Dip en opstand

.

De dagen vallen me af en toe zwaar. Het is nogal bewolkt in het hoofd, vervelende suggesties over mijn leven; twijfel dan sterk over mijn hele gedoe. Schrijven, schilderen, alles komt me dan opeens ijdel voor. Tis een nogal tergend sfeertje dat dan ontstaat, waarin telkens suggesties van ´tekort´ op de deur kloppen. Ik werd er sikkeneurig van en ben, iedere activiteit afwendend en zelfs geen tv of internet velend, op bed gaan liggen. In stilte beschouwde ik de vorm van dat ´tekort´, die zogenaamde ´rusteloosheid´ en deze speelde alleen op als ik er een verhaal bij mee liet lopen, het verhaal van mijn leven. Als ik zonder verhaal keek bleef er niets van over en was er geen conflict. Het verhaal bleef zich aandienen, ik kon goed zien waar de identificatie er was en wanneer niet. Ik wist dat ik hier lag omdat ik mentaal met de rug tegen de muur sta en mijn persoonlijk verhaal compleet failliet is. Eraan vasthouden leidt tot zelfverwijt, loslaten is steeds de beste mogelijkheid. Ik kan me dan een trage leerling voelen en daar wordt het ook al niet beter van haha!

Op een gegeven moment stond ik op, ging in de kleren en naar de woonkamer, waarna ik het penseel ter hand nam en meteen lekker vrij mijn gang ging. Opeens was er dan toch die glimlach. Geen zelfreflectie maar met gevoel kleur op doek. Lichte tinten deze keer. Ik schilderde blijheid. Ongelooflijk het verschil tussen het hels overwegen van daarnet op bed en dit heldere functioneren zonder enige probleem!

Op bed zag ik dat ik met het contempleren van het vormloze in het dagelijks leven niet verder kom; tis goed me aan zekere activiteiten te verplichten. Daar hoort het samenstellen van een boek ook bij. Perspectief, daar ontbreekt het me aan en dat geeft het gevoel van zinloosheid. Het was leuk geprobeerd, dat solitair bestaan, maar dit werkt zo niet langer. Het humeur was zo aan lager wal geraakt vandaag dat ik maar aan wijn bleef denken; even een verzetje en wel snel! Ik heb telkens die gedachte genegeerd maar fantaseerde ook wel hoe fijn het niet zou zijn, even flink aan de wijn. En dat ik er dan meteen weer een tijdje aan vast zit zoals gewoonlijk. Dat het niks oplost en wel spijt oplevert. En toch, tot voor ik op bed ging liggen bleef de alcohol als optie lonken; ontwenningsscheuten noemen ze dat. Drie weken is wel eens als kritische grens genoemd meen ik; zou me in ieder geval niet verbazen.

Als het oude zelfbeeld niet meer functioneel is komt het er op aan ieder moment goed te kijken welke stap hier de ware passie vertegenwoordigt. Je kunt wel van een crisis spreken maar in feite valt er niks op te lossen want dat zelfbeeld slaat sowieso nergens op. Dus het idee crisis kan worden overgeslagen; dit is blijkbaar de realiteit. En deze realiteit vraagt een wakker stuurman; de automatische stuurman is zojuist overleden.

Juist als je diep in de put zit, zou je zeggen, kan het alleen maar beter gaan; tis goed om de neus dan ook meteen die kant op te zetten. Dus ik heb zojuist het eerste document voor mijn manuscript afgedrukt en de gratis verkregen printer heeft een geweldige afdruk verzorgd! Opmerkelijk is dat ik dan als een kind oprecht blij ben en er van dat donker hersengekronkel van die volwassene van daarnet niets te bespeuren is. Welke toestand heeft mijn voorkeur? Daarom! Zelfonderzoek is niets anders dan iedere suggestie van ´zelfkennis´ ter plekke herkennen en zo onschadelijk maken om het onschuldige kind in leven te houden nietwaar? Dan is identificatie met een of andere volwassen rol of niet een vrije keuze geworden. Een vrije doortocht, kun je ook zeggen.

Het gesodemieter op mijn kussen is altijd van hetzelfde mentale geploeter gemaakt; het inzien dat het geen uitweg kent is als altijd ook weer het enige antwoord. Dan sta ik op en ga iets doen dat geheel los van dat complex van denken staat, in dit geval schilderen. Spoedig kwam de rust terug; schrijven was nu ook weer aantrekkelijk. Zo zag ik weer eens hoe mijn humeur de werkelijkheid kleurt.

Heb wel vaker een bezwaard gemoed en dan onderneem ik iets leuks en tis vaak verholpen. Maar dit zat al dagen achter mijn broek aan, te schreeuwen om aandacht. Wie ben ik zonder mijn verhaal? Ben ik pas iemand als ik een boek heb gepubliceerd? En welke gedachtespoken bepalen nog meer mijn overwegingen en humeur? Tis hoogst ongezond in een betere versie van jezelf te geloven! Dat zag ik op bed. De droom viel, de werkelijkheid bleef. Er is niks aan de hand. Kan wat leuks gaan doen. Een boek schrijven of zo.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s