Stille dag

.

Een bijzondere dag. Stil vooral, heel stil. Er was wel geluid maar in mij was het enorm rustig. Ik voelde een aversie tegen denkbeelden leek het; ik had geen enkele drijfveer een verhaal in te gaan. Als ik internet opende deed al die informatie bijna pijn, zeker als ik het als onzin betitelde. Maar als ik geen afleiding zocht was het ontzettend kalm in dit koppie. Mijn geld was op dus er viel geen boodschap te doen; heb van de laatste groenten een maaltijd bereid en niets in mij stond op om wat aan de situatie te doen. Ja, wel wat boeken op Marktplaats gezet maar niet de creditcard aangesproken. Tot vanavond een uur of negen. Toen toch nog wat etenswaren en melk voor de koffie gehaald. De onthechtheid van overdag ging weer naar de achtergrond.

Had niet gedacht dat ik deze waakronde nog op verhaal zou komen. Het bleef maar stil. Zou voor een schrijver beangstigend kunnen zijn maar ik vond het wel erg lekker juist. Niets hoeven. Zinloos zijn. Want dat werd wel zichtbaar afgelopen dag: de zin van het bestaan maak je zelf of niet. Even niets hoeven toont dit goed. Zo laad ik weer op. Tis putten uit de Leegte. Tis bijna zombie-achtig en tegelijk was ik er helemaal bij. Maar er kwam niks zinnigs op. Zat daar maar een beetje voetbal te kijken. Iedere gedachte over wat ook viel voor mijn ogen en dan was het gewoon weer, zonder enige filosofie of metafysica, ik en de tv. Of ik en de kwast. Meestal heb ik wel een spreker of muziek op mijn oren via de mp3-speler als ik schilder maar nu beluisterde ik die enorm luide stilte en werkte op een doek wat dingen uit die ik nog niet vond kloppen. De doeken die ik hier toon heb ik vandaag niet aangeraakt maar komen daar ook weer voor in aanmerking.

P1120286Deze dame was voorheen, als haar omgeving, groen. Zo is ze jarenlang gebleven en als zodanig ook nog wel ergens op mijn blog te traceren, maar het beviel me uiteindelijk toch niet. Ik wilde contrast scheppen, en met het contrast, meer licht binnenlaten. Dat is gelukt. Kijk er nu alweer een week tegen aan in deze staat en weet dat ik nog wel een en ander wil verfijnen, zoals het gezicht, maar dan? Branding schilderen, strandbal erbij? Ik denk er eigenlijk niet veel over na. Soms schiet me iets aardigs in en dan doe ik het. Zolang een werk hier in huis is garandeer ik niet dat het ´af´ is; als mijn pet ernaar staat kan ik er zo weer mee aan de gang gaan.

De schilderijtjes hieronder, niet al te scherp en met lichtreflectie op de foto gezet, geven een indruk van wat onlangs is ontstaan nadat ik twee oude doeken eerst geheel blauw had gemaakt. Ik begon met horizontale gekleurde rechthoekige strepen en vlakken. In grote vlakken voerde in weer andere tinten in. Zo heeft het hier een week gehangen toen ik opeens diagonaal met geel aan de gang ging. Ik was meteen enthousiast. Huisjes. Kleurrijk dorpje zal dat wezen. Je gaat bijna denken aan het huisje van Petra, een van de vrouwen van Anton Heijboer. Dat ik geen vaste hand heb leidt ertoe dat ik wel eens corrigeren moet en als ik bij het corrigeren weer uitschiet heb ik opeens een vlak in plaats van een lijn! Dan ga ik daar op door, of corrigeer dit later weer, als het gedroogd is. Als ik het meteen wil herstellen voldoet een doekje. Het idee om geheel strakke lijnen te maken heb ik losgelaten; de bibbertjes horen blijkbaar in mijn werk en ik speel er nu zelfs mee. Ik heb hetzelfde met fotografie: het hoeven geen technisch volmaakte platen te worden als het idee of perspectief maar goed door komt.

.

P1120288

.

Deze twee doekjes moeten zeker nog onder handen genomen worden. Ik heb acryl van de Action gekocht, spotgoedkoop maar niet goed dekkend. Dat moest dus in lagen. En de doeken, ook van de Action, blijken niet precies even groot te zijn. Een ander werkje op een doek van de Action is bepaald niet mooi rechthoekig. Dat zijn zo de beperkingen van een krappe beurs. Vandaag ontlokte echter de aanblik van vier dozen met tubes olieverf mij een glimlach. Daar heb ik jaren niet mee gewerkt. De acryl van de Action heeft last van kleurverlies bij droging; olieverf behoudt zijn glans veel meer. Sinds deze week werk ik, ook voor het eerst in jaren, af en toe weer met een penseel en ook dit bevalt prima. Olieverf, penselen…als de werken onder handen af zijn is het tijd voor een heus olieverfschilderij.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, schilderij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s