Kleur en eenvoud

.

00.30 uur

Het schilderen gaat geweldig; verbaas mezelf keer op keer. Ik maal niet meer om strakke lijnen. Eerst wel maar ik heb geen vaste hand; na veel geploeter verliet ik het idee en tamponneerde kleurvlakken. Dat gaf fraaier resultaat. De schoen aantrekken die je past. Toont wel zo lieflijk ook. Ik kijk met zekere instemming naar de resultaten tot nu toe, voel waar elementen me nog storen. Een werk moet mij vertellen wanneer het klaar is.

01.45 uur

Ik was alweer weg van het schrift; als ik naar de keuken voor koffie ga en me wat opvalt aan een van de werken, ik nieuwe mogelijkheden zie, dan heb ik alweer een kwast in de hand en ben ik zo een uur verder. Mooi hoe het een het ander ontlokt. Het doel is interessant, maar de reis erheen niet minder boeiend.

Af en toe heb ik het; spontaan in de lach schieten. Zonder zichtbare aanleiding als een beeld of een gedachte. Dan is het net alsof ik even buiten welke vorm dan ook val en moet lachen om de vrijheid die voor alle intriges altijd al ligt. Als je niks van een ander nodig hebt, wat iets anders is dan ondankbaar zijn voor wat anderen je geven, dan is er geen reden voor intriges en dans je vrij en vol gewaarzijn door alle momenten van de dag. Afgelopen week dacht ik ergens: ik ken perioden van die vrede en perioden dat ik er uit lijk te liggen; omdat ik het eruit liggen echter niet meer erg vind ben ik er zo weer in. Klinkt een beetje cryptisch misschien maar de uitspraak voelt juist. Dat maakt het lachen vermoed ik: de constatering dat problematische verbeelding zichzelf uitwerkt en bevrijdt; mijn bemoeienis wordt niet gevraagd. Voelt als vertrouwen, vrij en blij.

De verlichting waar ik altijd naar zocht kon per definitie niet zijn waar ik zocht, omdat zoeken altijd naar objecten kijkt en het egoïsch koninkrijk nog niet durft te verliezen. Als het zoeken valt heet dat ontwaken; er wordt feitelijk niets nieuws gevonden maar een sluier valt weg. Dat wat zocht en verdeelde treedt niet meer op; als het wel optreedt wordt het gezien als een mechanisme dat ooit iets betekende maar nu niet meer benut hoeft te worden.

22.54 uur

Goh, vandaag een klusje gedaan dat ik al een eeuwigheid had uitgesteld. Administratief dingetje; daar heb ik nogal een antipathie tegen. Met als gevolg dat het maanden in mijn kop zit terwijl het klusje zelf me nog geen uur vroeg. Mijn energiehuishouding kan hier en daar wel wat aanpassing gebruiken; dingen meteen afhandelen voorkomt een hoop getob. Zoveel heb ik niet te doen. Een lange to-do-list van enkele jaren terug is ondertussen wel door Mijnheertje Procrastinatie vrijwel geheel afgehandeld. Als ik komende dag nou ook nog even wat inzet toon dan is de lijst voor het eerst sinds jaren her geheel afgevinkt.

Weinig filosofie deze dagen; heel veel kleur. Morgen alweer twee weken geen alcohol. Dan wordt de chocolade en drop altijd ingevoerd, maar ik heb me er aan vergrepen; is ook weer even genoeg. Ik denk niet meer aan wijn halen, wel dagelijks aan het roken nu ook laten. Tis natuurlijk hetzelfde als met dat administratieve klusje: gewoon doen, voorkomt een hoop getob.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s