Catharsis & waterlanders

.

Wauw, de traanbuizen zijn in ruime mate doorgespoeld dit etmaal. Heb vannacht niet geslapen, vanuit bed alleen maar muziekvideo´s van talentenjachten bekeken en was keer op keer stevig geraakt. Ik heb er op een gegeven moment maar een theedoek bij gepakt anders werd het zo drassig op het matras. Maar dan moest ik toch regelmatig ook naar het toilet om wc-papier voor mijn gesnotter te pakken. Ik zag sterretjes en kristallen van al dat vocht, moest meermalen lachen om mijn hoedanigheid. Voelde me kwetsbaar en gaf eraan toe met de prachtigste liederen in mijn oren uit de hemelse kelen van zeer toegewijde en vaak ook zeer jonge mensen. Bij hun strijdlust tekende mijn gemakzucht sterk af, dat was evident. Maar ook traden er lui op die niet zo jong meer waren en uitlegde wat ze tegen had gehouden eerder de stap naar het grote podium te wagen. Een vrouw had als alleenstaande moeder alleen een gezin groot te brengen jarenlang. Er was een kerel, wonend in Den Haag, oorspronkelijk uit Leiden komend, wiens spreken sterk aan Jules Deelder deed denken. Hij was vroeger met muziek bezig geweest, had zelfs iets voor André Hazes geschreven voor een van zijn eerste lp´s, maar toen ging het met de muziek wat minder en al snel ook met hem; hij ging stevig aan de drugs. Nu stond hij hier, vijf jaar clean, en ik hoorde hem schitteren met de prachtige stem van een echte volkszanger. Ook dit soort verhalen emotioneren me en laten me mijn eigen motivaties opnieuw evalueren en herwaarderen.

Als ik het goed heb begint morgenavond The Voice weer, kids of volwassenen dat weet ik even niet. Ik vind dat zo ontzettend leuk altijd. Blind auditions, wat een prachtig idee. Twee uur lang onder de pannen met tissues. Ik hou van schertsen maar overdrijf nu toch niet; je moet me eens zien zitten! Toen mijn laatste vriendin hier nog leefde durfde ik the Voice amper aan te zetten want dan zou ze vast snel denken dat ik een seniele ouwe vent aan het worden ben die zijn emoties niet beheerst. Dat kan natuurlijk even goed maar zover meen ik nog niet te zijn. Toen ik mijn baan nog had en met cliënten naar the Voice keek kende ik hetzelfde probleem: ik moest weglopen onder het mom van werk te doen maar het betrof de professionaliteit die zich cosmetisch cool gedroeg maar wel even de vlucht nam omdat de waterlanders kwamen. Vaker gebeurd.

Op mijn matras vandaag, want ik luisterde en keek tot vier uur in de middag, kwamen allerlei reflecties los die neigden naar zelfverwijt maar, zoals ik al eerder suggereerde, tegelijk de mogelijkheid toonden voor een verstokte gewoontejunk om eens lekker uit te breken. De zin van het bestaan is me zogezegd aardig aan het ontgaan als ik mijn inzichten niet naadloos door daden laat volgen. Ik heb in die zin nogal wat onzin verkocht over ene persona en zijn levenstraject. Het kon niet anders wellicht, maar mijn goedheid wat ben ik er moe van!

Schoof net het gordijn dat nog neerhing een beetje open en zag het trottoir glimmen. Ook de hemel huilt veel deze dagen in Holland. En de reeds licht vergelende bladeren aan de bomen vormen een prachtig contrast met de bruine blaren die los en ook in groepjes op straat en trottoir gesorteerd liggen, bepaald door de wet van de wind. De herfst is nakende, ik herken er een ouwe waarheid in, niet meer onder woorden gebracht, eenvoudig gezien zoals het is. Een foto is al subjectief, wat is dat niet? Dit feit raakt me diep.

.

P1110848

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s