Verzoening is geen lapsus.

.

Marktplaatswinkeltje wil niet lopen. Een boek van Nisargadatta, dat zo zeldzaam is dat er vaker rond de 40 euro voor wordt gevraagd her en der op het internet, kost bij mij slechts 25 euro. Laatst werd er op geboden, veel minder, met als argument dat de selecte groep die met spiritualiteit bezig is arm is. Ik heb geantwoord dat ik om die reden de boeken juist verkoop haha!, en wel voor de prijs die ik al noemde. De verbintenis tussen spiritualiteit en armoede is immers allang achterhaald; de wereld is te klein geworden voor zoveel kluizenaars. Bovendien: toen ik spirituele leraren bezocht kwam ik ook heel wat rijke stinkerds onder de bezoekers tegen. Ik moet mijn prijzen voor nog niet achterhaalde geschriften maar eens flink gaan verhogen.

Heb af en toe opwellingen die suggereren dat er binnenkort wel eens een vrouw aan mijn deur kan staan die eerder afstand van me heeft gedaan. Een irrationele gedachte op het eerste gezicht maar de rede verklaart dat met het afstand nemen ook een herwaardering kan zijn ingetreden die naar weerzien doet verlangen. Laatst vroeg iemand wat ik zou doen als ze zou aanbellen. Binnen laten en eens goed horen wat ze te vertellen heeft. Waarop mijn gesprekspartner vroeg of ik de oestertheorie kende. Ik zei dat ik me er wel iets bij kon voorstellen: open, dicht, open, dicht… Hij knikte instemmend. Waarop ik hem vroeg wat hij zou doen als zijn ex hem weer kwam bezoeken. Zonder twijfel sprak hij zijn antwoord, die mij een schaterlach ontlokte, uit: het hele huis door neuken en dan de deur uitsturen.

Binnen dit soort overwegingen spelen ook slierten van gevoel die aan eenzaamheid doen denken maar niets met een eenzaam persoon te maken hebben. Die gevoelens komen maar heel af en toe op en horen, das eenvoudig waar te nemen, bij een gedachte die niet meer op het heden is toegesneden. Als ik denk aan de tijd met haar samen, de mooie ervaringen die met haar vertrek onherhaalbaar waren geworden, dan pijnig ik mijzelf met iets dat voorbij is en schep ik de bodem voor zelfbeklag. Dat deed ik net na haar vertrek heel sterk, met sloten wodka in mijn mik. Kon er toen niet zo om lachen als nu. Dacht toen dat ze nodig was voor mijn geluk, werkhypothese voor ongeluk! Dat is nu, gelukkig, weer voorbij.

Herinner me een ander vriendinnetje; haar vertrek heeft me jaren gepijnigd. In die tijd geloofde ik nog in rechtvaardigheid maar nu weet ik dat een mens veel gemakkelijker en meer ontspannen leeft als ie die verwachting intrekt. Als nu iemand vertrekt is het sneller: o ja, natuurlijk, er is niets dat ons bindt. Maar dat is er wel natuurlijk, anders voel ik niet dat een ex tot inkeer kan komen en om reconciliatie kan komen vragen. Eerst was er een uitstapje naar mijn gevoeligheid vanuit de benauwdheid van een op materiële zekerheid gebaseerd bestaan, maar toen werd de hartstocht toch weer ingeruild voor het geregeld bestaan waarvan eerder vlucht mijn kant op bestond. Veiligheid liever dan passie. Hoe zoiets kan mag Joost weten, maar het kan. Alleen Joost denkt: het moet ook haar niet lekker zitten, ook al ontkent ze dit naar iedereen. Maar goed, dat is mijn zaak niet meer en wat ik niet zou kunnen kan een ander wellicht nog wel, en andersom.

Er zit een tendens van verzoening in de dagen. Ik ben nog steeds diezelfde sufferd, nee hufter, nee, lieve man en mijn berichten worden milder. Hoor vaker van mensen dat ze me niks kwalijk nemen maar uit zelfbescherming afstand nemen. Kan dan wel vragen waar die afstand van gemaakt is maar dan heb je geen afstand, dus die optie is er niet bij. Gebrouilleerd is daar een mooi woord voor. Oké, dan noemen we het zo, mij best. Voelt als het ontslag dat ik de dag na de begrafenis van een tweede zus kreeg met de woorden erbij ´zonder verwijtbaar gedrag´. Ja ja, ondertussen vreet ik wel bijna van de straat! Maar oké, als de dingen zo zijn georganiseerd geldt dat voor iedereen en zal ik me niet tot een klachtenbureau wenden. Dat probeerde ik indertijd overigens wel maar de advocaten wilden eerst geld zien en konden me niks geen resultaat garanderen, dus daar heb ik toen wijselijk van afgezien; ze waren van dezelfde club. Iedereen wil overleven. Dus ik heb mijn dochter laatst een mail geschreven waarin ik mijn spijt betuigde over al die keren dat ik pissig was dat ik haar niet te zien kreeg in het verleden, dat ze mooi en prachtig is, dat ik mijn strijd en reiken naar haar loslaat aan wat ze zelf nog wil.

Verzoening is een opmerkelijk woord vind ik; het klinkt als een Freudiaanse verspreking maar de bedoeling is juist goed. Als je je verspreekt ben je in een lapsus getreden maar een verzoening staat juist voor het overstijgen van welke geschillen dan ook. Verzoening gaat echt niet per se gepaard met kusjes geven; je kunt met iemand afstand bewaren en toch tot het opheffen van een bestaand conflict geraken. Daarvoor staat dit woord wat mij betreft. Verzoening is de smeerolie binnen een volstrekt uit de hand gelopen, op cerebrale dwaalwegen gebaseerde, maatschappij. Alle dwaalwegen zijn voor een kind nog makkelijk te zien, als je ouder geworden en aangepast bent vraag je je af wat je als kind ook alweer zag. Ja, ik verzoen me met het kind in mij en iedereen, het beginsel van bestaan dat voor alles dat geweten wordt ook nu ligt.

Tis steeds verzoenen met de feiten, zou je zeggen, maar dit is toch ook niet wat ik bedoel. Als ik me steeds moet verzoenen met feiten is dat juist aanpassing en dit heeft geen verzoening in zich. Verzoening is jezelf verliezen in en als de feiten, zodat er geen spatje verdeeldheid rest. Dit kun je doen zonder dat de andere partij ermee instemt; vergeven doe je om jezelf vrij te stellen. Vergeven is het meest egoïstische en wijze tegelijk dat een mens kan doen haha!

Vergeving vragen, das weer heel andere koek. Een ander vergeven is nog altijd een graadje onbehoorlijk arrogant, zelf vergeving vragen is daarentegen nederig. Dat laatste hoeft ook weer niet of je moet het wel erg erg gek gemaakt hebben bij wie je zelf dan wel kan verzinnen. Ik hou van mensen die grens overschrijdend durven te leven en daarbij ook weten, als ze een grens die niet overschreden had mogen worden en ze deze toch passeerden, dit achteraf durven toe te geven. Mijn weblog bevat, naast al mijn zelfingenomen woorden ook menig biechtepisode waarin ik de wrange vruchten van eigen handelen in het openbaar pluk. Ik wil me hier niet op voorstaan; ik wil benadrukken dat gezichtsverlies een mentaal verlies is waarbij er in werkelijkheid niks verloren gaat. Daarom heb ik altijd graag met grenzen gespeeld, doe ik dat nog graag en zie ik geen reden te veronderstellen dat dit op een dag anders zal zijn. Ik vraag geen vergeving voor hoe ik geboren ben; dit is mijn uitvinding ook niet. Wat ik wel kan vragen is begrip voor mij en mijn gesukkel, zo ik U en Uw gesukkel ook begrijp. Wij mensen maakten de wereld niet; onoprechtheid kan wel het menselijk leven breken op deze planeet.

Nu is de kwestie niet dat God dan huilt of het universum ervan zal kraken als er geen mensen meer bestaan. Het universum is tenslotte het avondje uit bowlen van God en als dat avondje voorbij is slaapt ook God weer, net als ieder mens na een vermoeiende dag. De kwestie is heel eenvoudig dat wat nu pijn doet nu voor 95 zo niet meer % niet pijn hoeft te doen als je weg streept uit je opvattingen wat je niet zeker weet. Ik bid iedere dag dat het 100% in mij is maar dat gebed is door minder dan 100% gebeden omdat ik nog weet dat ik bidden moet dus dat gaat niet werken.

Ik wil zo reëel zijn als ik nu rationeel kan en een voorstelling voorspiegelen. Stel je voor dat je iedere dag, ieder mens die je tegenkomt, van zijn of haar fysieke klachten kan genezen, dat zou mooi zijn niet? Maar als je nu zeker weet dat die klachten terugkomen als ze niet innerlijk veranderen, is het dan niet beter ze die klachten te laten houden en zo met hen te zijn?

Het leven op aarde is waanzinnig, voor wie het nog niet opgevallen was benoem ik het maar even. De grootste troost op aarde in het vlees vind ik de vrouw met wie ik vrij. Ik vergeet dan dat het troost is en wil haar behouden maar behouden kan ik niks. Iedere volgende vriendin is een herhaling van dit oude drama, het raadseltje seks. Niemand wil risico lopen maar de seksuele energie, veel krachtiger dan welke cerebrale vondst ertegen ook, zorgt ervoor dat we allemaal, gewoon omdat we geboren zijn, in dit valletje gaan kuilen om het eens plastisch uit te drukken.

Met wederzijdse instemming is seks het meest heilige op aarde dat er mogelijk is. Wie mij tegenspreken en verwijzen naar staten van meditatie die hetzelfde bereiken moeten mij dan maar eens uitleggen waarom in die regionen wederzijdse instemming op een gegeven moment de regel niet meer is, omdat een transcendenter geilheid blijkbaar de boel heeft overgenomen. Als het transcendente echt waar is is het niet van deze wereld en mengt zich er ook niet in. Als er geen geweld in het spel is, is seks altijd heilig. Reden waarom ik altijd meteen wilde trouwen als een vrouw mij in haar had toegestaan. Maar dit geloof indertijd werd in realiteit niet ver gedragen, dus ik ben voorzichtiger geworden en als mijn zaad op de digitale Lulu en het wc-papiertje spuit, heb ik weer eens een diep verlangen ingeruild voor een kort pleziertje. Ik beschuldig mij niet meer hiervan en vraag niet om vergeving; deze biecht voldoet, kom maar op met die stenen.

Een biecht is nooit af, maar als je je biecht zo volledig mogelijk maakt krijg je het punt van uitputting, die ik immer als bevrijding ervaar. Je hoeft er echt niet voor te schrijven, hetzelfde is mogelijk met schilderen, dansen, muziek, fotografie, verzin zelf erbij wat ik hier niet benoem. Met alles is de volstrekte aanraking mogelijk, ongeacht wat wie ook van je denkt. Ik hou ervan biecht te doen omdat wat ik doe helemaal niet bijzonder is en iedereen die me graag leest de biecht zelf wil doen. Ik biecht iedereen van me af als het ware en hou zo niks over haha! Tis geen wiskunde; tis het doorzien van wat weigert te weten. Tis het lezen wat nooit lang kan bestaan. Tis de zorg ervoor verliezen. Ervan houden als jezelf.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s