Meisjes met mutsen.

.

Als jongetje van 12 jaar was ik verliefd op Jenny Arean. In die tijd speelde deze actrice in de televisieserie Het meisje met de blauwe hoed. Ik zag geen actrice, ik zag dat meisje met haar prachtige hoofddeksel en betoverende lach. Ik vertelde niemand wat ik voor haar voelde en kende pijn als er weer een aflevering beëindigd was.

.

1

( Alle foto´s in dit blog zijn van het internet geplukt )

Eigenlijk is dit nooit meer over gegaan. Zo een hoedje erotiseert. Dat wat verborgen is laat zich raden; als man word je dan benieuwd. Dit principe is me ook overkomen toen ik een verzameling erotische afbeeldingen als modellenbureau voor het tekenen ging aanleggen; de belangstelling voor naakten maakte steeds meer plaats voor de betoverende kracht van pikant geklede vrouwen. Kwam terecht op vintage-sites met modellen in lange rokken; hartstikke mooie afbeeldingen waar de stukjes enkel en hals die slechts getoond werden vertrouwd hun verleidende werk deden.

2Het hoedje kan vele vormen aannemen; een haarband heeft al het hypnotiserend effect op mij. Heb eens een vriendin gehad die zich graag vintage kleedde. Ik vond dat geweldig mooi waar een broer van mij sprak van ´soepjurken´. Maar ik was totally in love en als ze een hoedje op had werd ik nog gekker! Ze had de prachtigste exemplaren voor de zomer, onder welke haar lachwangetjes altijd zo mooi uitkwamen. Vond het ook altijd fijn als het weer winter werd want dan kwamen de gekleurde mutsen uit de kast; gelukkiger kon ze mij niet maken. En vanavond, op de fiets naar de stad met de voeltemperatuur van vorst en meisjes met mutsen in de straat lag het voor de hand dat de gedachte aan haar ook weer op kwam. Aan haar ja, ik hoor het ook: dat haar onder die muts. Meisjes met mutsen zijn prachtig!

.

3.

Op de fiets naar het centrum trof ik links van mij, voor het eerste rode stoplicht, een moeder met dochter van ongeveer twee jaar op de fiets. De dochter zat in een zitje achter op het stuur en keek me meteen met belangstelling aan terwijl moeder vooroverbuigend tegen haar zei:
¨Kijk eens; even de wantjes aan¨. Maar nee hoor, ze hoefde geen wantjes, zat naar me te zwaaien en begon te lachen.
¨Ze kan de kou goed hebben¨, zei ik terwijl ik naar het meisje bleef kijken; moeder zei niks, vond me wellicht maar een bemoeial. Het licht sprong op groen en terwijl ik weg reed hoorde ik het kindje achter me nog dag roepen meende ik. Vroeg me af waarom ik daarop niet reageerde. Bij een volgende stoplicht schoven ze weer langszij. Ik keek weer naar het meisje dat nu volop grijnsde. Ze verdiende mijn volle lach met gemak terwijl moeder weer met de wantjes aan kwam zetten. Nee hoor, niks daarvan! Haar rechtervingertje wees naar voren en ze zei, kijkend naar mij:
¨Auto!¨
¨Ja, een auto!…en een bus!¨ antwoordde ik maar ze volgde mijn vinger niet en het licht was groen geworden, we gingen fietsen.
¨Zeg maar dag¨, zei moeder nu.
¨Dag!¨ zei het kind lachend.
¨Dag!¨ lachte ik terug. Terwijl mijn tocht voort ging besefte ik weer hoe niet-weten in een kind tot weten wordt opgebouwd, het illusoire karakter van die gevangenis en dat, als je er goed naar kijkt, er toch ook weer helemaal geen gevangenis is. Wat een mooie avond weer!

In de binnenstad even de supermarkt in een voor fles rode wijn. Bij het afrekenen kom ik te staan achter een man die ik twee keer eerder in de binnenstad heb gezien de afgelopen jaren; hij voelt zich vrij om waar hij ook is met luide klank te zingen. En te jodelen. Tis geweldig, hij kan het echt heel goed. Beheerst waardoor het niet opdringerig voelt, tegelijk krachtig en zeer opvrolijkend. Dan letten op de mensen om hem heen natuurlijk; al die blikken…de een zie je denken ´wie doet dat nou?´, een ander lacht en is net als ik verblijd. En daar ging ie weer, steeds met enkele zinnen:
¨Zijn zus lag in bed met op haar hoofd een pet; jodeloodie jodeloodiedee!¨
Na iedere uiting was het weer even stil en dan kwam er weer een:
¨Hij had het zo koud maar er was geen brandhout, jodeloodie jodeloodiedee!¨
Mensen die wat verder van de man stonden zag je zoeken met de vraag in hun ogen waar dit bijzondere geluid vandaan kwam. Ik dacht vrij weinig behalve dan dat ik dankbaar was dat de man zich zo vrij voelde dit openlijk te vertonen. Hij was aan de beurt om af te rekenen en vroeg het meisje achter de kassa:
¨Wat mag de feestcommissie aan U overhandigen?¨ zo het meisje´s mooiste lach ontlokkend.
¨Iedere dag is mooi; iedere dag is er een¨ hoorde ik hem nu zeggen en hij herhaalde het laatste, alsof iedere dag ook de laatste kon zijn. Het meisje vroeg of hij de bon ook wilde hebben waarop hij respondeerde:
¨Nee hoor, niet nodig; ik heb thuis genoeg te lezen¨.
Nu was het mijn beurt af te rekenen, het meisje had net als ik ook nog steeds lol om de man toen ik vanachter, waar de hij ondertussen zijn aankopen stond in te pakken, hem hoorde zingen:
¨Hij leende hem een rug, zag zijn geld nooit meer terug; jodeloodie jodeloodiedee!¨
Ik was benieuwd naar de grootte van zijn repertoire en vergat de vraag verder. Toen ik mijn fiets van het slot haalde en hij naar buiten kwam klonk uit volle borst:
¨Vader lag in bed met op zijn hoofd een pet; jodeloodie jodeloodiedee!¨

Op weg terug naar huis voelde ik wat neerslag. Het kind in mij zat meteen verkwikt op het zadel en staarde in straatlichten om te zien of het sneeuw kon zijn! Dat had ik de vorige dag op het nieuws gehoord: kleine kans op heel lichte witte neerslag. Ik ben dan een gevaar op de weg bijna als ik flink doorfietsend weer in een lantaarnlicht staar. Mijn hoop bleek geen werkelijkheid te zijn maar de opwinding was leuk. Kennis kan heel leuk zijn, en ook teleurstellend. Met kennis zijn we tot fraaie dingen in staat en ook om het mysterie van bestaan helemaal kapot te maken. Ogenschijnlijk. Daar dacht ik nog over toen ik na thuiskomst op tv hoorde dat er morgen een tv-programma is over sterren; kunnen we de namen leren. Ik denk toch niet dat ik ga kijken. De sterrenhemel is nog vrij van onze culturele waanzin alles maar te labellen, vrij van reclamezuilen en geschifte interpretaties; dat wou ik graag zo houden. Dat is de kunst, dan blijf ik goed gemutst; jodeloodie jodeloodiedee!¨

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s