Vormenspel in de nacht

I

al 1001 keer en meer mezelf uitgevonden,
toch steeds weer bleek iets niet te kloppen,
geen imago bleef staan,
velen vielen zeer rap na het ontstaan
velen verbleven jaren op troon overmoed
waardoor des te dieper de val
toen waar zicht een kijkje nemen kwam

probeerde maskers te repareren,
bezocht gedachtedoktoren en gurus
maar niemand kon me echt helpen,
ontmaskerd worden wilde ik niet

je gezicht verliezen
is je geestelijke tronie zien vallen,
het imago dat je van jezelf geschapen had
en die nu door iemand uitgelachen wordt,
waar je verrekte slecht tegen kan
omdat je op dat imago langdurig en hoog had ingezet
en nu bewijst even iemand ´t als waardeloos?

is het niet gek dat we redding zoeken
terwijl er van de menselijke opbouw
geen steen op de andere kan blijven?

ik kijk nog eens in de spiegel
krab wat op mijn hoofd en vraag me af
wie daar in die kop daar in de spiegel zit,
wat ie nog zou willen weten als ie al weet
dat al zijn vondsten op voorhand verloren zijn
— wend me af met een glimlach en besef:
als niets geweten wordt is er niets aan de hand,
alleen wie zichzelf overdenkt ziet raadselen

.

II

Aan het eind van mijn Latijn,
waar duisternis het met mijn licht moet doen,
voelt alles onbestemd, is koers onbekend,
implodeert de stuurman.

Hij kent zijn ijdelheid en gewoonte,
zit onwillekeurig nog veel aan het stuur
tot ie weer beseft dat ie op een draaimolen zit.

.

III

in de woestijn wordt gezien
dat het denkapparaat, altijd in functie gebracht,
hier machteloos staat

hetzelfde denken dat een probleem suggereert
weet wat ie zelf bedacht heeft niet op te lossen;
wat een afgang!

.

IV

Het verleden is ten einde,
de toekomst wil maar geen vorm aannemen,
dat is het lot van de arme stakker
die in de denkende geest zijn koninkrijk zocht.

Tis verdomd stil hier.

Misschien even geduld hebben,
die oude verwachtingen uitzetten
en wat beter luisteren
zonder al dat gekwaak.

.

V

Ook hoofdletters of alleen kleine gebruiken,
het lijkt op willekeur in het poëtisch universum
dat eens deftig wil doen, dan weer klein wil zijn
om zo weinig mogelijk geluid te maken.

Hoofdletters willen wel eens HERRIE maken
en dan zie ik er gaarne ook weer even van af,
als een soort boetedoening, denk ik wel eens,
aldus denkend boete doend.

Opvallend: als ik alleen de kleine letter benut
neig ik ook de punten weg te laten, niet de komma´s,
die daar de leesbaarheid mooi dienen;
de zin die met Hoofdletter begint krijgt wel een punt.

( ¨Lekker belangrijk¨, hoor ik in herinnering
mijn dochter van zeven weer zeggen. )

.

VI

Ik schrijf wel poëzie maar veel dat ik onder die vlag verkoop is het helemaal niet, maar ja, dan zitten er zulke prachtige begin-, midden- en eindrijmen in een stuk proza van mij dat ik bij God niet weet in welke categorie dat thuis hoort. Dat probleem heb ik met foto´s indelen ook: heb ik een foto van een mooie zonsondergang aan zee en ga ik die nu onder Sunset of Zandvoort plaatsen? De categorieën overlappen elkaar zozeer dat ik die categorieën niet vind werken. Alle categorieën achter me laat. Op het laatst krijg je meest simpele titels als: mijn foto 1, mijn foto 2, mijn foto 3. Waar een mens zich allemaal niet druk over maken kan…

.

 VII

Ik vond wel dat God bestond
want ik voelde het wonder in alles
maar ik dacht niet aan wat God me verbiedt
of beter gezegd misschien, dat aspect
was ik vrij snel vergeten.
Deed alles wat verboden was.
In mijn jeugd dacht ik: niets moet, alles mag.
Dat liefde uit moorden ging leek me niet waarschijnlijk.

Tis een feit: de ijdelheid is ook aan mij niet voorbij gegaan
ook al zou je dat aan de buitenkant niet meteen zo aflezen.
IJdelheid is niet buiten maar de binnenkant die denkt:
¨Hoe ziet de ander mij?¨, zelfs nog als je alleen thuis zit.
IJdelheid is veel erger dan teveel in een handspiegeltje kijken,
tis gevoelig voor anderen en hun manipulaties
en wie die wetten weten te lezen rekenen je in.
Lover-boys, terroristen, wie je taal maar leert te verstaan.
IJdelheid maakt iemand traceerbaar als een masker.
Ik wist deze niet af te zetten en leed gezichtsverlies.

Gezichtsverlies is Genade.
Niet als je het meemaakt en protesteert, dan is het hel.
Maar als je het meemaakt en toestaat verlies je
je gezicht.
Je verliest berekening en strategie.
Je bent kwetsbaar geworden voor wat er ook verschijnt.
Zonder categorieën.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in poëzie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vormenspel in de nacht

  1. Joost Lips zegt:

    Dit is op herblogd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s