Wayne Liquorman en spijtbetuiging

.

Op Facebook, met mijn nieuwe account, heb ik nog maar weinig vrienden; af en toe is er een magnetisch veld en ontstaat er een nieuw contact. Vandaag zag ik opeens weer Wayne Liquorman, de man die voor hij advaitaleraar werd zijn naam als zuipzak behoorlijk eer heeft aangedaan, zoals hij zelf eens grapte. Meteen aangeklikt en binnen de kortste keren waren we vrienden via dit account. Ik heb hem eenmaal in Amsterdam bezocht en tijdens de openbare bijeenkomst als ook in de pauze met hem van gedachten kunnen wisselen over verslaving en hoe in zijn optiek daar mee om te gaan. Binnen advaita wordt de vrije wil nog wel eens gebagatelliseerd, maar, legde ik hem toen publiekelijk voor, ik vind wel dat ik alles kan proberen om van de drank af te komen. ¨Off course!!!¨ zei hij met zijn imposante volbuikige stem. Als hij opstaat zie je een reus! Uit de You Tube-filmpjes had ik opgemaakt met een wat kleine mollige man te maken te hebben maar hier verscheen me toch een gestalte; daar wilde je geen ruzie mee maken!

Wayne ontkent niet, net zo min als zijn leraar Ramesh Balsekar, dat de vrije wil er is om benut te worden. Maar of de verlangde resultaten van je daden bereikt zullen worden moet nog bezien worden, dat is niet in je handen. Binnen advaita hoor je vaak gezegd worden dat je niet de doener bent, dat het leven groter is dan die kleine zelfingebeelde doener kan beseffen. Het mooie van Ramesh en Wayne vind ik dat ze die doener wel degelijk waarderen, lééf vooral alsof je een vrije wil hebt, maar vergeet dat je de auteur van welk gebeuren dan ook bent. Wayne noemt dat the FSA, the False Sense of Authorship. En toen ik dat vandaag weer las vond ik de gelijkenis met wat ik de laatste dagen beleef frappant, dagen waarin ik met een meewarige glimlach en zonder enige veroordeling mijn gestuntel her en der beschouw. De FSA vindt zich een hele bink of een grote mislukkeling, zonder die instantie is er eenvoudig het zicht van de feiten zelf zonder oordeel er bovenop.

Wayne Liquorman II

Deze foto is bij die gelegenheid gemaakt in Amsterdam, even nadat hij het door mij aangeschafte boek had gesigneerd met een opdracht erbij: ¨For Jost The Recovery Is Often Found In The Meetings¨. Het boek draagt als titel The Way of Powerlessness en de ondertitelt luidt: advaita and the twelve steps of recovery. Een integratie van wat hij bij de AA en later van Ramesh leerde.

Volgens mij was ik aardig aan het afleren over advaita te spreken; geloofde niet meer dat het bestaan een theoretische onderbouwing nog nodig zou hebben. Advaita is een opruimingsdienst die je het zuivere zien leert maar dan weet je nog niks haha! En dan toch, vandaag, als ik Wayne tref op Facebook, resoneert daar iets, memoreer ik wat ik in Amsterdam met hem besprak en wordt een intentie tot gezonder leven gerevitaliseerd. Tja, en dan mocht ik vervolgens ook nog van een goede vriend de volgende foto ontvangen die ie vandaag ik het land heeft geschoten; synchroniciteit heet dat geloof ik.

10723102_708509039225872_642785055_n

Een onderwerp uit het twaalf stappenprogramma van de AA houdt me meer dan alle andere bezig, ik weet niet eens welke stap dat numeriek is maar het is de stap waarin je volledig erkent welk een verwoestende werking alcoholgebruik heeft achtergelaten. Berouw tonen, niet uit masochisme, maar omdat het je echt spijt. Iedereen die ik benadeeld heb persoonlijk aanschrijven vraagt drie levens dus er moeten keuzen gemaakt worden. Mijn vorig weblog is al een knieval voor een ieder die ik schade bracht, dat was mijn oplossing. Vandaag kwam, toen ik Wayne op Facebook trof, mij onmiddellijk de volgende anekdote van mijnheer Liquorman binnen. In zijn periode van drinken was Wayne eens op een feest toen hij een glas van het balkon waarop stond stootte; die viel toen beneden te pletter en er was niets dat hij er op dat moment aan deed. Er kwam later een man met blote voeten over te lopen die zich stevig bezeerde. Tijdens het twaalf stappen programma vroeg Wayne zich af hoe hij dit dan goed kon maken, als ie die man niet kende of kon bereiken. Sindsdien raapt ie glasscherven op die anderen kunnen bezeren. Prachtige oplossing.

Mijn wangedrag met drank is altijd goed op te merken geweest in chat- en emailboxen. Toen mijn grensoverschrijdend gedrag nog per post moest had ik de volgende morgen altijd de keuze van zending af te zien maar nu, ENTER en het balletje rolt al! Dat was ook reden om een nieuw Facebookaccount aan te maken, wat minder te drinken en niet in de chatbox te blijven hangen. Als ik nu merk dat er mensen zijn die mijn vriendschapsverzoek toch nemen, ondanks die eerdere ervaringen met mij, dan stemt me dat vanzelfsprekend goed. Maar als ze daar minder happig op zijn begrijp ik ze ook en is het aan mij ze alsnog te verleiden met niet mijn betere zijde maar het gehele ding! Ik word echt niet iemand anders maar wel milder. Het loopt nog eens goed met me af!

De foto van Lips en schoon textiel liet me lachen en deed me denken aan de vraag, die ik vaker in mijn leven kreeg, of ik Lips van de sleutels was. Nou, dat laatste zou best nog wel eens kunnen al heb ik geen cent te makken. En tevens kwam meteen het verlangen op te tonen wat je onderweg op auto´s en bouwplaatsen ook tegen kan komen: de reclame door mijn vader, de hobbyist, lang geleden ontworpen en de tijd doorstaan. Toen ik deze weer bekeek vanavond hoorde ik me zeggen: ¨Goed gedaan Pa!¨

A

Ik heb mij, met name op advaitafora, laten gelden. Als een speurhond die naar onraad snuffelde and not everybody was amused, maar sommigen vonden het ook geweldig. Ik heb me stellig veelvuldig overspeeld en dat deed mij dan ook pijn, want ik wilde nooit mensen bezeren, kon tegelijk giftig op standpunten reageren waarbij mensen zich persoonlijk gekwetst voelden. Ik bestreed denkbeelden, mensen voelden zich aangevallen. Ik was verre van handig vanachter het toetsenbord; face to face doe ik dat beter. En ik moet er ook weer om lachen, dit eeuwige gestuntel dat aan perfectie denkt!

Ik dank iedereen, ook die het wel met me hebben gezien. Het was allemaal niet best maar het gaat alweer een stukje beter. Overleven is sowieso groeien, totdat je weer kleiner wordt. Die kant moest ik toch op, dus vooruit maar met die bescheidenheid!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in design, fotografie, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s