Kom, laten we alles aan banden leggen!

Gogan Frazina

Accordeoniste Gogan Frazina

Tis niet mijn streven een armoede-artiest te worden maar geldnood kan de creativiteit stimuleren en nieuwe ideeën opwerpen om wat centen te vergaren. Zo kwam deze nacht het idee weer op om op straat muziek te maken. In het verleden, rond 1982, was ik met een vriend op vakantie in België en beheersten we samen slechts enkele liedjes met gitaar en zang, maar dat was genoeg toen we platzak en hongerig waren om in enkele uren genoeg geld bijeen te sprokkelen voor twee pizza´s die echter zo duur waren dat we meteen na de smulpartij weer aan de bedelstaf konden. Op een gegeven moment besloten we dan toch maar de terugreis naar Den Haag, waar we toen woonden, te aanvaarden en zonder een plakker op zak betekende dat liften. Dat verliep niet bepaald soepel; uren stonden we daar aan voorbijtrekkende automobilisten tevergeefs onze duimen te tonen. De balorigheid die uit ons op de proef gestelde geduld voortkwam zorgde ervoor dat we een spelletje karate op de openbare weg gingen spelen met als gevolg dat deze vriend op een gegeven moment zijn arm brak! Ik vond dat vrij bijzonder maar hij niet; voor hem was het dit leven al de vierde keer! Broze botten zeker. Hoe dan ook, na een uur of zeven werd ons wachten ruimschoots beloond toen een Canadese vrouw, genaamd Alice, ons meenam van Calais naar Den Haag.

De romantiek van zo een anekdote doet archaïsch aan; zo gewoon als liften voor mij in die dagen ook was als het geld er weer eens doorheen was gejaagd, zo zeldzaam is het nu iemand met een bordje, waarop een bestemming is gestift, te zien staan. Te gevaarlijk. Iemand van ISIS wil je heus wel meenemen hoor, maar of je je bestemming bereikt? Er is zeer veel aan banden komen te liggen en ik kan er in veel gevallen begrip voor hebben, omdat de wereld die gestoord is nu alle mazen van veiligheidsnetten binnen de kortste keren weet te traceren. Maar er zijn zeer veel regels die niets met veiligheid van doen hebben en alleen maar de onhebbelijkheid van mensen faciliteren. Een goed voorbeeld daarvan is hoe er wordt omgegaan met straatmuzikanten.

In de jaren na het avontuur in Calais, nadat het vermogen op gitaar en stembanden weer een stukje opgekrikt was, heb ik vaker met vrienden in winkelstraten van Haarlem gespeeld. Geen enkel probleem en geen overdreven grote verdiensten maar wel net genoeg om weer wat wijn en rookwaar te kunnen kopen. En een hoop plezier, vriendelijke reacties van mensen, kortom, een bron van blijdschap. En deze nacht dacht ik: hoe zit het nu met de wetgeving op dit punt? Je zal hiervoor vast een vergunning nodig hebben tegenwoordig. En dat was ook zo maar ondertussen zijn in Haarlem ook de vergunningen ingetrokken wegens ´overlast´ van straatmuzikanten! De vergunning stelde al dat je niet langer dan een kwartier op een plek mocht musiceren; als je het nu een minuut doet pakken ze sowieso je instrument af! Ook van die vriendelijke vrouw Gogan Frazina uit Roemenië die vaak bij Haarlem station op haar accordeon speelde en, of ik nou geld gaf of niet, bij zonnig en beroerd weer, mij altijd een goedendag wenste met haar liefste lach. Overlast? En wie bepaalt dat dan? Zullen we het hele leven zuur maken met zijn allen? We zijn goed op weg!

De laatste keer dat ik in Zandvoort was, een week of wat terug, werden ook daar twee muzikanten in de kraag gevat. Ze speelden beiden verdienstelijk, een op een accordeon en even verderop een zanger met gitaar. En dan moest je eens zien hoe de tronies van die agenten eruit zagen; die norsheid noem ik pas overlast om niet te zeggen: milieuvervuiling voor het zicht! Regels, regels, regels, mensen zijn er gek op omdat ze hun eigen vrijheid niet verdragen! Een straatmuzikant moet een halt worden toegeroepen en de winkels moeten nog vaker open dan ze het al zijn, want iedereen moet liefst altijd boodschappen doen! De vrijheid van de welvaartsstaat, ja ja, ik stik erin!

Auto´s die kabaal maken, prima, Schipholbaan erbij, geweldig, bezem weg en blaasinstrumenten die herrie sorteren als ze herfstblaren verschuiven, een pluim, maar iemand die Mozart speelt moet meteen worden opgepakt. Ik laat graag een tegengeluid horen en dat is een dikke scheet voor die barbaarse protocollendrijvers! Leve de bandeloosheid!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in muziek, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Kom, laten we alles aan banden leggen!

  1. basstarter zegt:

    de bladblazer als blaasinstrument 🙂

  2. Joost Lips zegt:

    met die maaischreeuwer en stofzuiger een leuk trio, but not for me

  3. Jense zegt:

    Juist! Ik ben het helemaal met je eens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s