Philip Renard – Het Boek van Besef

.

Prachtig zonnige dag, een verademing na al dat grijs. Nee, niks mis met dat grijs en die mist; zie veeleer de schoonheid door contrasten mogelijk gemaakt. Opgewonden als een klein jongetje dat eindelijk naar buiten mag schoot ik na de koffie in de stappers en ging op pad. De meeuwen, de kwakende eenden, hoorden de mensen deze wel? Toen ik dit dacht hoorde ik ze zelf even niet zag ik en een glimlach stond weer op mijn snuit. Kwaak, kwaak! Ik dacht even aan de pocketcamera maar hield deze nog op zak. Een eind verderop, aan het begin van de weg naar het Spaarne, liep ik vlak langs twee eenden in het gras aan een klein slootje. Ik hield mijn pas in, pakte de camera toen beide beestjes een stukje van me weg waggelden terwijl een derde juist uit het water mijn kant op kwam, vast menend dat ik wat brood of zoiets bij me droeg. Dat was niet zo en de camera weigerde ook dienst. ´Batteries exhausted´ zei het display. Vreemd, want er zaten net twee nieuwe exemplaren in. Maar tot drie keer toe weigerde ie dienst en tenslotte hoorde ik een stemmetje zeggen: ´o ja, tis een apparaat met kuren; soms wel, soms niet, net als ik´. De wandeling leed er geenszins onder; nadat ik het pontje had genomen en de kinderboerderij bij de Hout naderde dacht ik: Lips, draai die batterijen eens om… Heb ik gedaan. Toen deed ie het!!!

DSCN1668DSCN1674

  .

Heerlijk, dat geslenter op niets af, genietend van de betoverende waarnemingen. Als de geest plat ligt en alle zintuigen op volle kracht draaien vraag ik me altijd af waar ik ooit een probleem vandaan heb gehaald. Ja, dan heb ik makkelijk praten, ondertussen een spoor van schade achter me gelaten! Ik heb er wat onder geleden dat ik dit niet wist te verbeteren totdat dit zelfverwijt tot op de draad versleten was en ik zonder verder kon. Niet alle relaties van het verleden herstellen zich maar gelukkig bestaat er Vergeving, een woord dat een hoofdletter verdient omdat er Zegen vanuit gaat. Van vergeven en vergeven worden gaat oorspronkelijk Licht uit, het straalt door alle oude bezwaren heen. Hoe was dit toch mogelijk: geen spoor van de loodzware gedachten van weken terug! Rustig slenteren door de bladeren en iedere gedachte in vriendelijkheid beschouwen, de gedachte zich zien voltrekken tot stilte, ervaren dat alles al goed is.

Er is iets zeer bijzonders gebeurd deze dagen; ik ben erg gelukkig. Op 26 November jongstleden mocht ik een e-mail ontvangen van Philip Renard. Hij vroeg me of ik nog op hetzelfde adres woonde; wilde me zijn laatste boek sturen. Ik reageerde meteen extatisch, had een goede vriend van Philip al een paar keer via Facebook lastig gevallen en gevraagd mijn hartelijke groet aan hem over te brengen. Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest verwachten. Toen ik zijn leerling was voelde dat enorm intiem, toen meningsverschil een hoofdrol in mij ging spelen was het resultaat ook resoluut afscheid. En het deed pijn. Hoe ik verstandelijk ook kon beredeneren waarom het zo gegaan was, ten diepste is het nooit geaccepteerd. De jaren die na ons afscheid kwamen heb ik heel het gamma van emoties gekend, van boosheid tot dankbaarheid en mijn verstand draaide ondertussen oude versleten plaatjes. En juist op het moment dat ik een brief ter verzoening aan een zus van mij verzonden had trof ik Philip´s mail. De timing kon niet beter, ik ging spontaan in tranen toen ik alleen zijn naam nog maar had gelezen.

De natuur is niet zomaar een stukje vermaak voor mij, de natuur is mijn spiegel. Als mijn schoenen door de bladeren slepen dan koester ik ze, voelt het als wederzijds strelen, voel ik me intens gezegend. En dan de geweldige strijklichten die schaduwen slaan en het de fotograaf vandaag wel heel makkelijk maakten. Toen ik gekleurde vlaggetjes tussen het bladerdek zag liggen dacht ik: ´After the party´.

DSCN1676
.

Philip heeft me het boek gezonden met daarbij een prachtig persoonlijk handschrift met zijn passie waar ik weer van ging gloeien als sindsdien. Maar nu, dat was opmerkelijk, zonder het probleem dat ik in en na ons geschil erbij voelde. Titel van het boek is: ´Het Boek van Besef´ en draagt als ondertitel ´Over de werkelijkheid van ´jezelf´´. Ik heb de dag van ontvangst eenmaal het handschrift gelezen en verder niets. Was te vol van wat hier gebeurde. Keek naar wat het indertijd leek, voelde hoe het nu was en zag nergens een probleem. Het grote Vuur dat zijn weg moet hebben leek eens een opgave en komt nu in de gedaante van Genade en Bevrijder. Het Vuur brandt overal, dat is het mooie; je hoeft er niet naar op zoek. Of, in de woorden van Philip op blz 65, dit helaas zonder zijn prachtige lay-out hier in WordPress, zonder bijbetaling, niet toegestaan. Maakt de kracht van de woorden niet minder.

¨Ook wordt alles voortdurend afgepakt.
Dat wat we Leegte noemen, oftewel Niet-weten, is een soort
oplosser of afpakker, die overigens, als Kennen, tegelijkertijd
voortdurend schenkt, op een manier die ons verstand
volkomen te boven gaat.

Alles wordt aangeleverd, geschonken,
én tot oplossing gebracht – ´afgepakt´.
Kennen en Niet-weten. Bewustzijn en Leegte,
onlosmakelijk van elkaar.¨

Herkende Philip´s stem meteen weer op iedere bladzijde, in ieder woord. De verzorgdheid van taal, lay-out, de gehele vormgeving. Zijn liefde voor wat ie bezingt. Keek tussen de zinnen door af en toe uit het raam en vroeg me dan af waarom ik van hem weg gekeerd was. Wat hij toen zei lees ik hier ook, maar nu voel ik geen conflict. Ik zag dat het zinloos was om iets uit te zoeken dat is opgelost. Ik vierde Verzoening.

Treffend was natuurlijk dat ik de naam van Philip sinds ons afscheid voor het eerst na al die jaren pas heb durven noemen in een weblog, ook op 26 November, hetzelfde etmaal dat zijn mail volgde. Ik heb Philip nooit meer genoemd na ons afscheid omdat ik mijn innerlijk conflict niet aan hem wilde ophangen. Nu die weg is, dat zal hij aan mijn noemen van zijn naam op mijn blog ook herkend hebben vermoed ik, kan ik alles weer bij hem kwijt, dat is wel grappig! Ik ben zo blij! Het Licht schijnt overal, ook in het donker.

DSCN1681

.

Ik hou van fotograferen. Het legt hier en daar wat vast van de schoonheid waar makkelijk aan voorbij gegaan wordt als gedachten en identificaties de scepters, meervoud jaja haha, zwaaien. Eenvoud van Besef is voor iedereen. Eenvoud van overdracht, als iets op dit gebied al over te dragen is, is een kunst in zichzelf die ik zeer in Philip waardeer. Tis niet alleen kunde, tis liefde en passie, zorg voor details, een toewijding waar ik verre bij achter bleef maar het kan, gelukkig, verkeren. Wat hier gebeurd is zal zich tonen in alles dat aan publicaties volgt; ik ben Blij!

DSCN1682

.

Deze foto vind ik geslaagd qua vormgeving. Je ziet de straat, de markt en de hemel, —de heilige drievuldigheid. Het was mijn laatste foto vandaag maar niet de eerste haha; onzin moet af en toe ook de ruimte krijgen. De straat staat voor de bodem; dieper dan de goot kan niet zou je denken. De markt, daar verkopen we allemaal citroenen voor knollen of andersom als het U wel belieft. En in de hemel erken je je zonden en is er helemaal niks aan de hand. Dit is scherts en toch geen fabel; als het niet Werkelijk was zou ik het niet vieren.

Ik heb Philip gevraagd of hij het bezwaarlijk vindt als ik zijn naam noem op mijn weblog. Ik kreeg weer een prachtig antwoord maar niet op mijn vraag. Ik moet me blijkbaar bij mijn eigen zaakjes houden. U wordt Hartelijk bedankt!

Joost

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, non-dualisme, Philip Renard, poëzie, proza en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s