Herfstmijmeringen

.

Het traporgel is de deur uit. Twee sympathieke jongens uit Utrecht kwamen ´m vanmorgen rond half tien halen. Studenten, bezig met een project. Ik vroeg er nog eens precies naar hoe dat nou zat. Ze willen het traporgel slopen om er de pijpen en het mechaniek dat het geluid produceert uit te nemen; dat hebben ze nodig voor het apparaat dat ze gaan maken. Ze zullen op de pijpen een luchtcompressor aansluiten welke bediend gaat worden door veel grotere toetsen. Het wordt namelijk een muziekinstrument voor mensen met zeer beperkte motoriek; hartverwarmend te horen dat het orgeltje zo een mooie toekomst tegemoet gaat. Een van de jongens keek wat meewarig toen ie zei: ¨tis wel een fraai exemplaar!¨ Hij had nu al moeite met het idee deze open te moeten breken. Maar ja, de studiepunten moeten toch ook gehaald worden en ze zouden meteen door naar hun school rijden, dus nu ligt het meubelstuk vol latente klanken stellige helemaal uit elkaar.

Gisteren kwam broer Erik mij een printer brengen. Ik heb deze willen installeren maar Ubuntu kent geen passend stuurprogramma voor de Lexmark X2350; simpelweg niet compatibel. Ik heb Ubuntu gekozen omdat voor Windows XP niet langer updates voor veiligheid worden verstrekt. Af en toe kom ik in Ubuntu beperkingen tegen maar dit besturingssysteem behoudt mijn voorkeur tegen het peperdure Windows met Word. Mijn oude printer vertoonde kuren met papierdoorvoer, is een keer gevallen en nu zijn beide cartridges zonder inkt; ik vind het geen goed plan hier nieuwe voor te kopen als ik niet zeker weet dat ik deze nog goed functionerend krijg. Ik kan natuurlijk ook gewoon een goedkoop nieuw printertje kopen; das safe en ik heb meteen inktpatronen. Als ik weer een goed werkend apparaat heb kan ik teksten uitprinten en beginnen met redigeren; dit vanaf het scherm doen geeft alleen maar wallen onder de ogen. Het financieel saneren gaat beetje bij beetje maar gestaag en ik dacht: als ik na deze baal shag nu ook het roken laat heb ik binnen twee weken geld voor een printer uitgespaard. Nu saneer ik ook geholpen door af en toe een boek te verkopen; dat ruggensteuntje valt ergens natuurlijk weg en dan het roken laten vangt dat prima op. Constructief idee; leef ik van op.

Hier ligt een Dzogchen boek. Ik lees er af en toe in, heb de hoofdtekst bijna doorgenomen. Tijdens het lezen vroeg ik me opeens af: waarom zit ik dit te lezen als ik begrijp wat ik lees? Een mooie zin die ik las was deze: ´Wanneer je kijkt en beschouwt op zoek naar degene die kijkt en beschouwt, is je zicht op dat moment. – aangezien je deze beschouwer zoekt en niet vindt –, uitgeput en teniet gedaan´. Deze eenvoudige instructie is genoeg om het boek dicht te slaan en door onderzoek zelf op de essentie gericht te blijven. Ik zoek enorm veel afleiding in activiteiten; dat kan wel wat minder en dan graag wat meer van deze meditatie, dank U wel beleefd.

Ik verlang af en toe stiekem al naar de sneeuw. Aan de achterkant van de flat, bij een benzinestation en onder een lantaarnpaal, laat de wind een vlag wapperen zo liefelijk en rustig, dat ik zojuist even de suggestie had dat ik een sneeuwbui in dat halfduister zag neerslaan. De opwinding die zich dan van me meester maakt; –dat kind blijft altijd.

De laatste dagen vaker naar Greg Goode geluisterd; ik vind zijn analysen van de werkelijkheid prachtig. De verwondering die ik in hem beleef wil in mij ook onverstoord wakker zijn. Die interesse past niet bij een activiteitenpatroon die steeds met de toekomst bezig is. Dit voelde ik vandaag sterk. Ik bekeek mijn ambitie: wil ik faam met schrijven of heb ik het liever als uitdrukkingsvorm van een in zichzelf verstild mens die de bewegingen van de geest helder heeft leren lezen? Zonder twijfel is mijn antwoord de laatst genoemde mogelijkheid. Alleen en in armoede leef ik al dus de condities zijn gunstig voor de heremiet in mij.

Heb alweer een peuk branden. Gaat automatisch. Het stoppen met roken gaat gepaard met de frustratie van die momenten, die kan ik dan meteen als wake-up call gebruiken. Heb vele weken zonder rookwaar geleefd en genoot in die tijd van de vrijheid niet meer aan de slijter en de verkoper van rook te hoeven denken. De rijkdom van weinig nodig hebben, zo noem ik dat graag. Soberheid is geen straf maar opent de ogen voor de overdaad die altijd al bestaat. Tis leren, in plaats van te kijken naar wat je niet hebt, te zien wat er altijd al voorhanden is. Rijkdom is het vermogen te waarderen.

Dat maakt wandelen zo weldadig: gedachten komen op maar de verandering van omgeving trekt me steeds weer naar de actualiteit, dit beleven, dit tijdloze heden. De herfstgeuren, de wind die speelt met lichte objecten, de regen die klettert op de straten, ontelbare wonderen wekken me uit mijn ijdele dromen als ik wandel door stad en land. De schoenen staan al klaar; ik ben zo weg.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s