Vredestocht

.

De route ging weer naar het pontje bij het Spaarne. Het zonnetje liet zich af en toe zien om de herfstkleuren die extra goddelijke glans te geven die me zo makkelijk in verwondering brengt. Blij ook dat mijn cameraatje het weer doet; met dit licht is het dankbaar fotograferen. Voelde me prima, opgeruimd en had de mp3-speler thuisgelaten. Rustig wandelen met in een jaszak drie heerlijke mandarijnen.

.

DSCN1622
.

Dit was het eerste shot, vlak voor ik het pontje op zou gaan; het zonnetje was nu weer wat verborgen achter de wolken wat een magische sfeer opleverde. Het was stil in mij, niets dat probeerde vooral wakker en bewust te zijn, niks geen overwegingen over advaita of verlichting, alleen deze stap en deze en deze in dit stille wonder van waarnemen. Aha, het pontje was gekomen, goed moment voor nog een foto.

.

DSCN1629
.

Onderweg naar de Hout kwamen de mandarijnen een voor een uit de rechter jaszak; heerlijk die koele zoete explosie in de mond bij ieder stukje. Dit deel van Haarlem is altijd lekker rustig, er staan grote panden en enorme bomen die steeds weer bladeren op de deftige auto´s strooien. Het voelt iedere keer weer als thuiskomen als ik meer en meer bomen om me heen weet. Besloot de kinderboerderij te bezoeken. Een kalfje en een geit gegroet alsmede iemand die daar stond te harken met een sigaar in de mond. Op een wip zat een ventje van een jaar of drie, oma liet de wip met haar hand bewegen.
¨Oma op de wip, oma op de wip!¨, riep het ventje. Het was een nogal kleine wip en oma zag er duidelijk tegenop, maar probeerde het en viel daarbij bijna.
¨Oma past er niet zo goed op¨ zei ik terwijl ik langs liep daarmee oogcontact met het manneke verkrijgend die spontaan begon te lachen. Oma negeerde me wat maar het ventje riep me nu toe:
¨Kippen zie, kippen zie!¨
¨Heb je kippen gezien, wat leuk!¨ riep ik terug.
¨De kippen zijn ziek¨, zei oma toen.

.

DSCN1639
.

Het bos ademde mij; voelde me erg dankbaar. Voelde niet meer die onrustige kern die nog een bewustzijnsstaat bereiken moest; alles prima oké zoals het aan me verscheen. Ik maakte foto´s om wat van het wonder mee naar huis te nemen. De hele serie van vandaag is hier te zien.

.

DSCN1640
.

Naderde langzamerhand het Houtplein; ik liep op de Dreef en opeens viel me iets in. Hier liep ik ook als tiener en ik weet nog dat ik toen dacht: ik ga dit leven de waarheid vinden. Moest grinniken; was het al wat geworden met dat plannetje? Extatische glimlach en geen enkele gedachte. Dat was hier.

.

DSCN1649.

Op zeker moment, er dwarrelden wat gedachten, kwam er weer gegrinnik van herkenning toen daarbij de titel van een boek van Shunryu Suzuki me te binnen viel: Niets is zo. Haha, wat fraai om je boek zo te noemen! Dat was dezelfde sympathieke zenleraar die tegen zijn leerlingen zei: jullie zijn allemaal verlicht …tot je je mond open doet!

.

DSCN1659.

Aha het zonnetje deed het weer; fotootje! Nog wat boodschappen gedaan en de bus naar huis genomen om de mooiste foto´s te selecteren en bewerken en wie weet er nog een verhaaltje bij te schrijven.

.

DSCN1665

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s