Wijn, armoede en goddelijke beschikking

.

Met Kaaps genoegen drink ik, een uur voor middernacht, het eerste Zuid-Afrikaanse wijntje binnen drie etmalen. Dit mag gerust, gezien mijn gulzige voorgeschiedenis op alcoholisch gebied, als een topprestatie worden aangemerkt. De noodzaak tot financiële sanering is hierbij weliswaar een drijvende factor maar een flesje wijn per avond staat een gezond geldbeleid nu ook weer niet in de weg en toch hield ik de vorige dagen de hand op de knip waar het ´t verleidelijke gegiste druivensap betrof. Er is iets in mijn benadering van de drankzucht veranderd waardoor er een ontspanning is opgetreden. Dat kan ik uitleggen. Het idee dat er iedere avond wijn moest zijn gaf mij de tegengestelde en net zo dwangmatige gedachte dat het voor mij beter is dan maar helemaal geen alcohol te gebruiken; dit idee van te moeten stoppen had een dubbel negatief effect. Ten eerste dacht ik alsmaar dan maar morgen te stoppen, ten tweede gaf deze notie me het idee dat ik het er vandaag nog maar even goed van moest nemen! Deze dichotomie in dit verdorven brein leverde dus feitelijk jaar in jaar uit geen oplossing maar intensivering van het hele probleem haha! Na decennia drankmisbruik begon dit zelfs mij op te vallen en nu is mijn insteek veel relaxter: ik mag drinken wanneer ik wil, maar heb ik trek? Ik dronk zo vaak zonder trek te hebben, om het effect. Als ik geen inspiratie tot schrijven voelde konden enkele wijntjes me net dat zetje geven om de taal aan de gang te krijgen bijvoorbeeld; zit zo een geloofsovertuiging eenmaal in de kop dan wordt het al snel een patroon. Eerdere afkickpogingen, en dat waren er vele, mislukten weliswaar na korte of langere tijd, maar ondertussen leerde ik in de perioden van abstinentie wel dat ik zonder drank net zo goed kon schrijven en genieten van alleen zijn en ontmoetingen. Zo kwam er gaandeweg meer rust in de tent en werd het effectdrinken steeds meer ingeruild voor de eenvoudige vraag: heb ik nu trek? Vanavond had ik trek ja, maar geen enkele haast de fles te openen; als iets altijd mag hoeft het blijkbaar meer niet zo nodig meer als toen het verboden vrucht leek. Water is meest verrukkelijk, zoals een broer van mij op een warme zomerdag demonstreerde onder toeziend oog van mijn camera.

.

Love for water

.

Vandaag was een geweldige dag in velerlei opzichten. Opmerkelijke gebeurtenissen op het sociale vlak met name. Als zuipzak neig ik vooral naar solitair bestaan, zonder de fles bloeit het sociale bestaan makkelijker open. Ja oké, met een slok op de stad in, dat levert een langdurige en intense trip met veel interessante contacten en interacties maar als het feest dan eenmaal gedaan is komen de dagen van herstel, zondebesef en goede voornemens weer. Al dat mentale gedoe heb je zonder drank niet en dan lijk ik warempel zelfs wel eens op een evenwichtig mens! Dat betaalt zich uit naarmate het lijf ontgift en daar plukte ik afgelopen dagen dan ook steeds meer de vruchten van. En zonder dat ik mijzelf hierin van bijgeloof verdenk is het me vaker opgevallen dat mijn gezondere koers door de ether heen door anderen wordt opgesnoven op de een of andere manier, want opeens krijg ik mails van mensen uit onverwachte hoek, rinkelt de telefoon weer en willen lieden met wie ik gebrouilleerd was contactherstel. Ik zal de voorbeelden niet opsommen maar afgelopen etmaal zat er vol mee. Dit brengt een goed gemoed met zich mee welke de energie leverde om ook administratieve en andere klusjes die ik lang had uitgesteld aan te pakken, en zo wordt er een momentum gecreëerd die me op een gegeven moment zo draagt dat alles vanzelf lijkt te gaan.

Een gebeurtenis van deze dag wil ik er wel graag uitpikken, ter illustratie. Ik had een schilderskist met olieverf via Marktplaats te koop aangeboden en er was een man in geïnteresseerd, we kwamen een prijs overeen en hij is die kist afgelopen dag op komen halen. Hij besteeg hier de trappen en het was niet kistje incasseren en afrekenen, nee, we raakten in een gemoedelijk gesprek alsof we elkaar al jaren kenden. Bij binnenkomst zei hij:
¨Zo Joost, ben je het schilderen zat geworden?¨
¨Nee hoor, dat niet, maar geldnood noopt me de kist van de hand te doen; bovendien werk ik graag met acryl¨.
Ons gesprek was meteen solide terwijl we de woonkamer inliepen en hij bekeek wat ik aan de muur had hangen en me zei wat hem aansprak aan enkele van mijn werkjes. Ik neig me dan altijd te verdedigen door een gebrek aan talent voor te wenden maar daar prikte hij doorheen:
¨Je hebt een opvallend mooi kleurgebruik¨.
¨Ja, maar vormen die ik voor mijn geestesoog zie krijg ik niet zomaar op het papier of linnen; het gezicht van die vrouw daar bijvoorbeeld wilde niet lukken en daarom zie je nu alleen maar haar!¨
¨En toch prima gelukt¨, zei hij waarbij ik goed kon horen dat ie me niet stond te pleasen maar het echt meende. Ik vroeg hem naar zijn schilderwerk, waarop ie me een en ander toonde via zijn smartphone. Ik was onder de indruk en vroeg of ie exposeerde. Nee, dat deed hij niet, hij schilderde voor zijn ontspanning en plezier; in het dagelijks leven runt hij een ICT-bedrijf. Toen zag hij twee gitaren staan en zei:
¨Muziek, daar ben ik weer niet goed in¨.
¨O, het ziet er wel sjiek uit hè die gitaren, maar ik kan er ook niet veel van hoor.¨

We kwamen te spreken over mijn werk. Ik ben werkloos sinds maart vorig jaar en vertelde hem hoe ik op lullige wijze na 21 jaar dienst in de gezondheidszorg de dag na de begrafenis van een tweede zus mijn ontslag kreeg aangezegd omdat ik tijdens een ziekmelding de nachtdienst had gebeld voor een troostend gesprek. Dat werd een vrij duur troostgesprek.
¨Daarom ben ik blij dat ik hou van schilderen, fotograferen en muziek maken; maar ik ben vooral een schrijver en vind daar ook regelmatig grote erkenning in van mensen. Vervelen doe ik me in ieder geval niet. Maar ik heb mijn consumptiegedrag na al die tijd nog niet aangepast aan het feit dat ik van een uitkering moet leven; vandaar dat ik zo actief op Marktplaats ben.¨
¨Ja, ik heb ook verliezen meegemaakt en heb gemerkt dat we wezens van de dag zijn Joost; schrijf dat boek als je wilt en nu het kan.¨
¨Een zekere gemakzucht houdt me tegen lijkt het wel.¨
¨Ja, dat is een bekend feit: mensen die moeten ploeteren doen hun best maar wie een specifiek talent heeft laat die juist makkelijk verslonzen.¨
Nadat ie dit gezegd had wilde ik hem op mijn zeker vijftien jaar oude trage computer laten zien hoe ik met een beeldend kunstenaar had samengewerkt; hoe zijn afbeeldingen en mijn teksten in tweeluik waren samen gebracht. Zijn aandacht was volstrekt oprecht, niks geen voorgewend gedrag te detecteren, toen ie zei:
¨Joost, ik lever computers aan bedrijven en dan krijg ik het afgedankte spul, vaak slechts drie jaar oud, mee terug; dan zal ik aan je denken.¨
¨Echt waar? Dat zou fantastisch zijn! Wat moet dat dan kosten?¨
¨Een schijntje¨.
¨Waar moet ik aan denken bij een schijntje?¨
¨Als het gratis meekomt is het voor jou ook voor niks; lever een paar gedichten bij mijn schilderijen en dan is het dik in orde.¨
Ik zag aan zijn ogen, en hij aan de mijne, dat we beiden waren geraakt door de hartelijkheid die ons gesprek voerde. Tegelijk wist ik dat ik geen voorrijkosten hoefde te betalen. Ik voelde dat het lot van deze armoedzaaier die een schilderskist ver onder de prijs verkocht zich blij ten goede keerde en dik werd beloond. Wat een aardige vent!

In de titel van mijn blog heb ik gesproken over goddelijke beschikking maar ik bedoel geen God die de mensen als marionetten alle kanten op stuurt en ik ga er ook niet onnodig filosofisch over doen. Wat bedoel ik dan met goddelijke beschikking? Ik bedoel een natuurwet die juist tegen de marionettenfilosofie indruist: als ik de touwtjes in handen wil hebben raakt alles in de knoop, als ik het leven zelf laat varen en niet wil heersen over uitkomsten van wat dan ook is deze speeltuin der ernst pas echt een speelplaats waar ik zo lang mogelijk wil verblijven en tegelijk: als mijn tijd op is, dank je wel tegen zeggen kan. Er is geen beschikker, wel een intelligentie die wetmatigheid ziet en voor een ieder te realiseren is. Ik wens dit met alles dat ik doe een ieder ook toe.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Wijn, armoede en goddelijke beschikking

  1. basstarter zegt:

    dat vind ik weer heel mooi en goed omschreven Joost. In de cathedraal van Barcelona staat een beeld en het heet de Heilige Maagd van de Vreugde. Dat had ik nog nooit gehoord of gezien en ik vond dat heel mooi want ik was niet zo blij. Dus ik stelde haar een vraag met het woord dilemma er in. De volgende dag kwam er een telegram uit Nederland. Toen de postbode zei dat ik een telegram had wist ik dat ik een antwoord had op mijn vraag. En zo bleek het ook te zijn.

  2. Joost Lips zegt:

    Basstarter ( is er geen aardiger naam om je mee aan te spreken? stel wat voor ), ik herken wat je schrijft vanzelfsprekend ook en hang er geen filosofieën aan op; tis genoeg om erop te vertrouwen dat het verloop van het leven niet in mijn handen ligt. Als een gebed verhoord wordt weet je vaak nog niet dat het een kat in de zak is hahaha! Maar dat geeft allemaal oprecht niks. Het leven is mooi.

  3. basstarter zegt:

    nou ja, kat in de zak niet echt. Ik kreeg nou ook weer geen kado of zo. Gewoon antwoord en dat is meer als wat er meestal gebeurd als je de hemel iets vraagt. Mijn aardige naam is Anja

  4. Joost Lips zegt:

    Wat ik opmerkelijk vond de laatste dagen is het volgende Anja. Vrijdag heb ik de plaatselijke bieb gebeld en gezegd dat ik, wegens geldnood, mijn abonnement niet verleng. Krijg ik vandaag via Facebook uit Venlo de vraag of ik boeken heb voor een thuisbibliotheek voor mensen die geen geld hebben voor een abonnement bij de reguliere bibliotheek!

  5. basstarter zegt:

    Nou, ik weet niet of je het weet, ik woon in Venlo. Maar ik heb ze niks gezegd want ik heb geen abonnement op de bieb. Misschien keken ze op Marktplaats?? Maar vreemde connecties.

  6. Joost Lips zegt:

    Ja, dat wist ik; ik heb er ook een broer wonen. Mij trof vooral dat ik na decennia bieb lidmaatschap moest opzeggen en twee dagen later dit verzoek kreeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s