Zonde en genade

.

Het was me weer een imposante alcoholische exercitie met in de kielzog de gebruikelijke depressieve weerslag. Verdenk mijzelf er wel eens van met zekere opzet via deze methode de zwartgalligheid op te zoeken opdat ik daarna weer een stijgende lijn naar meer geluk mag ervaren. Hoe valt anders te verklaren dat ik na al die jaren nog niet heb geleerd matig of in het geheel niet te drinken? Het effect van wijn geeft verrassende perspectieven en een losbandigheid die creatief gezien interessant kan zijn maar de tol die ervoor betaald moet worden is steeds weer niet gering. Het doorstaat de vergelijking met kortdurende romances: de extase is heftig maar de teleurstelling en pijn van het eindigen ervan vlammend pijnlijk en van langere duur dan het genot van daarvoor. Moet ondertussen wel bekennen dat alle voornemens, een afkick betreffend, een tijdelijk karakter en meestal zelfs zeer korte houdbaarheid hadden en dat de persoon die van de drank af wil dezelfde is als die zich zo op de drank fixeert, waarmee de springplank naar een nieuw gezonder leven al in beginsel een conflictueus uitgangspunt blijkt die de ingesleten verslaving juist bevestigt. Wat het inzicht oplevert dat het wijzer is een leven te creëren die niet tegen drank is gericht maar zich sterk maakt voor wat wel wordt gewenst, bijvoorbeeld een lijf in goede conditie en de lol van veel bewegen. Hetzelfde principe vind ik terug in de geweldloosheid van Gandhi die zich duidelijk uitsprak over het feit dat niet niet tegen de Britten maar voor de onafhankelijkheid van India was, wat veel sympathieker klinkt en niet onnodig kwaad bloed zet door in de eerste plaats een vijand te suggereren. Evenzo is het contraproductief wijn als een vijand te zien, een verboden vrucht die me wordt afgenomen wordt; kijk ik via dit filter dan levert dat stress op. Zien dat gezond leven lekker is heeft daarentegen een positieve klank die geen verlies suggereert maar juist winst. Wellicht lijkt deze zienswijze op het eerste gezicht van weinig gewicht maar naar mijn idee is deze van opperst belang en kan het gevolg hiervan zijn dat de abstinentie niet als een afkick maar veeleer als opkikker wordt beleefd.

Vanmorgen stond ik om 6.30 uur naast mijn bed, niet al te fit maar toch enigszins nog bevoorrecht omdat ik de avond ervoor besloten had na een glas of vier de overige wijnvoorraad door de gootsteen te spoelen; ik zat een bestaande flinke kater wat te dempen maar wou deze niet extra voeden. Na een douche de bus naar het station gepakt voor de wandeling naar huis waar ik rond negen uur een goede vriend zou ontvangen voor alweer een prachtgesprek waarin de uren vervlogen alsof tijd niet bestond. Beiden getuigen we van een openhartigheid die niet veel mensen vertonen waardoor het makkelijk en rijk ontmoeten is, dit echter zonder elkaar naar de mond te praten. Er kunnen ook harde noten worden gekraakt; dan is het besef aanwezig dat er geen persoon wordt vernederd maar bestaande overtuigingen worden getoetst met het oog van onderscheid dat ziet dat zich geen conflict maar een onderzoek naar imaginaire zelfbeelden afspeelt. Laatst had ik me met aardig wat drank op nogal scherp, om niet te zeggen giftig, naar hem uitgelaten over een en ander en vandaag werd ik daar oprecht voor bedankt terwijl ik de ontmoeting juist wou beginnen met de erkenning dat mijn uitvoering onder die alcoholische invloed venijnige en demonische trekken vertoont, waarvoor excuses. Maar daar had hij doorheen gekeken; de waarde van wat er gezegd was vond hij belangrijker. Fijn voor mij maar ik moest op het eind van de ontmoeting toch echt zeggen dat het wel waar is: als ik gedronken heb word ik giftig, die kritiek past mij uitstekend.

Mooi dat, nu ik in het ontgiften zat, de verslavingsmechanismen besproken werden, hoe we dat ieder beleven, waar onze macht en onmacht ligt, waar de vrije wil wel en niet is. Het inzicht dat ik in de eerste alinea uit de doeken deed werd als eerste door hem ingebracht toen hij stelde dat zaken uit het verleden die minder of erg slecht liepen, ─welke mens kent er geen?─, als een rem op de huidige mogelijkheid tot bronmatig handelen leiden; de fixatie op de mislukkingen blijft bestaan en actueel vermogen invalideren. Daarin hoorde ik hetzelfde mechanisme besproken als in de eerste alinea hierboven; prachtig hoe dit onderwerp vleugels kreeg waar we beiden op mee mochten vliegen. De magie dat twee mensen samen meer zijn dan alleen de optelsom van delen; er ontwaakt een derde dimensie die beiden apart niet zo makkelijk betreden en dat voelt steeds weer als genade, als een opruiming, als dankbaarheid en liefde. En gaandeweg het gesprek kwam er weer een voorbeeld in me op over mogelijke en onmogelijke benaderingen van dezelfde optie, die ik nu als ´vrijheid´ benoem en waarvoor Adyashanti het woord ´verlichting´ gebruikt in zijn duiding. Weer voel ik het enorme belang van de nuance die hier wordt gebracht. Adyashanti stelde dat het zoeken naar verlichting ( als springplank ) al het probleem kent dat het de aanwezigheid van vrijheid ontkent, waarmee het zoeken zichzelf op voorhand knel en in een onmogelijke positie heeft geplaatst. In plaats daarvan stelt hij voor dat je kijkt naar: hoe verlaat ik de vrijheid die al bestaat. Op zoek gaan naar je ware natuur is zo gezien een onderneming van een denkbeeldig imago die echt wil worden! Onzin natuurlijk, je kunt alleen maar zien dat de zoeker fantasie is, je kleine koninkrijk verliezen om het grotere, dat er altijd onder ligt, te vinden. Mensen die hun best doen bewust te zijn verkleinen het altijd open bewustzijn tot een richting van aandacht en dit is altijd op voorhand al een fuik van vergissing. Zoals je best doen om je te ontspannen dat is. Er is bewustzijn en iedere poging dat sterker of ruimer te maken is in beginsel al kleiner dan dat bewustzijn en dus ijdel. Dit inzicht, als alle zoeken in zonde ( je kleiner denken dan je bent ) gefaald heeft, ervaar ik steeds weer als genade.

Vanmiddag, ik stond te wachten tot de waterkoker ging blazen zodat ik mijn koffie bereiden kon, dacht ik: er wordt wel gezegd dat het leven, naarmate je ouder wordt, steeds meer een korte flits in de tijd blijkt te zijn, maar ik vind het wel knap van mij dat ik in zo een korte tijd zo een puinhoop weet te creëren dat het de gevoelswaarde van een eeuwige hel krijgt op momenten! Moest er zelf om lachen, schonk het water op de instant poeder, roerde er wat in en liep naar de woonkamer waarin ik bedacht wat ook deze morgen ter sprake was gekomen: de menselijke geest is vooral geneigd mislukkingen te registreren. Als alles soepeltjes verloopt is er geen reden een herinneringspunt in je software aan te maken. Het verschil tussen iemand die gek wordt en wie niet is volgens mij dit door te hebben en er klaar mee zijn jezelf naar beneden te halen via de ogen en meningen van anderen. Dat maakt de zonderling en ook de kunstenaar, dat levert de mensen op die me inspireren en ik vind ze niet zelden in ´de zelfkant´ van het leven. Alles dat maatschappelijk slaagt is over het algemeen middelmatig en met oppervlakkige voor geluk ontoereikende belangen bezig. Ook hier in de straat komt iemand dagelijks met zijn cabriolet en harde radio voorrijden om iedereen te laten weten dat ie zo een auto heeft; dan weet ik meteen hoe ongelukkig ie is. Of neem die gozer in het winkelcentrum vlakbij vandaag, die ik er wel vaker in trainingspak zijn best zie doen voor speciale winkels, in iedere tijd een andere, waarschijnlijk omdat er zo een mooi meisje achter de kassa staat. Hij verraadt zich door zijn overdreven lichaamstaal en kijkt iedere keer als ie langs komt weer die winkel in. Hoe doorzichtig kan een mens zijn?

En dan vanmiddag, als ik met een heerlijke salade met door mij toegevoegde pekelvlees van een rund tv kijk, vind ik iedereen weer zo aardig! Ik vind altijd iedereen aardig als ik even daarvoor met veel drank op mijn gif weer her en der gespoten heb. Tis een soort berouw, dat wil biechten. Tis ook de herkenning dat er wel een enorme oen aan de suggestie van mijn controlezuchtstuur staat. Ik kan er ook maar beter om lachen, want wie doet de illusie de deur uit als ie zelf die illusie is? Daarom, als mijn zonde eindigt, is er altijd weer de genade.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, verslaving, vrijheid en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s