Meer is nooit genoeg

.

Zag in de straat een vrouw haar fiets op slot zetten. Ik keek naar haar sneakers en de korte sokken die onder de jeans iets van haar enkels lieten zien. Tot dat moment was ik in rust en geheel op mijn gemak maar die enkels, o die enkels wekten mijn begeerte en ongemak met de situatie. Niet gek natuurlijk: de vrouw is het mooiste dat leven in vorm te bieden heeft maar leven in vorm voelt als begeerte tegelijk als te krap. Want die enkels horen bij een been, bij een been hoort een tweede en tussen twee benen…de DNA heeft het geheugen om die enkeltjes tot groter beeld te maken en mij te verleiden. Ik zal nooit kunnen uitleggen waarom bepaalde billenvormen me zo doen smelten dat ik er wel van kan huilen. De enkeltjes wekten het libido en ik moest waakzaamheid hervinden om niet onder een auto te komen.

Ongemak met de situatie van een mooie vrouw. Op de fietstocht naar zee vandaag ging het door mij heen dat ik er al mijn hele leven onder lijd. Altijd onder hetzelfde gedonder: schoonheid wordt vertaald naar de wil om te veroveren en bezitten. Een enkeltje wordt tot lijf en het lijf wordt tot geilheid en de geilheid wil een vrouw contractueel of via andere technieken vastleggen zodat ze me altijd tot beschikking is. Meer lijkt beter. Maar tis nooit genoeg!

Ongemak met begeerte. Onderweg kwam ik een verkeersbord tegen waarop stond: ¨de situatie is veranderd¨. Ik moest lachen want de situatie is altijd al weer veranderd! Verandering is de enige constante. Dat bord stond daar voor niks.

Reed over de Zeeweg en kwam langs de ingang van de Erebegraafplaats. Daar liggen heel wat Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog begraven. Ik was de ingang al gepasseerd toen ik, voor het eerst na al de keren dat dit mijn route was, mij omkeerde om er eens een kijkje te nemen. Ik wilde bij de doden zijn. Las teksten die zeiden dat de lieden in de graven voor vrijheid gestorven waren. Met dat eerbetoon liep ik daar ook. Niet met drama, want ik kende niemand die er lag, maar wel met respect. En ook met verbijstering. Zeer jonggestorven mensen die de invasie niet pikten. En overlopen werden door de gruwelijke overmacht van onze nationalistische buren.

Foto´s gemaakt. Gedacht aan Skinny Love die ook graag op begraafplaatsen kwam. Gevoeld dat het goed is dat ik alleen ben als het niet zo is dat ik met iemand samen ben. En juist toen ik dit dacht, aan het eind van de begraafplaats, verscheen er een mooie vrouw met een oude amechtige herdershond. We groetten elkaar. Ik zei dat de hond het niet makkelijk had. Nee, zei ze, hij heeft leukemie. Ze voegde eraan toe dat ze een uitlaatservice was voor een ander, dat ze hier voor de tweede keer kwam. Ik dacht aan seks in dit dodenrijk maar feitelijk was ik blijer haar lieflijkheid te ontmoeten. Ze wees me op de mogelijkheid info te lezen over de geschiedenis van dit oord. Ik zei dat ik de folder met geschiedenis gevonden en al bij me had. Ze ging verder met haar hond. De situatie is altijd anders en mijzelf verlaten kon ik niet. Ik zag de dood als geen probleem want wie zou die moeten hebben?

Maakte foto´s van de urn waarvan ik later de info zou lezen thuis op de bank, maar nu zonder info en met zonlicht en mijn schaduw, kende ik de werkelijkheid zonder meer feiten. Al deze graven waren gevuld met mensen die ook geslachtsdrift kenden maar zich opofferden voor een hoger doel. Ik was God dankbaar dat ie me rechtsaf had laten slaan om de doden te eren.

Ik zag opeens een bekende naam. Schaft. Niet Hanneke maar Jannetje Johanna. Maar het moest haar zijn. Ik heb het vanavond nagekeken op internet en ze is het. Of was ze het? Nee, ze is het in mij. Mensen zijn estafettestokjes van de enige waarheid. Ik was zeer blij dat ik dit voelde. De vrouw met de zieke hond had me nog gezegd: ¨Geniet van je verblijf hier¨. Dat deed ik zeker. Maar ik miste haar ook als begeerte weer de pijnstraat in ging.

Ik deel alle foto´s die ik maakte vandaag ongecensureerd en onbewerkt. Vandaag is de dag dat ik sterven mag en iedere tel beleef als leven mij gegeven. Er is niks morbide aan kerkhoven. Ik ben blij en ken geen reden.

.

P1120346

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza, vrijheid en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s