Joostje in Wonderland

.

Een week of drie terug, grijs weer en het regende, reed ik vlakbij mijn flat langs een bankje waarop ik een trainingsbroek zag liggen. Niemand in de buurt, broek al lekker nat; daar leek geen eigenaar meer bij te horen dus ik nam ´m mee. Nadat ik thuis droge kleding had aangetrokken heb ik de natte gevonden broek aan nadere inspectie onderworpen waarmee de blijheid om de vondst gestaag groeide. Zwart van kleur, goed gevoerd; het scheen me nu eerder een skibroek toe. Van een vrouw! Ik heb de broek gewassen en te drogen gehangen. Een week terug, ik voelde me wat kouwelijk en zou me aankleden voor een wandeling, heb ik de broek van het droogrek gehaald en aangedaan. Dat voelde zijdezacht van binnen! Voelde me lieflijk aangekleed, en wat was dat onder bij de hielen? Extra uitlopers die mooi over de schoenen vallen. Twee diepe zakken, links en rechts met ritssluitingen, maakt de aanwinst compleet voor me. Sindsdien ga ik, op de bruine schoenen en het geruite sjaaltje na, geheel zwart gekleed door de straten: skibroek, jas en muts. Zelfs met zwart overhemd en slip maar dat was voor omstanders niet zichtbaar. En wat een héérlijke broek. Voelt in de kou als een warme wolk van bescherming. Ademt zo te voelen ook goed door als het wat warmer is.

Vandaag was het niet zo koud, al hoorde ik dat wel steeds mensen om me heen zeggen in de drukke binnenstad. Maar begin van de wandeling had ik er geen idee nog van dat ik straks, na de schemer, tussen drukbezochte Kerstkramen in vele straten van Haarlem zou belanden. Nu ving ik nog zonlicht hier en daar en er kwam een overweging in me langs die tevreden stemde. Mijn mond gleed uit van gemak. De reflectie betrof de vraag wie hier nou liep en meende geboren te zijn. Mijn ouders kregen dan weliswaar dik 53 jaar geleden een babietje met mijn naam, maar ik, ik werd veel later geboren. Ik ben een constructie in mijn denken dat maar af en toe opkomt. Een constructie die Nota Bene ´verlicht´ wilde worden maar feitelijk pas bestaat als de verlichting actueel overschreven wordt door die ik-illusie. Verlichting is eenvoudig de afwezigheid van dit ijdel zoeken. Met glimlach stapte ik voort tot ik volgend zicht mocht beleven en de camera erbij pakte.

.

DSCN1693

.

De gedachte zoals hierboven uitgeschreven lijkt nogal wat tijd in te nemen maar in feite flitsen deze ingevingen bijzonder snel. Tis, als er geen zoeken is, een aaneenschakeling van open baringen die verder nergens toe leiden dan naar de stilte waaruit ze geboren werden. En dit de hele tijd. Zintuigen die feest vieren; het besef ervan dat steeds maar wonder vindt, of wat de Engelsen Awe noemen. Waar je mond van open valt en je jezelf vergeet, met diep besef dat je jezelf ook vergeten mag en kan. Zo te mogen wandelen vraagt geen groter wonderen. En dan nog eens het geluk dat Kerstversieringen bij de huizen waar ik langs liep geen herinneringen meer dragen die me pijnigen om aan het verleden verloren verlies. Joostje in Wonderland, want echt, zo is alles als een Sprookje! Dan is er het diepe geluk dat ik er van genieten mag en kan zonder dat ik het met een ander kan of hoef te delen. Dat genieten niet iemand nodig heeft die meekijkt; tis vrede en ervaren, naadloos hetzelfde. Tis er helemaal zijn en nergens naam aan geven. Zag vanmiddag een bos herfstbladeren liggen met zulk een luciditeit dat het net was of ik op tijdloze wijze de bladeren geteld had. Tis helemaal fout gezegd maar zo voelde het; tis oneindig subtieler dan abstracte getallen kunnen aanraken. Zo namenloos met het pontje naar de overkant, daar de wandeling naar de Hout vervolgend. Rechts van een huis aan het Spaarne, zag ik drie ballen in een watertje.

.

DSCN1694

.

¨Wat is de betekenis van drie balletjes in het water?¨ dacht ik toen ik de foto afdrukte, maar ik ging de associaties van de Heilige Drie-eenheid of andere mogelijke duidingen van associaties niet in nadat ze opgekomen waren; er viel werkelijk niks op te lossen of uit te zoeken en wat was de herfst weer mooi! Iedere stap ging vooruit terwijl ie nergens heen hoefde. Jawel, ik zou mijn creditcard even moeten aanspreken en wat boodschappen doen, maar dat is overleven zonder nader doel. In iedere stap de rust van al gearriveerd zijn zelf zou je kunnen zeggen. En begin van de Grote Houtstraat had ik het in de gaten: Decembermaand dus opgerekte winkeltijden. En kraampjes, heel veel kraampjes. De duisternis was bijna compleet; de lichtjes fonkelden des te beter. En ook hier niet meer het projecterend idee dat anderen het samen knus hadden, en ik, arme ziel, hier maar alleen liep. Nee, ´t was veeleer andersom: het geluk dat ik zag bracht me de lach; verscheen er pijn op gezichten vol strijd op mijn netvlies dan was het al gevoeld en loofde ik de vrijheid van de volgende pas ook weer dankbaar. Geen winst, geen vlucht.

Her en der werd Glühwein uitgedeeld, dat leek wel gratis. ¨Nee Lips, dat is geen reden!¨ dacht ik, dus ik liep stug door. Bij het tweede kraampje met zulk een aanbod was die gedachte alweer aardig verzwakt, maar werd nog net genoeg leven ingeblazen om er niet voor te stoppen. Bij de Grote Markt aangeland, waar het topdruk was, stond tegen het Stadhuis aan, weer zo een Glühweinkraam. Een gozer op de straat zei tegen mij, alsof ie mijn gedachten aan mijn snuit af had gelezen: ¨Ja, toe maar¨. Ik deed het nog ook. Dat was vast niet gratis. Nee, inderdaad, ¨Prima kwaliteit wijn, €2.50 dank U wel beleefd!¨. Wanneer drink ik nou Glühwein? Ja, nu dus! Ik zette de wandeling voort en vond het maar vreemd smaken dat warme spul uit kartonnen bekertje, tegelijk moest ik aan Dickens en sneeuw denken, en het paste feitelijk goed. En ik heb Dickens nooit gelezen! Dat had ik voordat ik de Hout vanmiddag bereikte ook gehad: ik zag mos op een straat om een boom en langs de stoepranden extra dik bezaaid als was het vers gevallen groene sneeuw, rond het vriespunt gevallen. Alleen die fantasie al gaf me een blije kick in de maagstreek, als een kind aan zee dat een naderende golf zo lang mogelijk opwacht om op het laatste moment ervoor te vluchten. Alleen hier was geen vluchten; alles was prima en zonder enig ingrijpen perfect.

Bij de bushalte voor lijn 300. Daar stonden twee jonge vrouwen, allebei rond de 21 jaar schatte ik zo in, voor het bord met bustijden zich te vergissen.
¨We zijn nu hier¨, zei de zwartharige schone tegen haar blonde vriendin terwijl ze de verkeerde halte aanwees. Ik had ze mooi en vrolijk gevonden, vooral het blonde meisje had een lach waar ik jaren naar zou kunnen kijken. Dus ik had stiekem even meegekeken, en zei:
¨Jullie zijn nu op Verwulft, een halte hoger dan die je aan wees.¨
¨Dank U wel!¨, zei de blondine waarop haar vriendin vervolgde:
¨O, dus het is twee haltes maar; ons is gezegd dat het een half uur lopen is.¨
¨Iets minder dan een half uur, maar met jullie bagage al gauw teveel.¨ Ze hadden flink inkopen gedaan. Verschillende tassen van wel vijf of zes winkels; zo te zien kleding en parfums. Ze hadden het koud. Ik niet met mijn skibroek. Ik kon ook bus 3 nemen en die kwam er nu aan!
¨We kunnen ook bus 3 nemen!¨, zei de donkerharige vrouw nu, niet tegen mij, maar tegen haar vriendin. Ze renden al en ik stond even aan de grond genageld. Rende toen ook. Checkte net voor hun langs in terwijl zij een kaartje bij de chauffeur kochten en ging linksachter in de drukke bus op toch nog een set van vier lege stoelen zitten. Daar kwamen ze aan hoor! Ze hadden me niet aan de gaten.
¨Daar zijn jullie weer!¨ zei ik.
¨O!¨ zei de donkerharige nu me een korte blik vergunnend tegenover me terwijl de blonde naast mij neerstreek, weer met die lach dat ik bijna door de stoel heen zakte van bewondering! Ze hadden nu allebei hun I-phone of wat het ook was te pakken en af en toe zeiden ze wat tegen elkaar, openbaar geroddel over derden. Ik heb onderweg maar drie keer naar het blonde wonder gekeken, zie haar nog voor me! Hoe dan ook, ik werd niet meer geconsulteerd toen ze samen in overleg gingen of ze er bij de Schipholweg nu wel uit moesten of niet. Ik kende mijn plek, hield mijn mond nog even tot ik ze wat drukker over hun onzekerheid over de kwestie zag worden en in alle rust de vaderlijke woorden mocht spreken:
¨Dit is de juiste halte.¨
Ik zag de opluchting in beider meisjes hun ogen en toen was het weer stil. Bij uitstappen draaide die donkere zich nog even om en riep een welgemeend ´Doei!´ en die blonde heeft zich helemaal niet meer omgedraaid, zat alleen maar hemels te grinniken.

Het laatste stukje naar huis was ik alweer net zo filosofisch als op weg naar de drukke binnenstad in de namiddag. Weer dat meest eenvoudige besef dat ik hier moet lopen wil dit allemaal mogelijk zijn met het besef daarbij dat deze telescoop tijdelijk is, en niemands bezit. De telescoop willen verbeteren is een rare vergissing; als ik een vergissing zie loop ik er aan voorbij. Als ik iets niet zie word ik er ook weer op gewezen. Wat is niet-zien eigenlijk? Een fabel. Er is alleen maar zien en als je dood bent zie je niks, maar dan is er niemand die niks ziet.

Bij thuiskomst was ik weer geïnteresseerd in Facebook, nu niet om de mooie mogelijkheden, maar om de ongeëvenaarde schofterigheid van de mensen achter dit platform, die ´instemming´ verkrijgen door, als mensen niet reageren, dit automatisch als ´instemming´ te vertalen. Mijn instemming betekent dat alles dat ik hier publiceer geheel tot Facebook´s beschikking komt,  (of al is, wat ook gezegd wordt ) wat neer komt op eigendomsrecht. Mij gaat dit te ver. Alles dat origineel en buiten marktwerking wil kunnen bestaan wordt hier verhaspelt voor een verkeerd ideaal, dit is wat ik erin zie. Dus ik ga Facebook verlaten voor het eind van dit jaar. Wie meer over Facebook´s regulering wil lezen kan dat hier.

Ik heb gezocht naar alternatieven. Dat is geen langdurige studie geweest, hield me in de vooravond anderhalf tot twee uur bezig. Toen heb ik uit het bestaande aanbod gekozen. Seen.is, zo heet het. Zeer gebruiksvriendelijke interface, veel prettiger dan Facebook in mijn ogen. Het ontbreken van advertenties is heerlijk. Rechts in de kolom las ik na het registreren en aanmelden meteen dat men Seen.is aan hack-aanvallen onderhevig is, en dat is niet zo vreemd lijkt me, want ze winnen heel veel leden die Facebook met zijn arrogante beleidsvoering verspeelt. Ik heb er een profiel met foto aangemaakt, meer niet; de header is van Seen.is zelf. Dan ziet het er zo uit.

.

Schermafdruk van 2014-12-14 19:07:25

.

Ja, je verliest vrienden als je kiest voor wat je meent dat integer is en kloppend. Maar dat is geen argument om dan maar te blijven hangen, gelijk Glühwein of der Führer dat ook niet is. Bovendien, wie mij om die reden vergeten hebben geen innerlijke noodzaak mij te vinden. Arrogantie is wel het diepste dat ik in mij haat waar ik zelfhaat ontmoet. Blunderen oké, maar een blunder volhouden? Herinner me dat Jiddu Krishnamurti dat ook zei, nu in mijn eigen woorden gezegd: naarmate de integriteit vergroot, verkleint de ruimte over anderen te klagen en groeit de ruimte waarin je eigen fouten opblinken als nooit tevoor. En toen ik dan nog even op Facebook was trof ik twee citaten van Nisargatta Maharaj, dè filosoof van mijn dromen, woorden die zo prachtig laten weerklinken hoe zoeken naar jezelf eigenlijk is.

.

10289950_413095345512299_8205890242480100766_n10430432_413095545512279_5715740745892563295_n

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, nisargadatta, non-dualisme, proza en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Joostje in Wonderland

  1. Heeeee grote kunstmakker…….wat een lang en indrukwekkend verhaal heb je weer geschreven. Echt heel bijzonder hoe jij jouw denken en doen beschrijft…….je bent een waanzinnig talent, een ontdekking waard voor de wereld……de wereld die zichzelf wil beschouwen zoals jij.
    Maak jouw verhaal wat mij betreft wat korter…….er zullen dan nog meer lezers blijven aanhaken. De meesten hebben helaas nergens meer tijd voor. Zonde! Maar ik weet ook uit ervaring dat er momenten zijn dan kan ‘stoppen’ niet…….ga dan maar door ook!……het is niet anders……creatie is Mysterie……een BRON van eeuwige schoonheid. Dankjewel JOOST…….ga door. Wordt vervolgde en een BOIJE groet van AART.

  2. Joost Lips zegt:

    Niet korter Schat, geen marktwerking voor effect, alleen Hart en dus volledig, met al mijn Lieve Kreupelhout vandien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s