Ontstemd

.

Alles dat ik van de wereld wil stinkt, stinkt naar de afgespletenheid van mijn aparte willen, dat gore eigenbelang waar ik nooit van af kom. Alweer maanden vraag ik me krachtig af: ben ik zo een sufferd of liegen alle gelukkigen om mij heen? Alle gelukkigen liegen, vooral de gelukkigsten die de hele wereld vertellen dat ze niemand nodig hebben.

Ik ben ZO INTENS moe van al dit overwegen en kan geen knopje vinden om het uit te zetten. Ja ja, ik weet dat ik tussen de gedachten stilte kan vinden maar als het draaiwiel van de vorm weer blazen gaat noem ik het gewoon hel! Ik ben niet meer bang om dit zicht te delen. Wind er geen doekjes meer om. Hoe meer een mens over bliss praat des te slechter is ie eraan toe. Met bliss verkoop je lucht, je lach komt van de centen.

O ja, er zijn ook uitzonderingen? Nee, die zijn er niet. Iedereen die zegt dat het ego in de weg staat heeft een ego in de weg staan. En iedereen die zegt dat je God moet vinden zegt in feite dat God me niet naar zijn zin geschapen heeft. Tis allemaal geouwehoer! Boos? Ik?

De rot vindt plaats. Dit is niet van het gehalte tegenvaller, dit is pure onteigening van alles waar ik voor meende te kunnen staan! Ook mijn geloof in God gaat kapot. Alles gaat kapot. Ieder idee over dat alles kapot gaat gaat ook kapot. Tis een kwestie van geduld terwijl je al in de fik staat.

Hou dan je humeur maar eens goed!

Geef mij Uw stem maar God dan blazen we samen al die zondaars omver! Maar ik kan mij natuurlijk niet omver blazen want de adem zelf is leven. Adem is uiterst vermoeiend, een slijtageslag en een enorme ouwehoer!

Mijn adem is gemaakt van de samenkomst van mijn ouders. Hun genot blies mij tot leven; ik betaal er nog iedere dag voor. Jullie worden bedankt!

O ja, dan moet ik er begrip voor hebben dat de hele mensheid het niet makkelijk had en dat de mensen, als in een estafette, hun onwil om te zien dan maar doorgaven via zaad en eicel? Kinderwens heet dat. Tis godvergeten ontkenning van eigen werkelijkheid!

Mijn filosofie is failliet, dit hier zijn scheten uit een mislukt begrip van zaken. Trek het je niet aan; vier wat je kunt. Ik vier helemaal niks. Liefst zou ik vrijen, op de tweede plaats komt de slijter en helemaal achter in het rijtje, onhoorbaar bijna, denk ik wel eens aan God.

Het leven is ijdel. Tis echt zo. Ik wilde er iets van maken maar het is niks. Kan er ook niks aan doen.

.

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s