Geen wit paard

.

Volgens mij heb ik afgelopen dag het goedkoopste bier van de Albert Heijn gescoord; budgetpils zal ik maar zeggen. Een biertje tijdens een enorme hittegolf is nooit weg maar nu de temperatuur naar de normale waarden voor de tijd van het jaar is gedoken voelt die plens gerstenat in mijn toch al gezwollen pens alsof ik tot zo een tuimelaartje aan het verworden ben. Het gaat er dan niet om dat die enorme plas zo lekker is; tis effectdrinken en niks anders. Maar oké, ik heb me wel gedragen en me de hele avond bedwongen niet de creditcard aan te spreken om toch nog de meer geliefde rode wijn in huis te halen. Ondertussen zit ik met die halve liters en ik ben strak van plan die hele zooi deze nacht nog achterover te slaan; je kunt er maar van af wezen nietwaar? Tis Oetinger pils van 55 cent per blik, halve liter per kannetje. Er staat ´Original´ voor maar tweedehands bier heb ik nog nooit ergens te koop gezien. Bovendien noemen ze de goedkoopste rookworst nog ´Ambachtelijk´; die woorden betekenen toch ook geen ene moer meer tegenwoordig.

Gisteren uren bezig geweest boeken op Marktplaats te zetten maar geen hond die reageert. Leest Nederland niet meer? Ik heb nog vijf cent en zelfs een gokmachine accepteert dat muntje niet. In de tijd dat de gulden nog gangbaar was en ik met vrouw en kind samen leefde en we gedrieën ongeveer aan de bedelstaf waren hadden we nog twee kwartjes. Ik stelde voor die dan maar in zo een kast met rollende fruitwielen te kwakken; wie niet waagt wordt ook nooit rijk tenslotte. En ja hoor: 30 gulden was de prijs! Hebben we vette patat, wat wijn en rookwaar voor gehaald; gezondheid gaat immers boven alles.

Ik meende vanavond maar eens tijdig, dat is iets na middernacht, naar bed te gaan, maar toen wilde het vrolijke lot dat de Amsterdamse kunstenaar die open staat voor een samenwerkingsverband mij een tweede prachtige afbeelding deed toekomen om wat tekst bij te verzorgen. Dit deed me denken aan de tijd dat ik mijn taalspel losliet op werken van een Haarlems kunstenaar met wie ik gebrouilleerd raakte nadat ik twee keer achtereen een afspraak met hem niet was nagekomen. Daar kon ik niks aan doen want ik was stomdronken beide keren dat ik die afspraken met hem maakte, had verzuimd deze in mijn agenda te zetten en in beide gevallen een black-out gehad die helemaal niet wist dat ik hem gebeld had! Dat waren nog eens tijden. Als ik hem daarna op straat tegen kwam deden we beiden alsof we elkaar niet kenden. Tot ik besloot hem eens in het voorbijgaan aan te spreken met de eenvoudige woorden: ¨Ken je me nog?¨ Hij was toen vriendelijk genoeg even halt te houden voor een praatje, te zeggen dat de teksten die ik naar aanleiding van zijn werk had vervaardigd hem nog altijd dierbaar waren en dat ie deze onlangs weer tegen was gekomen tijdens het opruimen van zijn atelier. Maar het kwam echt niet meer in hem op mij nogmaals in zijn werkruimte voor enkele glazen wijn uit te nodigen; hij vond vast dat ik al genoeg had gehad. Dit alles heb ik deze nacht ook aan de Amsterdamse kunstenaar erkend nadat hij me een ontmoeting had voorgesteld; rampspoeden kun je maar beter voor zijn. Maar ik denk dat ik er ondertussen wel iets van geleerd heb.

Mijn goedheid, wat gaat een mens zweten van al dat nat in het lijf! Er zijn mensen die dagelijks een krat bier erdoor jassen; hoe doen ze dat? Nou, ik hoef het niet te weten of te leren, laat maar. Morgen gewoon wijn en anders thee.

Vandaag naar christelijke televisie gekeken. Het leuke vond ik dat al de figuren die ik hoorde spreken veel bidden maar dat ze dat bidden eigenlijk equivalent met het stilleggen van gedachten vonden. Kijk, dat vond ik leuk want dat schreef ik zeer onlangs zelf nog en ik heb graag gelijk. Ook als God niet bestaat zijn het reuze aardige mensen die de wereld verzaken. Tijdens het programma De Wandeling was er een bijzonder mooie jonge vrouw die al vroeg in haar leven met kanker in haar ranke lijf is geconfronteerd, dat is toen verwijderd, dacht men, maar het kwam weer terug. Een aanrader om te kijken als je het niet gezien hebt. Op de vraag of ze geen relatie met een man miste zei ze, geheel in de lijn van haar opgewekte en inspirerende betoog, nee. Maar, voegde ze eraan toe, dat kon komen omdat ze de ridder op het witte paard nog niet tegen was gekomen. Ik was ondertussen verliefd geworden maar, helaas, ik heb geen wit paard.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Geen wit paard

  1. fredvanderwal zegt:

    Verliefd worden op een wijf die aan het dood gaan is schiet ook wel effe lekker op. Denk er nou eens om; ze moeten wel gezond zijn en vooral van onderen anders kan je wéér naar de lullensmid voor een paar spuiten in je…

  2. Joost Lips zegt:

    Och Fred, alweer zo een goede insteek in mijn verwarde brein! Ik zal de offerte op dat witte paard meteen weer intrekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s