De credit voor mijn Meerdere

.

Het voordeel van een mindere dag, zoals gisteren, is dat de dag erna al snel beter is. Ieder nadeel heeft zijn voordeel zei een bekende oud topvoetballer. Het omdraaien van mijn dag-nachtritme richting meer licht is niet gelukt daar ik vandaag te kampen had met maagkrampen. Was ook aan de dunne; tis geen fris verhaal. Had afgelopen nacht aan een stoelgang stimulerend theetje gezeten maar er blijkbaar een mok teveel van gedronken. Ben op bed gaan liggen in een houding waarin de pijn niet voelbaar was, in slaap gesukkeld en uren later genezen weer opgestaan!

Mijn laatst gepubliceerd schilderwerkje heet Landscape; heb nooit eerder met zulk een vogelvlucht perspectief geschilderd. Ontdek nieuwe mogelijkheden en ben blij met de ontwikkelingen. Tis een fraaie belevenis als een lastig gebied in een schilderwerk, waar vormen en kleuren nog vloeken met elkaar, tot een serene oplossing wordt gebracht door, zoals kunstbroeder Aart dat pleegt te noemen, gewoon door te ´tobben met penseel´. Alleen in mijn geval is dat een kwast; ik ben niet zo van het precieze werk. Heb overigens wel de aspiratie eens te pogen met penselen en olieverf een sterk realistisch schilderij te maken. Zien hoever ik daarmee kom. En ik leer er altijd van. Door de fouten tot het goede.

Voelt een beetje Kerst vandaag, mogelijk beïnvloed door het stuk dat ik schreef voor komend decembernummer van Mahziri´s Magazine op Facebook. Thema van dit spirituele tijdschrift is deze keer Kerstmis, dus mijn geest ging al die kant uit. Heb geschreven over Jezus, met wie ik ben opgevoed, over mijn zoektocht binnen andere spirituele tradities en over het uiteindelijk belang: in plaats van te geloven zelf te zien. Ik vond het een beetje tricky over zelfrealisatie te schrijven want voor je het weet suggereer je een status die er helemaal niet aan verbonden is, maar ik geloof dat ik me er uiteindelijk goed doorheen heb geslagen. Het was zowel een uitdaging als een groot plezier om te doen. Weet niet precies wanneer deze editie online verschijnt, maar na de Kerst zal het vast niet wezen.

Over Facebook heb ik me vaker kritisch uitgelaten; dit is een goed moment om er ter compensatie de evidente voordelen eens van te benoemen. Ik heb via Facebook al heel wat mensen in levende lijve ontmoet; contacten die bleven, andere die vervaagden. Ook ontstaan er samenwerkingsverbanden met mensen die ik niet eerder face to face heb getroffen; hier gaat enorm veel inspiratie vanuit in twee richtingen. Tis ook nog een voorportaal waar ik links naar mijn weblog plaats en een plek waar mensen kunnen reageren op gemaakte creaties. Waar ik in mijn begintijd op Facebook dacht dat dit sociale netwerk slechts voor een beetje afleiding was neemt het nu ontegenzeggelijk een veel gewichtiger plaats in mijn dagen in. Zo, dit mocht ook wel eens gezegd worden.

Heb de laatste tijd te maken met een opmerkelijk verschijnsel. Ik heb dat wel vaker gehad maar in deze periode gebeurt het veelvuldiger dan anders. Ik doel op momenten dat er een van mijn oude vertrouwde kronkels, die normaal gesproken stressgevend zijn, opspeelt, maar in deze dagen breekt dan juist veelvuldig de zon in mijn mentaal bestaan door en sta ik eenvoudig te stralen met een enorme glimlach of luide schater! Eerst scheen me dit toe als een a-synchroniciteit maar later begreep ik dat ik blijkbaar gestopt ben die knopen in de geest op te lossen: ik loop er eenvoudig aan voorbij en lach me rot om wat helemaal geen probleem meer kan zijn!

Ander in perioden sterk opspelend fenomeen, dat hier wel enigszins aan doet denken, toont zich als ik sterke vreugde-impulsen voel en bemerk wanneer daar een toekomstgedachte voor nodig was. Alsof naar iets toeleven vreugdevoller is dan ergens te zijn. Het viel me gewoon steeds op; in feite werd de piekervaring zo gecoupeerd en met de neus op het heden gedrukt. Beide beentjes op de grond; ben al gek genoeg haha! En er blijft genoeg vreugde over die wel uit het actuele ontstaat, sterker nog: die mogelijkheid verruimt zich alleen maar.

Het boek waar ik vaak over rep, dat nog samengesteld moet worden, krijgt in dit koppie al steeds meer vorm. Het procedé is simpel: ik hoef alleen maar stil te staan bij sleutelmomenten uit mijn leven en te wachten op de woorden die dan komen. Met de dichter Tukaram zeg ik: ik heb geen van de woorden geschreven. Ze komen aanwaaien of niet; ik heb daar geen hand in. Inspiratie is genade. Als ik een hersenbloeding krijg is het gedaan met de trots, dus ik lever die liever nu al in en erken mijn Meerdere die de Onnoembare wordt genoemd!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De credit voor mijn Meerdere

  1. JOOST…..wat betreft over ‘ons tobben’…… mijn ervaring is wel dat kleuren naast elkaar niet vloeken maar later opgaan in een meesterlijke creatie. Zoals ook in de muziek……twee tonen naast elkaar zijn dikwijls het beginpunt van een prachtig slotakkoord. Maar ga door met jouw schilderwerk…… het ‘beginpunt’ ben je al ver voorbij……..BLIJ met zo veel woorden en beelden. Grote groet van AART.

  2. Joost Lips zegt:

    Ja Aart, mooi geformuleerd; je hebt helemaal gelijk. Ik ga zeker door; er is vanavond weer veel verrassends op doek gebeurd. Geniet van je enthousiasme, Hartelijke groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s