Naar het licht en klaar ben je.

.

Tis bijna donker, buiten klinken nog wat late tienerstemmen. Tis vrij fris maar het weerbericht heeft voor morgen een fraaie dag beloofd van rond de 21 graden. Das een mooie opkikker. Vandaag vier sollicitaties verricht; viel weer niet mee vacatures te vinden. Feitelijk was er geen een op maat en dan ging het in twee van de gevallen om tijdelijk werk wegens zwangerschapsverlof van iemand en er zat slechts een fulltime betrekking bij. Dan zijn de locaties ook nog eens in respectievelijk Den Haag, Zoetermeer, Gouda en Beverwijk wat behoorlijke reistijd per openbaar vervoer inhoudt als ik al ergens zou worden aangenomen. Maar zoals gezegd: niets was werkelijk passend. Waren er nu leuke banen voor een begeleider van verstandelijk gehandicapten op fietsafstand beschikbaar dan was ik gemotiveerder bezig geweest maar met het huidig aanbod voelt die maandelijkse sollicitatiedag als een verplicht nummer dat verder nergens toe leidt. Maar oké, de klus is weer geklaard en ik heb weer een kleine maand geen zorg hierover zodat ik met mijn eigen creaties verder kan gaan.

De fotografieafdeling die ik bij Fotoport heb geopend neemt steeds grotere vormen aan. Het tekenen en schilderen komt meestal vrijwel stil te liggen als ik een periode wijn gebruik maar ik heb voor ogen ook betreffende site van mij de komende tijd van veel nieuw materiaal te voorzien. Komende dag met de fiets erop uit en het mooie weer genieten want de buienkans, aldus de meteorologische voorzienigheid, neemt de dagen daarna alweer toe. Nou zie ik niet op tegen een buitje maar weer eens veel zon vangen lijkt me ook geen gek idee; goed voor de Vitamine D is het niet? Even pittig die fietstrappers in de rondte jagen en een flink stuk langs de zee wandelen. Ergens neerliggen en de ogen op de horizon te ruste leggen. Zwembroek en handdoek zitten al in de rugzak; wie weet. En ik wens met supergoede foto´s thuis te komen want de laatste tijd heb ik er maar een beetje met de pet naar gegooid wat de fotografie betreft. De camera begint mankementen te vertonen; er was ook sprake van enige tegenslag. Enkele menuknoppen weigerden hier en daar op momenten, vaak als ik er snel bij moest zijn om een plaat te maken. Meermalen gebeurd afgelopen weken; das dan even teleurstellend. Keertje goed schoonmaken kan helpen; zandkorrels kunnen de boel spaak laten lopen, vooral als ik op een winderig droog strand fotografeer.

Er loopt nu een download binnen: beginnen met hardlopen met Evy. Een starter zal met die methode binnen zes weken 5 kilometer aan een stuk kunnen rennen zonder buiten adem te zijn. Gaan we er wel even van uit dat ik het roken dan helemaal laat. Ik vind het een pracht streven. De bestanden gaan op de mp3speler en begeleiden me vervolgens onderweg. Het traject dat van die 5 naar 10 kilometer aan een stuk rennen, zit ook al bij de download. Ben altijd wat jaloers als ik langs de Zeeweg fiets en zo een gast lichtvoetig van stad naar zee en terug zie rennen; zou toch wat wezen als dat voor mij ook een makkie is geworden. Ik hoef dat niet te overdrijven en kan mijn looppauzes inlassen; ben ondertussen ook al wat ouder en heb niet als een heilige geleefd. Het spreekt me zeer aan; toffe conditie opbouwen. Bram Bakker, de psychiater, is een fervent hardloper. Zijn credo als professional is: eerst hardlopen, dan pas pillen. En ik weet het, een zwaar gemoed blijft lastiger bestaan als het lijf in ontspannen cadans over stoepen en straten gaat, door landerijen, bossen en duinen. Ik heb de mij aangemeten schoenen al klaargezet.

De gitaar, die heb ik nog niet genoemd. Acht dagen terug had ik twee broers op bezoek en we spelen altijd graag een deuntje samen. Rond een uur of elf, we waren alleen nog in gesprek geweest met hier en daar een lachsalvo, begon mijn buurman al op de muur te bonken. Dat deed die vorige ook al geregeld. Een van mijn broers riep stevig op fraaie toon ´Ja hoor!´ waaruit de buurman mocht opmaken dat we niet met zijn bezwaar konden instemmen. En nadien zijn we lekker gitaar gaan spelen en hebben Valerie van Amy Winehouse driestemmig gezongen, wat hartstikke goed klonk. Die nacht duurde tot acht uur in de ochtend, toen mijn jongste broer, wat uurtjes later nog dan de andere, vertrok. Ondertussen was de smaak voor samen muziek maken weer goed gewekt. Heel veel gitaarmuziek beluisterd sindsdien en als ik het instrument zelf ter hand nam moeiteloos mijn beperkingen vernomen. Het contrast is dan ook zo groot! Maar dit ontmoedigt me geenszins; het plezier op de snaren en met stembanden met de broers samen is niet afhankelijk van technische hoogstandjes en feilloos spel; we breien gewoon wat om de missers heen en gaan vrolijk verder. Volgende keer in Lisse, naast de broer die daar woont schijnt geen boze buurman te leven; dat speelt toch altijd wat lekkerder.

Gisteren sprak ik nog over het wezenlijk belang van toewijding, volharding in iets dat je vorm wilt geven of ontdekken. Ik heb weer een lijstje gemaakt die mij daarop wijzen moet. Ik neem me vaak iets voor en doe het dan toch niet. Dat geeft het gevoel dat a mental coach wel eens zou kunnen helpen, maar ergens is het ook onzin want waarom zou ik zelf niet datgene doen als iemand me niet eerst terug vertelt dat het inderdaad een goed idee is om te doen? Wat een omweg! Dus ik heb weer een to-do-list gecreëerd en, zoals ik wel vaker heb gesteld: al streep ik per dag slechts een puntje af dan heb ik wel voor de volgende sollicitatieronde heel veel op orde gekregen. Zonder coach. Zo heb ik het vaker gedaan; beproefd procedé.

In de slipstream van het stoppen van wijnconsumptie of andere alcoholische artikelen val ik altijd behoorlijk af. Ik stel me zo voor dat allerlei door drank en ander gif gegenereerde waanzin in die vetcellen zit en dan langzaam aan vrij komt. Zodat ik wat ik eerst weg zoop alsnog te verwerken krijg. Hiermee is fysieke beweging natuurlijk een fantastische combinatie omdat frustraties die vrijkomen zonder uitstel uitgeleefd kunnen worden in de hard werkende spieren zodat deze de wereld geen kwaad meer kunnen doen. Ik stel het simpel voor maar dit is wel mijn beeld ervan. En ik wil wel een boksbal in de woonkamer. Lekker mezelf afmatten in den vleze terwijl ik mijn zonden weg sla. Ja, zo stel ik me dat voor.

Er zat zojuist een mug links op het raamwerk van het beeldscherm. Het was net of ie yoga deed, vleugeltjes strekken, vleugeltjes in, strekken en weer in. Heb daar zeker een halve minuut gezeten en voor een mug, kan ik je vertellen, is dat heel erg lang dus hij moet het er gezellig hebben gevonden. En toen opeens, zoef!, was ie vertrokken en in de kap van de schemerlamp links voor me gedoken. Wil ook naar het licht. Overleeft ie ook niet.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Naar het licht en klaar ben je.

  1. Johan zegt:

    Ik zou ook reageren zoals boze buurman :-).

  2. timmerark zegt:

    Was bang voor somber blog maar veerde op.

  3. Joost Lips zegt:

    Johan, hij gaf een mooi ritme aan dus het was tijd voor muziek.

    Gelukkig Abraham!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s