Venus bij de bushalte

.

Afgelopen dag, bij de bushalte, overviel het me opeens. Er stond een vrouw met mooie donkerblonde krullen evenals ik te wachten op de bus. Haar gezicht trof me onmiddellijk. Een type gezicht dat van onschuldige speelse lieflijkheid getuigt en tegelijk de mogelijkheid tot dartele ontuchtige gedachten kent. Ze keek maar af en toe mijn kant op. Ik herkende behalve het type beschreven vrouw ook de snoet van mijn laatste vriendin! Intrigerend! Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Ze droeg een spijkerbroek, heel gewoontjes, niet om haar vormen kracht bij te zetten. Ook haar windjack verried geen bovenmatige interesse in de laatste mode. Een rugzakje maakte het geheel zelfs bijna een beetje schlemielig maar dit werkte niet als bezwaar, maakte haar bijkans nog aantrekkelijker. In de bus nam ze achter me plaats; ze bleef maar in mijn gedachten. Bij het station stapten we uit en voelde ik een lichte spijt, toen ze de stationshal in verdween, dat ik haar niet had aangesproken. Daar ging ik weer alleen voor de wandeling naar huis en ik dacht: zo een vrouw loopt vast niet zo snel weg, wordt niet snel ingepikt. Maar honderd meter verder dacht ik al het tegenovergestelde: heel veel mannen vinden dat natuurlijk aantrekkelijk; tis juist oppassen geblazen! Ik schoot in de lach, ging voort in mijn schreden maar vergeten deed ik haar niet.

Mijzelf thuis een heerlijke hutspot met worst bereid en na de maaltijd een werk van kunstbroeder Aart voor me op het scherm in beeld genomen, een geel schrijfblok en een rollerpen voor me op tafel. Het is verblijven in de afbeelding, associaties zien opkomen, wachten en zien welke associaties met elkaar reageren, een verband aangaan en op een gegeven moment krast dan de penpunt op het papier. Een mooi proces waar we beiden enthousiast over zijn; bij vijf schilderwerken zijn nu verzen gemaakt en het eind is nog niet in zicht, integendeel, grenzen worden overschreden. Wonderlijk hoe we via Facebook contact kregen en vanaf het eerste contact de vlam meteen in de pan sloeg, dit overigens in de goede zin van de uitdrukking. Geen aftasten maar meteen contact. We zijn beiden zeer gesteld op Lau Tze´s geschrift de Tau Teh Tjing wat blijkbaar niet resulteert in het vragen naar elkanders biografie; identiteit wordt veeleer steeds weer herkend in de huidige waarneming en dit maakt ruis van het verleden overbodig. Als iets ter sprake komt is er openhartigheid, maar de weetjes zijn het minst belangrijk.

P1120139Tweede avond zonder wijn. Dat betekent meestal dat ik weer ga schilderen en dat was afgelopen avond ook het geval. Op een stuk behang dat over een deur hangt; zo heb je een indruk van de grootte van het geheel. En Venus bij de bushalte kwam me weer menigmaal in gedachten. Ze schilderde eigenlijk mee. Het resultaat tot nu toe is hier te zien; een niet al te scherpe foto maar als ik deze klein toon heeft de lezer toch een indruk. Ik probeerde niet deze vrouw te schilderen, ik deed maar wat en had het naar mijn zin. En dacht weer aan haar en hoe haar spijkerbroek over haar billen en benen viel. Deed me ook al denken aan mijn ex-vriendin, hetzelfde kontwerk. Dan kun je denken dat je verliefd bent maar in feite zweef je door reminiscenties heen. Omdat ze twee gezichten had en me ook wel ondeugend toescheen dacht ik: vast ook een Waterman, teken van de passie en de dood heb ik me eens laten vertellen. Of projecteerde ik het alleen maar? En waarom had ik haar niet aangesproken?

Het is weer even wennen die sloten koffie en thee; ook dit mindert al. Tweede avond geen wijn; das heel lang niet voorgekomen. Op de eerste dag droogstaan mocht ik, een mooie samenloop van omstandigheden waar ook hij niets van wist, onaangekondigd het boekje Living sober (AA) per post uit New York ontvangen van Richard die daar woont en werkt als fotograaf. Ik heb er al wat in gelezen maar het Dzogchen boek trok me afgelopen dag meer. In nuchterheid leven, tis weer begonnen. En ik zag Venus bij de bushalte. Dat was rond 17.00 uur. Zou ze hier in de buurt werken? Zal ik er morgen om diezelfde tijd weer gaan staan?

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, schilderij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Venus bij de bushalte

  1. fredvanderwal zegt:

    Ha Joost is weer lekker bezig bij de bushalte! Windjack, rugzakkie dat mens….brrrrrrrr, wat een ellende, goed dat die kop tenminste nog iets was, anders word een echte man er nog homosuweel van…maar euh, no kidding, afgebeelde schilderij past in de opvattingen van de experimentele schilderkunst. Gewoon door gaan en veel doen, dat is de beste manier, kristalliseert het zich vanzelf uit en wel een mogelijkheid zoeken om te exposeren of lid worden kunstenaars vereniging.

  2. Joost Lips zegt:

    Als ik de wijn laat staan komt het met veel doen wel goed Fred; ik heb de goedkoopste acryl van de Action dus kan nog wel even lekker voort. Maar eerst naar de bushalte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s