Connie en Jan Willem

.

Stond vanmorgen in de rij voor een kassa van de Dekamarkt waar de afhandeling van zaken voor me niet al te vlotjes verliep, wat echter geen bezwaar was omdat de reden voor het oponthoud een prima amusementswaarde had. Voor mij stond een vrouw die een net sinaasappels wou aanschaffen en, terwijl de kassière de klant voor haar hielp, een vraag aan haar stelde:
¨Werkt Connie vandaag?¨
¨Connie?¨
¨Ja, Connie!¨
¨Er werkt hier helemaal geen Connie!¨
¨Jawel, ze zit altijd aan die eerste kassa.¨
De kassajuffrouw keek hogelijk verwonderd, leek aan haar eigen verstandelijke vermogens te twijfelen en gaf door alle consternatie de vrouw die wisselgeld incasseerde te weinig terug, waarna ze uitriep:
¨Dat komt door Connie!¨
Nadat ze het extra briefje alsnog gegeven had voegde ze eraan toe:
¨Ik werk hier al 21 jaar; het zal toch fraai wezen als hier een Connie werkte en ik dit niet wist!¨
¨Maar ze werkt hier al twee jaar¨, hield de dame voor me vol.
¨Connie kon niet¨, zei ik daarop en opeens ging de vrouw voor me een lichtje op:
¨O nee, ze werkt bij de Albert Heijn!¨
¨Aha, das aan de overkant¨, zei de kassière, ¨ik snapte er al niks van¨.
De vrouw lachte wat onzeker, betaalde het netje handsinaasappelen en droop bedremmeld af.
¨Dat was een leuk gesprek!¨ zei ik terwijl mijn spulletjes nu gescand werden.
¨Je zou nog aan jezelf gaan twijfelen; ze hield zo stug vol!¨, kreeg ik als antwoord; ze leek duidelijk opgelucht dat er in haar geval gelukkig niet van hersenverweking sprake bleek te zijn en lachte er vrolijk bij. Nadat ik de spullen in een plastic zak had gedaan en het tijd was voor de afscheidsgroet zei ik:
¨En als je Connie ziet; doe haar dan de groeten van me!¨

Dit spontane gebeuren deed me denken aan een grap die ik in mijn jongere jaren eens op de radio hoorde; iemand werd toen even stevig in de maling genomen. Er werd een willekeurig iemand in Nederland opgebeld; een vrouw nam op en kreeg de vraag:
¨Goedenavond mevrouw, is Jan Willem van de Wetering aanwezig?¨
¨Jan Willen van de Wetering? Die woont hier helemaal niet!¨
Einde gesprek, maar de radiomannen gingen door, lieten een ander bellen met dezelfde vraag, waardoor de dame aan de lijn al wat meer opgewonden reageerde. Andermaal werd de conversatie afgerond en even later, jawel, derde belletje met dezelfde vraag. De vrouw had het niet meer en schreeuwde:
¨Hier wóónt géén Jan Willen van De wetering!¨
Goed, nu waren de voorbereidingen compleet en kon het laatste telefoontje plaatsvinden; de vrouw nam op en kreeg te horen:
¨Hallo, met Jan Willem van de Wetering; is er nog voor me gebeld?¨

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s