De vrijheid van minder

.

Het avontuur startte deze heerlijke zonnige dag in het Kenaupark. We hadden afgesproken op het station om 13.00 uur, drie flessen wijn opgehaald bij een Albert Heijn filiaal en vonden op een bankje in het groen voor vele uren onze stek voor weer een geanimeerd gesprek. Her en der waren mensen neergestreken op het gras, af en toe ging er een frisbee door de lucht en later die middag werd er een knap balletje getrapt door zo een tien jongetjes en twee oudere heren. Daar liepen grote talentjes tussen, dat kon je zo zien. Ons gesprek voerde ondertussen langs allerlei onderwerpen, van ISIS tot CO2-uitstoot tot aan de verantwoordelijkheid van de mens en de mate van zijn onvermogen. Terwijl de conversatie gaande was en ik het woord had nam ik ondertussen, onder groot applaus pa, ma en zoon, een afgedwaalde frisbee uit de lucht, zonder het zitten op het bankje te onderbreken, waarna ik deze weer correct retourneerde. Of er kwam een bal mijn kant op, waarop ik wel op sprong om de bal weer bij de voetballers af te leveren en mijn maat zei dat ik nog altijd een goede trap in de benen heb.

Ook het arbeidsethos kwam langs, de ondeugdelijkheid ervan werd onder de loep genomen. Het zinnetje Arbeit macht frei passeerde. Basisloon voor iedereen; wie werken wil kan zijn gang gaan. En is er nog bewustzijn als je dood bent? Hij meende van wel en ik zei dat bewustzijn, om manifest te zijn, een medium nodig heeft; zonder lichaam geen bewustzijn. Latent is het er wel want nieuwe lichamen worden geboren. O, zei hij, maar dan bedoel jij daarmee het Absolute en gebruiken we de termen gewoon anders. Dat was ook weer opgelost. Uiteindelijk blijven het concepten natuurlijk, reden waarom hij in het gesprek op gegeven moment de meningen van mensen en hun stelligheid erin relativeerde. Ja, das altijd goed om in de gaten te houden.

Tegen 18.00 uur, de flessen waren geleegd en afgevoerd, braken we op en liep ik met hem naar het station, ik dacht om afscheid te nemen. ¨Kom, we moeten wat eten?¨, zei hij wijzend naar een eenvoudig en gezellig eetcafé op een hoek. ¨Geen geld¨, zei ik maar dat wuifde hij weg als geen probleem. Dus weer aan de wijn. Een fantastische saté met salade en friet deed ons beiden zichtbaar goed. Ons gesprek bleef soepel verlopen met af en toe wat luchtige stilten voor wat rustig observeren en ik ging enkele keren even naar buiten voor een peuk. Op zeker moment trof ik daar, onder een luifel op het terras terwijl het stortregende, een Duits echtpaar aan. We raakten, met al mijn woordvindingsproblemen binnen hun taal, in gesprek en dit verliep wonderwel. Af en toe een Engels woord erdoorheen hielp vaak als de overdracht even vast neigde te lopen. Na de peuk besloten ze ook binnen te gaan zitten en schoven aan aan ons tafeltje. Ze zaten aan de rosé maar waren eigenlijk bierdrinkers. Ze vonden het Nederlandse bier niet te drinken. Aha, meningen! Of smaak? Kon me niet schelen; ik kreeg bijscholing Duits en er viel menig grap waarom hartelijk werd gelachen. Mooi om mensen zo te zien ontdooien. De man wou op een gegeven moment weten of ik werkte. Aha, arbeidsethos! Mijn maat schoot enorm in de lach en ook het echtpaar voelde zich niet aangevallen en lachte hartelijk mee toen ik zei: ¨Arbeit macht frei¨.

De Duitsers vertrokken op een gegeven moment weer naar hun hotel vlakbij; mijn maat en ik evalueerden deze ontmoeting waarbij ik nu toch ook mijn betaalpas voor enkele rondjes heb aangesproken; na zoveel wijn wegen geldzorgen duidelijk beduidend minder in het oordeel mee. Tegen middernacht, na de laatste ronde, namen we afscheid voor het station met een stevige omhelzing waarna ik een lach voor me zag die mij nu nog grinniken laat: zo volledig die uitgestreken bek!

De heftige regen was opgehouden. De wandeling naar huis was in feite een kroegentocht; het kon weer niet op. Interessante interacties hielden me maar aan de gang; heb nog vijf kroegen bezocht. Bij de eerste had ik meteen, nadat ik een rode wijn besteld en gekregen had, een leuk gesprek met een vrouw van rond de 55. Komt die boom van een barkeeper op een gegeven moment zijn hoofd ertussen steken om tegen haar te zeggen: als ie lastig is zeg je het maar hoor! Ik dacht meteen: vind ie het vervelend dat ik zomaar iemand aanspreek? De vrouw had heel vriendelijk gereageerd. Ik nam een slok wijn toen zijn blik even afgewend was en zei vervolgens tegen de barkeeper: zo word ik niet graag behandeld, ik wil graag die drie euro vijftig terug. Ik kreeg deze terug en verliet de tent.

Nou ja, Polobar, dat moet dan altijd even. Ik weet niet zo goed wat dat is; tis alsof een querulantje in mij me er steeds heen stuurt. Maar tegenwoordig weet ik me veel beter te gedragen, dat valt daarbij wel op. In een andere kroeg hadden ze rode wijn die daar zo weinig geschonken wordt dat de twee open flessen die daar stonden beiden bedorven wijn bevatten; meer flessen hadden ze niet. Witte dan maar, die was blijkbaar meer gangbaar. Hebben jullie de volgende keer wel rode wijn, wilde ik weten. Dat moest ik aan de portier die blijkbaar tegelijk de eigenaar van de zaak was vragen. Dat heb ik gedaan. Hij zou eraan denken. En ik dacht: ik kom helemaal niet terug, want de wijn was veel te duur en er zat te weinig in het glas.

Vandaag lang bed gehouden. Heel lang betekent dat. Ik had niet bepaald last van arbeidsethos. Moest denken aan De ontaarde slapers van de zeer onlangs overleden schrijver Ward Ruyslinck. Maar terwijl ik daar lag kwamen opeens de geldzorgen mijn rust weer verstoren; ik had het probleem alleen maar vergroot de nacht ervoor! Maar tot spijt over mijn escapades kwam het niet; ik zet graag het water aan mijn lippen zodat ik wel tot het einde van mijn zondige gangen moet komen. De financiële rek is er nu helemaal uit; ik ben op radicale zuinigheid aangewezen. Good for me!

Roken en drinken nu tegelijk laten is de enige mogelijkheid om niet ook de creditcard te moeten aanspreken voordat er weer van UWV-uitbetaling sprake is. Dat bespraken we ook op dat bankje zaterdagmiddag in het Kenaupark: mensen menen dat geld en bezit vrijheid geeft maar wij concludeerden dat je je vrijer voelt naarmate je minder nodig hebt. Waarop mijn maat zei: veel bezit voelt alleen maar als last, lijkt mij. Hij heeft helemaal gelijk. Ik ga morgen weer wat spulletjes op Marktplaats zetten.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s