Mijn laatste filosofieklas

.

Tis vrij simpel: met vergif dood ik oorspronkelijke gevoeligheid. Filosofie en verslaving hangen samen als verslaving aan denken zelf. Als iemand je verplicht te denken was je al in de war. Niets werkt direct omdat niets onverdeeld is. Er is geen verdeelde ´verbondenheid´; je bent het altijd zelf.

Voorbeeld. Er zijn mensen die zeggen dat we alles te laat waarnemen, omdat de wetenschap dat zegt. Mijn ervaring is dat dit niks uit maakt omdat mijn waarneming net zo veel te laat is als het aankomen van enig signaal dus ik ben precies op tijd.

Ander voorbeeld. De wereld is niet gekleurd maar de hersenen brengen die kleur aan. Dan zeg ik: eerst heb je met je wetenschap de omgeving van de hersenen verdeeld en dan vertel je me dat ik altijd te laat ben en geen kleur zie; zou het niet eens andersom kunnen zijn? Dat jij te laat bent met al je verdelende nonsense? Het cynisme dat ik kreeg toen de wereld mijn hart niet volgde is in een fik gaan staan die ik mocht overleven. Ik overleef mijn eigen stupiditeit nog, dat kun je gerust van me geloven.

Leeg is niet leeg. Leeg is vol. Vol van alles en niets. Alles en niets die dan uit boksen gaan of een wapenstilstand afspreken. Jeetje, ik maak het mezelf alweer moeilijk met de verdeeldheden die ik hier op roep dus terug naar het onverdeeld heden. Terug naar de leegte voor dat deze gevuld wordt. Dit kan ieder moment. Ook dit moment. Meer wijsheid zit er niet in het vat want het vat is leeg.

Dacht afgelopen dag aan Jozef van de Berg, de heremiet die vroeger poppenspeler was. Schreef ook deze week over Lau Tzu, die de bergen in wilde maar een douanier trof die als toegangsbewijs zijn wijsheid op schrift eiste. En zo is het ook. Geboren worden betekent verplicht zijn te handelen, dat geldt voor iedereen en is het spel. En vanavond ging ik in tranen, omdat ik sterk naar de heremiet in mij neig en toch ook the social media niet los kan laten. Waarop mij een stem klonk: ¨dat kun je alleen loslaten als je je eigen stem volledig hebt laten horen¨. Die ik gehoorzaam.

Is dit dualisme? Nee, want ik heb God nog nooit gezien dan overal. Is het geloof? Nee, want als ik iets geloof raak ik in de war. Iedereen weet dit al in zichzelf en iets anders verkondig ik niet. Ik leer dat je niks nodig hebt. Het gemak van niets hoeven ligt voor alle trips van alle mensen al te wachten op je terugkomst, er kan niets verloren gaan dan je droom. Ik heb God niet bij me om van hem te houden en God is niet iemand die mij draagt; tis tegelijkertijd als het echt is en anders zit ik er volledig naast. Omdat ik dit door heb eer ik mijn Bron.

Ik liep afgelopen avond door het duister met plezier te denken aan talent, dat het me zo goed doet dat ik woorden weet te vinden voor wat ik uit wil drukken, hoe arrogant je van zo een kunde kunt worden en dat morgen me een hersenbloeding kan overvallen. Het vermogen te spreken is altijd gevoeld als Genade in wat ik als liefde ervaar en niet zien kan; het moet wel zo zijn dat het geziene al in mij leeft en uit mijn ogen straalt. Ik ben ´mijn zaak´ niet zeker, ik hou van Liefde als van wat dan ook en daar is alles mee gezegd. Tegelijkertijd niks, want het was al zo.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Jezus, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s