ik de mindset ervan kan tackelen. Vrijvallen verloopt via inzicht in de obstakels; vrijheid zelf is geen plek die je in kunt nemen omdat het nooit ergens anders is!

Het is jammerlijk te noemen dat zelfrealisatie of verlichting vaak wordt gezien als een status die je eens, in het verschiet, kunt bereiken. Tis ook onnodig om eenvoudige inzichten met moeilijke begrippen en theoretische systemen in te pakken. Als zelfrealisatie in de toekomst ligt kun je het mooi vergeten want dan let je steeds niet op. Als het je niks meer kan schelen of je verlicht bent of niet, dan zit je volgens mij wel goed.

Ik hou ervan dat inzichten zich ontrollen waarop ik er uiting aan mag geven; ik deel graag de speelsheid in het duiden van een geest die ik ook niet zelf verzonnen heb. De subjectiviteit van de mens heeft ons de objectieve wetenschap gebracht; beiden kunnen ´verlichting´ niet binnen hun poorten vangen. Onmogelijkheden worden voorgespiegeld; je ziet de beperkte zienswijzen en gaat die straten niet meer in. Tis stil van binnen.

Jezus was mijn eerste leraar; ik vond hem liefdevol streng, tegelijk volstrekt vergevingsgezind. Dat was het beeld dat ik van hem gemaakt had. Ik hield ervan als over hem verteld werd. Het was meer dan iets geloven; het was eerder herkennen. Toen ik rond mijn 21ste levensjaar in de tuin van het ouderlijk huis de Tau Teh Tjing las verdween ik in de woorden; een enorm gevoel van ruimte en vrijheid was voelbaar als een warm bad. Tis een onvatbaar ´iets´ dat altijd resoneert als je het tegen komt in een ontwaakt mens. Of in een tekst. Het vanzelfsprekende openen omdat herkenning tot vertrouwen leidt. Een verlichte zou je in dit verband kunnen duiden als iemand die altijd open staat voor wat nu het geval is omdat zijn of haar geest niet meer in tijdruimtelijke dimensies vol schimmen dwaalt. Echter, ook hier geldt weer: daar kun je niks voor doen, je kunt alleen realiseren dat het vrije zien nu altijd al het geval is. Jezus wil niet dat ik hem hierin geloof, hij wil dat ik het zie.

Kerstmis herinnert mij aan de sferen van de dagen als jongeling, sferen waar ik graag aan herinnerd word door alle toeters en bellen die bij het feest horen, maar de werkelijke betekenis van Jezus is voor mij voor iedere dag van het jaar geldig. De geboorte van Jezus, als ik mijn visie voortzet, is actueel als ik hem aandachtig mijn ogen geef. Dat is wanneer ik beperkte noties heb te erkennen om er aan voorbij te kunnen gaan. Ik noem Jezus, of ik noem Nisargadatta, Zen en Lau Tzu, maar uiteindelijk komt het natuurlijk neer op het feit dat, zonder tussenkomst van voorbeelden, dit Wonderlijk Zien altijd al optimaal aanwezig is! Herken het en geniet ervan!

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in nisargadatta, non-dualisme, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s