Wandeling in het licht

.

Vanmiddag liep ik vanuit het centrum van de stad naar huis toen mij weer geregeld weldadige realisaties van opperste eenvoud deelachtig werden. Soms vraag ik me af of er nog wel woorden zijn om die genadevolle momenten te beschrijven, zo ook nu, waarop zich geheel vanzelf de volgende woorden voor mijn geestesoog aandienden: ¨Hahaha! Gelukkig! Ondanks mijzelf!¨ Vond de formulering bijzonder leuk en adequaat tegelijk. Naarmate ik meer zicht krijg op mijn gestuntel in het leven neem ik het vaker met een glimlach. Ik wandelde een nieuwe straat in en herinnerde me een uitspraak: ¨Maak je geen zorgen; niets is onder controle¨. Wat een prachtige uitspraak; om te lachen en tegelijk diepzinnig. Nu ik meer en meer toegeef dat mijn gestuntel wel zal blijven word ik bezocht door een bijzondere ontspanning, omdat hiermee een conflict is weggevallen. Als ik dan toch niks onder controle heb dan zijn mijn zorgen dus ook van geen enkele waarde want die kunnen geen verschil maken in positieve zin en alleen de boel verzieken. Op zulke momenten valt al dit overwegen van me af en verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Tis een wonderlijke eenvoud die over me komt als een genade, zich niet afdwingen laat maar juist komt als ieder reiken ernaar verdwenen is. Het wandelen is dan het wandelen zelf, gaat nergens heen, viert de beweging zonder meer. Ik zei dat de realisaties af en toe kwamen maar ze brachten een diepere heel en tevreden stroom aan het licht die niet maalt over het al dan niet aanwezig zijn van extase, een diepte waarin de dankbaarheid voor bestaan verankerd ligt ook als ik me niet al te best voel. Wat een bevrijding niet meer gelukkig te hoeven zijn! De glimlach ging hier over in een blij gehinnik. Een vrouw bij de bushalte zag dit en het werkte aanstekelijk; ze lachte nu ook. Er was niets dat in het hier en nu poogde te blijven; het was evident dat je niet uit het hier en nu kunt. Ha! Ik ga toch niet een beetje mijn best zitten doen alert en bewust te zijn; waarom zou ik me die tweeslachtige verkramping aan doen als bewustzijn onvermijdelijk is? Er was eenvoudig de afwezigheid van het idee dat er iemand op weg of op zoek was naar iets dat gemist zou worden.

Even een witregel om nog eens speciaal de aandacht te leggen op het genadige en ontspannende effect van het inzicht dat ik geen controle heb het gestuntel van mijn kant in de toekomst te voorkomen. Pfff, dat scheelt even een hoop ballast! In plaats van een probleem te hebben heb ik plots een eenvoudige aanvaardbare handicap waar heel goed mee te leven valt als je er de humor van weet in te zien. Tis dan net alsof er een hand van genade mij zegent maar toch ook juist niet, omdat het een beeldloos gebeuren is, een zeer subtiele gewaarwording, een aanraking van wat altijd al is en alles draagt. Het is ook, al is het er stil, alsof een zalvende stem zegt dat al mijn zonden op voorhand al vergeven zijn waardoor een ontspanning mogelijk is geworden die zich af vraagt waarom ie nog wijn en tabak kopen zou. Geen gevecht met een verslaving maar de aanraking van de bron, de lieve wind van de goddelijke aantrekkelijkheid van de oorsprong aller dingen die het hele junkschap tot een lachertje maakt. In iedere stap ontvouwt zich weer iets. Zoals het zien van de vergissing ´dit moet ik vasthouden!´ want zichtbaar is in iedere stap nu: this is as good as it gets. Waardoor er geen verdeling of toekomst wordt bedacht of gevolgd. De vervulling is dat de essentie niet meer elders wordt gedroomd. Genade dwars door al mijn stupiditeiten heen die me genegen maakt het licht dat mij zegent meer te naderen en tegelijk het zien dat dat juist onbenaderbaar al zo is! De tranen die dan vloeien. Obsessies die tijdens de wandeling niet meer bestaan omdat niets meer naar de hand hoeft te worden gezet. Dit is zoveel mooier dan mijn beste plannetjes!

Dicht bij mijn woning wat boodschappen gedaan en dan zie ik een krant met de kop van een tweede man die door terreurbeweging IS niet meer op de romp staat. Tis pure waanzin en beheerst het wereldnieuws dus ook de hoofden van wie dat nieuws kijken. Waarom kijken we juist daar naar? Is het niet mooier vanuit liefde oorspronkelijk te scheppen in plaats van reactief te zijn vanuit angstscenario’s? Ja, dat vind ik wel ja, dus ik kocht de krant niet, liep door en genoot van de mensen om me heen, las waar hun aandacht lag, zag er niet veel die helemaal aanwezig waren. De meeste mensen beseffen niet meer dat ze bestaan maar zitten steeds in een naar de toekomst reikend denken. Daar heb je geen krant voor nodig, dat zie je op de meeste snuiten al. Iedere oorlog is gemaakt van dit soort denken. Zelfherinnering, besef nu te bestaan, vind ik het meditatieve antivaccin. In het nu verblijven is vreemd als je altijd al nu bent, dat advies spreekt me niet aan. Hoe verlaat ik het nu, das veel interessanter. Altijd via fantasie. Adi Da stelde een mooie vraag voor om waakzaamheid te beschermen door je bij wrijving en gevoel van afscheiding steeds weer af te vragen: ´Vermijden van relatie?´ Niet vermijden van relaties en mensen, maar vermijden van wat er ook maar nu plaats heeft. Als er geen vermijden meer is is er sprake van bevrijding.

God is voor mij geen term die uit de kerk van mijn jeugd komt; ik was als kind geraakt door verhalen over en de woorden van Jezus Christus. Dat beleefde ik als een persoonlijke relatie. Als ik tot God bad dan sprak ik met een intiem altijd horend oor dat mijn nood wel begrijpen zou. Er was voor mij geen twijfel aan en dit is feitelijk nooit een twijfel geweest, hoe alleen ik me ook wel eens kon voelen. De projectiemachine van het zelfbeeld wil zich uitspelen, het vuur moet zijn weg hebben en als ik er bewust bij ben hoeft dat niet onnodig lang te duren. Zelfherinnering is voor mij hetzelfde als gebed: contact maken met het leven, de oorsprong, dat wat nu dit lijf ademt. Geen obsessie kan deze toewijding overleven. Zo was tijdens de wandeling een mooie vrouw in al haar mystiek die mooie vrouw en ging er geen lust in de geest mee aan de haal. Een vriend zei afgelopen week terecht dat in het begeren van de vrouw lust zit dat voor 80% feitelijk alleen maar pijn doet. Dat vond ik raak gezegd; dan zie ik dat daarna toch ook weer een stuk intenser wat de wandelingen een vriendelijker en aangenamer karakter geeft. Denk hierbij ook aan de vraag die Anthony de Mello mij voorlegde: als je de hele dag aan seks denkt, hoe kun je een vrouw dan nog als mens zien? Juist, die zit. Tis lelijk om steeds die geilheid in het vizier te hebben, want een tunnelvisie is het. Bij zo een geile bui is de zelfherinnering, het voelen van het lijf zonder beeld van iemand die erin zou zitten, altijd helend. Heilig. Als het juiste stille gebed. Stil gebed, ontdaan van gedateerde geïnstitutionaliseerde hiërarchieën; dit gebed is God´s ´dialoog zonder woorden´ met zichzelf als het ware onbesmette.

Waar het voor mij, als ik mijn geschiedenis van zelfbewustheid naga, nu vooral om gaat is steeds weer te beseffen dat zoeken de anticonceptie voor vinden is. Wat ik zoek is al; als ik zoek kijk ik erover heen. Meer hoef ik niet te beseffen. Als ik complex denk, en een zich aanspannend lijf alarmeert me hier onmiddellijk voor, valt mijn zoeken direct weg en zie ik dat er even moeilijk in dit koppie werd gedaan. Ik weet ondertussen dat er in dit koppie niks zit om aan vast te houden. Zeker wel om te benutten maar niet om te geloven. Wat eerst een broeinest van neurosen leek ontpopt zich opeens als een blijde speeltuin zonder ernst. Waarom wordt spiritualiteit altijd zo gewichtig gemaakt? Waarom gaan mensen er onnatuurlijk zacht van praten? Spiritualiteit is geen woord voor iets dat de mens zou bezig moeten houden wat mij betreft; het woord bestaat omdat de mens de Bron waar spiritualiteit over spreekt ten diepste zelf is. Ieder mens, ook die idioot die een ander zijn hoofd af meent te moeten hakken omdat ie nog nooit van zelfherinnering heeft gehoord. Punt is dus niet de vijand te doden hoewel dat vaak onvermijdelijk is zo weten we, punt is allereerst de zelfherinnering die alle mensen op aarde al heeft verenigd omdat iedereen er overal, nu en in alle tijden, de waarheid van kan voelen.

Soms word ik als filosoof gezien maar ik voel me, als het al een etiket waardig is, eerder mysticus. Ik hoor me zo vaak dingen zeggen die mijn volle overtuiging hebben maar die niet de resultante van een logica zijn. Tis eerder intuïtie, het kunnen ontvangen van signalen. Tis waarom ik in mijn jeugd tegen mijn ouders kon zeggen dat bidden uit mijn dagelijks menu was omdat mijn aandacht per definitie nergens anders al lag dan waar een gebed op doelde, waar mijn onderzoek ook ging. Ik werd meteen begrepen; fraai vond ik dat. ¨Daarna volgde een leven vol vergissingen¨ neig je te denken als je de vijftig bent gepasseerd omdat het brein niet geneigd is de geluksmomenten maar juist het falen op de harde schijf op te slaan. Tis een optische illusie. Alles is goed gegaan want hier ben ik! Wat op zich best een wonder mag heten na al mijn gedoe met drank en rook. Het leven, besefte ik rond 1980 in de achtertuin bij mijn ouders met de Tau Teh Tjing in de hand, opkijkend naar de hemel, het leven is een ontzaglijk wonder en iets anders hoef ik niet te onthouden. Dat vind ik nog steeds. Ik noem het zelfherinnering, maar daar zit juist niemand in, dat is grap en het bevrijdende. Tis geen logica, tis magie van de liefde.

Samenvattend kan ik eenvoudig stellen dat diegene die iets van mijn leven moest maken mij nu al dagenlang enkel en alleen de schaterlach oplevert. Wat heeft dat spook oneindig moeilijk gedaan! Dat was vast niet leuk voor anderen, toch zit ik maar te lachen want ik kon er toch ook niks aan doen toen ik het spook nog geloofde. En heus, ik kan evengoed sorry zeggen ook al was ik het niet maar God die het deed. Met humor kom je een heel eind en God erbij is wel zo leuk want dan krijg je al je demonen ook gelijk te zien. Anders is er niks aan en had van mij die hele schepping niet gehoeven. Vergeef me de flauwe scherts.

Een aspect van mijn enthousiasme over wat ik hier bespreek is wellicht nog wat onderbelicht gebleven: de consistentie in wat ik zeg. Dan bedoel ik niet dat ik mezelf overschat; ik zal het uitleggen. Als waarheid dat is wat altijd en overal waar is dan moet het ook overal en door iedereen immer kunnen worden herkend. Zelfherinnering zoals ik dit hier heb beschreven is geen methode die tot enige verwarring kan leiden maar de altijd presente verwarringopruimingsdienst die overal op deze planeet werkt als wie dan ook deze in zichzelf toestaat op momenten van tweespalt. De wereld van de nieuwsberichten is niet de werkelijke wereld wat mij betreft maar dat is wel wat velen lijken te geloven. Geloven is een keuze als je beseft dat zienswijzen altijd subjectief zijn; dan zeg ik: kies er een die altijd voor iedereen werkt. Zelfherinnering is goud wat mij betreft omdat het ieders geboorterecht beschermt zonder met een ander in conflict te komen. Amen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s