Stond weer versteld van niks vandaag!

.

Stond om 06.00 uur naast mijn bed. Douche genomen, koffie gedronken, teksten voor manuscript geselecteerd, dat wil zeggen: aardig wat weggegooid. Rond 09.00 uur was het tijd om te wandelen. Grijze lucht, de zoveelste dag; het was vrij stil in mij. Voelde wel dat het zelfonderzoek doorging en in feite het zelfgevoel steeds opriep! Wie deed hier eigenlijk zelfonderzoek?! Mijn geest maakt vreemde sprongen de laatste dagen maar ik begin er aan te wennen. Door er geen label aan te verbinden hinderde het me ook niet.

Ik was bij het Spaarne aangekomen. Zag dat het pontje er net aan kwam; scholieren en moeders met kinderen stonden klaar om aan boord te gaan. Doe ik ook, dacht ik. Had slechts 95 cent op zak en daar zou ik melk voor de koffie voor kopen; deze varende attractie was gratis. Mooi zo, dacht ik, loop ik zo naar de kinderboerderij in de Haarlemmerhout. Onderweg zag ik een prachtgebouw met daarop het licht van een krachtige lamp die bij de dageraad verzaakt had uit te gaan. Pakte mijn pocketcamera voor een foto. Batterijen leeg. De lens kwam wel naar buiten maar ging ook direct weer retour. Iedere keer weer. Dan niet.

Viel me op dat de goudgele kleuren van herfstbladeren mij sterk ontspanden; de betoverende magie trok mij voorbij zelfbewustzijn. Het was alsof de tinten in het bladerdek mijn hersenen masseerden. Ik genoot hiervan tot ik een eind verderop een man met elektrische blazer bezig zag. Hij was niet de straat aan het vrijblazen van bladeren maar een stukje parkgroen! ¨Wat een zinloze bezigheid!¨ hoorde ik me plots hardop zeggen, daar achteraan denkend: ga je de hele Haarlemmerhout zo doen? Een lach overviel mij; ik had het volume van mijn stem wel zo gedempt gehouden dat het niet boven het geluid van zijn herrie-apparaat uit kwam.

Langs het houten hekwerk van de kinderboerderij gelopen. Echte herfstdag. Voelde mijn nietigheid onder de reuzen van bomen. Herinneringen aan vriendinnen met wie ik hier gelopen had. Als vrouwen binnen mijn blikveld verschenen kwamen er ook associaties met vrijsters uit het verleden. Verlangen deed pijn en toch ook zat er iets van zoetigheid in. Maar vooral vond ik het ijdel en de geest had het er maar druk mee. Niks aan te doen. Ik ging op een bankje zitten en draaide een sjekkie. Terwijl ik zat te roken dacht ik: smaakt dit sjekkie nou? Toen er een slanke jogster langs rende merkte ik dat ik het peukje wilde verbergen; ik deed het niet maar de neiging alleen al! Met grote regelmaat kwamen er honden langs, even snuffelen aan mijn voeten, een wederzijdse blik en weer weg. Een hondenleven is zo gek nog niet, dacht ik. Een hond bleef iets langer, dus ik voerde een gesprek met het beest wat de tengere bazin hartelijk deed lachen. Verlangen, verlangen, verlangen, houdt het nooit op? Had ik deze morgen niet nog Shankara gelezen die beschreef dat mooie vrouwen uit vlees en tijdelijkheid bestaan en dat ik die als illusie dien te mijden? Haha, wat een brein! Denkt het brein nou echt dat ie de begeerten kan verslaan? Toestaan en de ijdelheid ervan doorvoelen, ik blijk er niet aan te ontkomen.

Het was best spannend want vandaag zou er geld binnen moeten komen. Ik zou naar het station lopen en daar even het banksaldo checken. De wandeling had twee aspecten: mijn geest stoeide met dezelfde onzin als altijd en tegelijk was er de eenvoudige aanwezigheid die naar het station liep of, zoals ik later dacht: deze wandeling gaat in feite door mij heen.

Grijze windstille dag, niks mis mee als je geen zon denkt. Daar liep ik dan. Een hoop te dromen en niks te weten. Die zogenaamde ´verlichting´ blijkt een koek die het vliegwiel van het denken aanjaagt zonder dat er ooit zoiets gevonden wordt. Als me dat echt duidelijk is, waarom denk ik dit dan nog allemaal? Dat soort vuilnis stroomde door mij heen toen ik bij een geldautomaat constateerde dat er nog geen geld op mijn rekening stond. Oké. Ik ben het centrum ingelopen, heb een pak melk gekocht, bus gepakt en thuis koffie gezet.

Shankara had me blijkbaar flink te pakken. Ik opende het weblog Sensual Arousal op Tumblr waar ik erotische fotografie verzameld heb met als achterliggende gedachte dit als modellenbureau voor tekeningen en schilderijen te gebruiken. Tijdens het verzamelen van afbeeldingen verloor ik van geiligheid de esthetiek vaker uit het oog met als gevolg dat ik al snel met een enorme collectie kwam te zitten. Daar ging ik dan later, als mijn opwinding weer wat gekalmeerd was, in schiften. En vandaag was die schifting strenger dan al die keren ervoor; van de meer dan duizend foto´s resten er nu rond de tweehonderd. Afstand van de vrouwelijke schoonheid doen is irreëel in mijn ogen maar de obsessie met Lulu van de pixels is ook weer erg vermoeiend moet ik zeggen. Mijn modellenbureau is klaar; tijd om te gaan tekenen en schilderen.

In de middag stond het geld op de rekening. Weer naar de binnenstad vertrokken, nu per fiets. Mijn boodschappenlijstje afgewerkt op een ding na: shag. Ik kocht geen shag. Geen zin in. Als het leven toch pijn doet kun je net zo goed zonder shag zitten. Ja, dat dacht ik echt. Ik kan met mijn verkrampte gewoonten op zijn best de pijn vergroten. Het was niet eens een overweging; er werd geen tabak gehaald. En ook geen wijn. Dat wist ik ook zeker. Had thuis nog een flesje liggen. Dat is nooit genoeg geweest maar vanavond wel. Hoe kan dat? Ik wist het niet of het moet zijn wat ik net zei: als het leven pijn doet maakt wel of niet wijn ook niks meer uit. Het gemak waarmee ik dit dacht raakte een diepe blijde stroom in mij. Het gekakel in de geest ging steeds meer naar de achtergrond; dit ziende licht nam steeds meer de ruimte ongeacht wat er in verscheen.

Goed moe in de vooravond. Ik eet bijna geen vlees meer en dacht: zit ik nu een geestelijk probleem op te lossen terwijl ik wellicht louter lijd aan een Vitamine-B tekort? Dus ik heb gehakt gehaald en met andere bestanddelen een rijke groentesoep bereid. Goed van gegeten. En nog vermoeider geworden. Zonder een wijn aangeraakt te hebben op bed gaan liggen. Meest maffe fysieke gewaarwordingen van ontspanning. Samenspel van geest en lijf in deze zien. Dat niet uit te putten onderzoek; ik kan het echt niet stopzetten. Ontspande me ook hier in. Kwam prima tot rust. Opgestaan na twee uur wakend liggen en de wijn geopend. En een peuk gerold.

Had af en toe de tv aan. Maakte niet zoveel uit wat er op was. Ik keek naar mijn reacties. Ik bulderde af en toe bij meest onbelangrijk schijnende tv-fragmenten. En ook als doctor Phil met een heel team achter zich een persoon voor schut zette. Eerst de gast bevragen op integriteit en hem dan later confronteren met wat zijn detective-instituut over de gast zijn seksuele escapades heeft weten te achterhalen. Baf, boem, zo met je snufferd op Worldwide Television. Moraalridder de presentator die de boef is. Dacht meteen: zal wat wezen als blijkt dat ook doctor Phil is vreemd gegaan! Maar meer dan wat ook zag ik steeds de arrogantie van mijn eigen oordeel. Niemand heeft zichzelf hier geplaatst en iedereen kent omgangsstrategieën vanuit angst; ik ook. Dus ik zag mijn oordelende toon in stilte dimmen en mij knikken in dankbaarheid aan het Licht dat mij laat zien.

.

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Stond weer versteld van niks vandaag!

  1. fredvanderwal zegt:

    Dr. Phil, kijk er wel eens naar. Soms wel informatief.

  2. Joost Lips zegt:

    Kijk ook regelmatig; af en toe is de set-up van de show wel erg doorzichtig in het effectbejag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s