Kunst en subjectiviteit vieren feest.

.

Zojuist weer een tekst naar Tom van Campenhout gezonden naar aanleiding van de afbeelding die ik vandaag in de elektronische mailbox mocht vinden. Dit was ook de dag dat we elkaar voor het eerst ontmoet hebben om de samenwerking, waar we beiden zeer over te spreken zijn, nog eens te benadrukken. Tom heeft me wat verteld over zijn werkwijze die me intrigeert, omdat hij getekende werken ook digitaal nog beïnvloedt. Op mijn oude computer kon hij het me niet demonstreren, maar dat komt nog bij een andere gelegenheid.

Ik had afgelopen nacht een bijzondere gewaarwording. Ik bekeek nog eens de verschillende lay-outs van zijn werken en mijn teksten. Tijdens deze bezigheid bedacht ik me dat ik de woorden las als voortvloeisels van Tom´s werken, en dat was tot dan toe ook zo, alleen nu bedacht ik me: lees de woorden eens alsof ze over jezelf gaan! Dat deed ik en ik ging in tranen. Het klinkt wellicht zeer voor de hand liggend en absurd tegelijk, maar het was nog niet in me opgekomen dat die woorden wel eens over mij zouden kunnen gaan, terwijl ik toch de duider was die de woorden schreef. Het voelde als niet minder dan een openbaring. Alsof een ander ze geschreven had. En dat was ook zo, want ze kwamen uit een ontmoeting zonder welke ze niet hadden gekund. Dat levert altijd het gevoel van dankbaarheid op.

Vind het fantastisch dat de moderne communicatiemiddelen het mogelijk gemaakt hebben dat Tom en ik tot samenwerking konden komen zonder elkaar ook nog maar een keer de hand te hebben geschud. Eerst de kennismaking via Facebook en het balletje rolde al heel snel. Ik heb al beschreven wat er gebeurt als ik per mail een afbeelding ontvangen heb, kort gezegd: eerst een paar keer kijken, zonder zoekende blik, gewoon ontvangend zien. Op een gegeven moment vallen er dingen op; die herkenningen leveren dan woorden op. Omdat de mate van abstractie in Tom´s werk aanzienlijk is, er figuratief tegelijk veel in te beleven is, waar mijn subjectieve oog dan een eigen verhaal van maakt, is het duiken in zijn werk als het kijken in een spiegel. Dit wordt als een voorrecht gevoeld, van beide zijden. In ons gesprek vandaag gaf hij me aan dat het voor hem ondenkbaar is tegen mij te zeggen dat een tekst anders zou moeten zijn. Toen heb ik hem even verteld wat er zoal aan zijn beeldende werken mankeert…haha…nee hoor, ook ik sprak uit dat wat we samen nu doen me enorm inspireert omdat zijn kunst aan mij ontlokt wat ik uit mezelf nooit had kunnen putten. Grappig dat ie toen zinspeelde op de mogelijkheid die ik ook al had bedacht, namelijk, andersom te werk te gaan: hij maakt dan werk bij een tekst die ik lever.

Dit is niet de plek om meer over ons ontmoeten te vertellen; hier wil ik louter samenwerking en werkwijze bespreken en voor dit moment eenmaal benoemen dat het wel erg goed voelt een vreemde aan je tafel te hebben zitten die je al eeuwen kent. Het gemak van elkaar verstaan, meteen al. Met daarin het mooie verenigende element in onze toenadering tot elkaar: belangstelling voor mysterie, vrijheid en het traceren en onschadelijk maken van illusies en fixaties in het menselijk denken. Dit laatste hebben we niet besproken overigens; zo voel ik het zonder de geringste twijfel.

Mensen die me al langer lezen weten dat ik wel eens zinspeel op een manuscript maar dan leg ik altijd daarna meteen weer luiheid aan de dag en het wordt steeds maar niks. Dan heeft het mijn hart ook niet blijkbaar. Mensen kunnen me al lezen, dus wat zou ik? Ja, groter publiek is wel aantrekkelijk maar zeker geen voorwaarde voor wat ik doe. Het liefste doe. Spontaan leven in plaats van te werken aan een toekomst. Zo wil ik schrijven: niks berekenend! Ook binnen dit perspectief vier ik de ontmoeting met Tom. Het zal me niet verbazen als hier een mooi boek uit komt, schreef ik gisteren nog aan een zus van mij. Ook prints behoren tot de mogelijkheid; daar denk ik dan niet aan maar ik hoorde die optie vanmiddag ook graag vallen. Iedere lay-out ( daar moet nog een beter woord voor komen ) heeft uniciteit; denken in series is alweer lelijk.

In het verleden heb ik nog wel eens de kritiek mogen incasseren dat ik het privéleven van anderen schond, zelfs als die anderen al dood waren! Ja, want dan waren er overlevenden van die doden die namens hen klaagden! De wereld is al gek, moet het dodenrijk nu nog ook een keer verpest worden met zulk gezanik?! Blijkbaar was dat signaal voor mij toen nodig. En ik snapte die mensen ook wel weer ergens. Hun ´goede naam´ was in het geding. Ik werk het liefst samen met mensen die al weten dat ze niet deugen. Tis niet moeilijk hun privé niet prijs te geven want dat hebben ze zelf al gedaan, middels hun werken. Ik denk dat dit is waarom ik vannacht zo enorm moest huilen. Tis een openbaar geheim: ik kan blijkbaar Tom´s werken zo lezen dat hij zich volslagen gezien voelt; ik voel me andersom volslagen gehoord. Niet door Tom, niet door mij, maar door de chemie die hier mogelijk is en manifest mag worden als dit wonderlijk gebeuren. En als het wonder groter is dan je eigen besognes, dan gebeurt er iets nieuws voorbij die besognes.

Een vriend die Jezus steeds voor ogen heeft, inspireert mij ook alleen maar de goede kant op. Kom maar met je Allah, als je daarna maar zinnige dingen zegt; zo zie ik het. Ik kan zonder enige overdrijving zeggen dat Jezus leeft ook al schreeuw ik het niet van daken. Adolf Hitler leeft als herinnering en haat in zijn bewonderaars, met Jezus voel ik openheid dit moment. Maar ik vind niet dat jij dan ook Jezus moet voelen, als ik echt een flinke jongen ben ben ik dan Jezus zelf, zonder boekenwijsheid, en hoor ik je liefde.

Ik ben zo een enorme sufferd! Ik ben zo blij dat er briljante sufferds op mij worden afgestuurd! Dan zie ik dat het geen sufferds zijn, zal het met mij ook wel meevallen, kan ik de Liefde weer voelen. Liefde is geen bereik nadat je op een kussentje hebt gemediteerd of op je knieën het juiste gebed hebt uitgesproken. Liefde Is, anders heb ik geen belangstelling.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in kunst, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Kunst en subjectiviteit vieren feest.

  1. Joost Lips zegt:

    Lieve lalocabrujita, wat ik in jou zo mooi vind is precies wat je mij vertelt, daarom laat je me zo makkelijk, en altijd zo mooi met je vrijheid in beelden, huilen van licht.

  2. Joost Lips zegt:

    Voel me alleen al verguld dat je die vele woorden van me leest.

  3. Joost Lips zegt:

    Ik zie je de hele tijd: bukken!

  4. Joost Lips zegt:

    Ik maal niet meer om verstaan te worden
    en wie me lief is is me lief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s