Lachwekkend hutje

.

Zijn hut was vervallen, regen lekte naar binnen. Boeken waren beschimmeld en in alle hoeken en gaten hadden zich stofrag en spinnenwebben verzameld. Wat een puinhoop! Hoe lang woonde ie er nu al, aan de voet van de berg in het bos, twee uur lopen van de bewoonde wereld? Toch alweer bijna 7 volle jaren. Het was lang leuk toen ie de wereld goed zat was en de rug had toegekeerd maar na enkele jaren kwam de klad in zijn kluizenaarschap. Nou ja, kluizenaar? Eens in de week daalde hij af naar het dorp met een rugzak om wat kruiken van de beste cognac te kopen voor een vriendenprijsje bij het plaatselijk café. Zijn pover pensioentje was precies genoeg om van te kunnen eten en drinken; extra uitgaven had ie bijna niet. Met kleren deed hij altijd enorm lang; kwestie van niet te vaak wassen want zonder vocht en schrobben kun je een kledingstuk in de wind hangen en frist ie al heel aardig op. En ook al hoefde hij zich voor niemand proper te houden, hij was hier voor zichzelf toch ook altijd op gesteld. Al zou je dat nu niet zeggen als je je ogen even de kost gaf: wat een bende! Het was niet bepaald een inkijkje in een kluis van een vroom heremiet, eerder uitdrukking van een neurotisch huishouden van iemand die de weg even goed kwijt is. De eerste bevrijding van zeven jaar geleden, toen hij de hut daar zelf in elkaar had getimmerd met toestemming van alle dorpelingen en wat hulp van enkele van hen, kon ie die nog voelen? Hij was de wereld zat geweest, maar toch niet boos. De verleidingen van de wereld hadden zijn gevoelige natuur extreem op sleeptouw genomen zodat hij in allerlei moeilijkheden verstrikt was geworden. Men kon een hoop van hem hebben maar vond het wel fijn als mijnheer niet telkens de kastelein lastig bleef vallen na sluitingstijd, eens zou stoppen met dat gelal op straat midden in de nacht, iedere avond van de week. Maar zoals gezegd: iedereen had een zwak voor hem dus hij kon ook verder gaan dan men van een ander geaccepteerd zou hebben. Het hele dorp was verrast toen ie via enkele affiches had aangekondigd dat hij die zaterdag op het Dorpsplein rond het middaguur een bijeenkomst wilde omdat ie meende zelf een oplossing voor zijn gedonder gevonden te hebben. De opkomst was enorm, iedereen was reuze benieuwd. Die bewuste dag ging hij staan op een groentekrat die hij bij een van de marktkramen had geleend, groette zijn gehoor en stelde voor dat hij boven, aan de voet van de berg, voortaan alleen wilde gaan wonen om een oplossing voor zijn probleem te vinden. Terwijl hij dit vertelde voelde hij tranen over zijn wangen gaan en de passie van zijn uitgesproken intentie was ook via zijn stem voor een ieder hoorbaar geworden; hij ontving een luid applaus en het kwam in niemand op hiertegen te zijn. Iemand vroeg: maar zien we je dan niet meer? Hij had geantwoord: jawel, een keer per week kom ik naar beneden, wat spulletjes kopen en als ik zin heb strijk ik nog wel eens neer op een terras of bankje. Drie jongens die wel wat met hun handen konden boden hun hulp aan bij het realiseren van zijn droom en zijn eisen waren heel simpel, binnen drie weken stond daar een hut. Elektriciteit was niet nodig; in donkere uren zou hij leven van kaarslicht en olielampjes, zijn dieet zou hij aanpassen aan het seizoen: in de winter had ie geen koelkast nodig om bepaalde producten een week goed te houden, in de zomer koos hij etensmiddelen die ook bij hoge temperaturen minimaal een week goed bleven. Een waterleiding was al helemaal niet nodig; de berg leverde op diverse plekken prachtige watervalletjes en stromend water. Een was machine was niet nodig, was middel even min; hij fixeerde zijn kleding stukken bij tijd en wijle een half uurtje in een van de beekjes, hing deze daarna over wat twijgen van een boom en dan was het werk alweer gedaan en ´t wachten op de zon. Of niet. Hij haalde niks binnen als het regende, welnee, niet eerder dan dat het zonder ingrijpen ook echt droog was. Onnodige activiteit daar had ie niks mee en zo vond ie alles wat ie deed heel erg leuk feitelijk. Dan spreken we wel over het begin; later bleek er iets veranderd. Want de klad kwam er dus in na enkele jaren. Hij begon de mensen in het dorp meer en meer te missen. Zijn keuze voor de hut en de eenzaamheid had het hele dorp en hem zelf ook indertijd als een goddelijke roeping geleken, en zo was het misschien ook wel, maar moest die visie nu herschikt worden nu ie meer begon te drinken en vaker niet meer wakker in zijn hut was maar in dromen beland van die dolle tijden dat het ´m allemaal niks kon schelen en hij kon doen wat ie wilde? Al die leuke meiden, daar droomde die steeds vaker van. Een man alleen in een hut is voor wie God in het doden van de zintuigen zoekt wellicht goed, maar hij twijfelde in het vierde jaar al sterk aan zijn verblijf aan de voet van de berg. In het dorp was ook al opgevallen dat ie die ene dag in de week al steeds vaker her en der bleef plakken als indertijd. Maar hij ging ook weer naar boven en zes dagen rust volgden dan beneden. De dorpelingen smoezelden erover en verloren nooit respect voor hem; ze zagen zijn strijd en hadden bewondering voor die strijd. En hij voelde die bewondering en dacht: als ik weer beneden ga wonen stel ik ze allemaal diep teleur! Dus hij ging nog meer zijn best doen de wereld en de mooie meisjes te vergeten. En daardoor moest ie er natuurlijk veel vaker aan denken. Hij overwoog nog dat ie door demonen bezocht werd, dat was het zesde jaar in die hut, en of ie wellicht nog hoger moest gaan wonen? Dat vond ie onzin want God en demonen zitten in jezelf, ongeacht waar je woont. En het vrouwelijk schoon beneden begon steeds meer deel van zijn verlangen uit te maken, de rust van zijn kluizenaarshol te verstoren, met als zeer voorspelbaar gevolg dat ie ook veel meer ging drinken dan goed voor hem was. De uitbater van het Café beneden had ook al geconstateerd dat de wekelijkse bestelling bij hem iets gestegen was, en de slager wist te vertellen dat de worsten die ie kocht kleiner waren geworden. Zo wist iedereen al snel dat er wat er aan de hand was. Als ie op vrijdag in het dorp was kreeg ie nu de speciale aandacht van een ieder die ie trof; hij had dat zelf ook wel in de gaten en moest grinniken bij zoveel hartelijkheid nog voor ie een terras had bezocht. Hij was dus nog altijd welkom. Dit was dan altijd weer zo een ontspanning dat ie het daarboven in zijn hut ook weer even leuker was gaan vinden, maar de droom die daar ooit ging wonen bladderde meer en meer af voor zijn ogen. En nu weer, bijna 7 jaar later, schoten met al deze associaties hem de tranen in de ogen en hoorde ie zichzelf werkelijk uitschreeuwen: En Nu Is Het Genoeg! Op dit moment precies verloor hij zijn geschiedenis en won hij de glimlach die nooit meer van zijn heerlijk smoelwerk zou verdwijnen. Zijn hut was vervallen en regen lekte naar binnen. Boeken waren beschimmeld en in alle hoeken en gaten hadden zich stofrag en spinnenwebben verzameld. Hij zag het door zijn tranen heen en juichte zonder publiek van node! Extase trof hem dieper dan ie ooit heeft kunnen denken, dit besefte ie ter plekke en op de knieën vallen was een natuurlijk gevolg van dankbaarheid. Die nacht was zijn probleem volstrekt opgelost. Hij wist dit en ging aan de slag met inkt en papier dat ie nog had voor affiches die hij in het dorp op zou gaan hangen. Hij had alle tijd en als voorheen was ieder affiche uniek. Vrijdag voordat hij 7 volle jaren op de berg geleefd zou hebben kon een ieder lezen, her en der over het dorp verspreid: ¨Probleem opgelost; ben er weer!¨. ¨Ik ging voor 7 jaren, helaas net niet gehaald¨, stond op een andere. Bij iedere tekst die ie neerschreef moest ie huilen want hij wist wat het voor hem betekende. Hij huilde nog schatplichtiger toen ie begreep wat zij allen daar beneden voor hem betekenden. Dit was de genezing op die berg, die goddelijke ingreep die de kluizenaar weer liet zien dat alleen de werkelijkheid bestaat en je keuze er een halvering van is hahaha.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s