Overdenkingen over God, Jezus en de wijn.

.

( gegeven in spontaniteit onder redactie van wie nooit iets nakijkt )

De twist over het al of niet bestaan van God heeft me nooit zo bezig gehouden en zelfs in een mate altijd bevreemd; ik vond het wonder van bestaan wel bewijs genoeg zo lijkt het. Dat gevoel is zo sterk, dat als nooit iemand over God gerept zou hebben, ik er vast wel over begonnen was, al had ik hem ervoor moeten uitvinden. Maar ik zeg wel ´hem´ maar God met een geslacht dat vind ik tegenstrijdig, alsof ie de helft van de mensheid wat sterker vertegenwoordigt. Nee, en God zien als een Persoonlijke God lukt me ook niet. In Jezus wel, maar niet in God Zelf. Een persoon is een constructie, bloeit op en gaat weer dood, de oorsprong van bestaan met dit euvel kan natuurlijk nooit oorsprong zijn. Derde punt van ongeloof mijnerzijds is God als Schepper, maar dit moet ik nuanceren voor ik er verkeerd begrip mee wek. De voorstelling dat God met wil de wereld en de mens heeft geschapen verdenkt God van voorbedachte rade en dat gaat er bij niet in. Ik zie de goddelijke scheppingskracht wel, maar niet gesitueerd aan het begin van de tijd heel lang geleden, waarna God een dag rust zou hebben moeten nemen. Welnee, de scheppingskracht is van alle tijden en dus altijd nu aan het werk, onvermoeibaar en zonder een rustdag van node te hebben.

De mens is het vreemde lot beschoren dat hij zichzelf op verschillende manieren kan beschouwen en de uitkomst van zijn onderzoek dus door de methode van dat onderzoek wordt bepaald. Eenvoudig voorbeeld: wanneer ben je geboren? De meeste mensen beantwoorden deze vraag door de geboortedatum die ze van hun ouders vernamen te noemen, maar de ervaring leert toch echt iets anders. Ik herinner mijn babyjaren niet, er was geen zelfbesef om wat daar gebeurde te registreren als een afzonderlijke gebeurtenis die specifiek bij ´mij´ hoorde. Er was eenvoudig geen mij. Die werd wellicht rond mijn derde levensjaar geboren, waar mijn eerste herinneringen beginnen. De baby wordt geboren op de dag die bij de burgerlijke stand bekend is, maar het ik ontstaat als constructie na enkele jaren pas als duidingen van de omgeving in het kind zijn geïmplodeerd tot een masker dat voortaan zijn naam draagt met een daaraan verbonden ik-verantwoordelijkheid. Wat een gedoe allemaal, niet? Non-dualisten van verschillende scholen die de ik-constructie doorzien menen te hebben verklaren dan ook dat ze nooit geboren zijn. Maar als je met hun partner naar bed gaat blijkt meestal wat anders. Dan gaat het er opeens niet meer zo non-duaal aan toe.

Jezus sprak over God de Vader. Maar volgens mij sprak ie tegelijk over Tao en de diepste waarheden van welke authentieke spirituele traditie dan ook. Hij sprak over de Oorsprong die altijd en overal geldt, hij zei dit echter noodzakelijkerwijs gebonden aan de tijd en plaats, de gewoonten, beelden en taal die toen gangbaar waren. Dat wordt een geografisch duidbaar iets terwijl het overal geldt, voer voor taalwetenschappers terwijl de Boodschap er een van diepste Stilte is. Een nog al lastige zaak dus waar het Midden-Oosten conflict en andere brandhaarden op de planeet nog lang brandstof aan zullen ontlenen als niet snel geleerd wordt God of de Oorsprong los van tijdruimtelijk bepaalde beperkingen gezien wordt. Dat Jezus zo zag daar heb ik nimmer aan getwijfeld; alle strikvragen op hem toegeworpen wist hij zo te beantwoorden dat iedereen om hem heen besefte dat hij geen onderscheid tussen hem en zijn vijanden zag. Jezus woorden vliegen vandaag de dag wat mij betreft nog altijd voorbij de beperkingen die menig bijbelduider er met zijn academische sausjes weer overheen legt. Waarom zou je naar duiders luisteren als je ook direct met Jezus in gesprek kunt?

Tis helemaal geen gesprek. Tis niet ik hier en Jezus daar. Jezus is geen loket waar je op je beurt moet wachten. Het woord ´dialoog´ klopt al beter, maar dan is het een gevoelsdialoog waarbij ik in stilte al mijn dwazernijen en gevoeligheden besef in het licht van Jezus. Dan gaat mijn brein niet aan de slag, dan word ik veeleer erg rustig van binnen. Als het zo makkelijk is, waarom ben ik dan eigenlijk nog een junk? Ja, goeie vraag. Ik denk dat Jezus ook vind dat ik beter schrijf bij rode wijn. Flauw grapje, maar net te goed om niet door te laten. Mooie gelegenheid om iets recht te zetten. De gelovigen van het Rijke Roomsche Leven, die naast ieder kerk ook een kroeg hadden staan, hebben de oorspronkelijke bijbeltekst naar hun hand gezet. Zal het uitleggen; tis vrij simpel. Ik las eens in een boek dat het oorspronkelijk Hebreeuwse woord voor ´wijn´ hetzelfde woord is dat voor ongegist druivensap wordt gebruikt. Die christenhonden met hun drankzucht hebben hier misbruik van gemaakt en mij lelijk opgevoed! Jezus! Ah, je bent er. Mijn ouders wisten toch ook niet wat ze deden, is het niet? En dan mij de schuld geven, ja ja! Maar Jezus is aardig en zegt dat ik die schuld zelf op me geladen heb; of ik het even aan hem wil overhandigen. Goeie vraag. Ik twijfel.

Er is een tweespalt in mij al zolang als ik leef. Een zekere intelligentie en passie leidde een onderzoek in langs vele spirituele scholen en zo werd mijn onderscheidingsvermogen breder en kreeg het meer samenhang. Tegelijk was de vreemde conclusie van al dat onderzoek dat ik helemaal niet besta volgen de boeddhisten en andere non-dualisten. Wie had dan al die kassa´s staan als ik een cursus wilde doen? Ik werd cynisch en dit verpeste mijn humeur. Ik heb Jezus nog nooit achter een kassa zien zitten. De tollenaars de tempel uit jagen ja, dat deed het wel, maar naar verluid stal hij toen niet hen talenten. Of Jezus historisch bestaan heeft of niet is een vraag van het gehalte of God bestaat of niet wat mij betreft. Het Jezus-verhaal is consistent, ook als het verzonnen is krijgt de schepper van de bijbel van mij een dikke tien. Met oneindig veel nullen erachter.

Maar wat was die tweespalt nou precies? De gelatenheid van de non-dualistische visie is een tijdje bevrijdend maar dan is de koek wel op ook en dient de pijn van mensen zich aan. Ik heb al te vaak gezien dat werkelijk wereldleed met advaitische redeneringen gewoon tot niet-bestaand werden verklaard. Toen ik op een dag op Facebook een gloriehalleluya-uitspraak over het mooie leven las schreef ik er het commentaar onder dat in Syrië, waar mijnheer de beheerder zijn eigen volk ombrengt, die uitspraak niet zo herkend zal worden. Ik kreeg te verstaan dat ik de uitspraak niet begreep. De onbetrokkenheid met andere mensen onder het mom van zelfrealisatie acht ik een naar iets binnen non-dualistische scholen. Binnen het boeddhisme hebben ze nog het fatsoen het onderscheid te maken tussen de Hinayana-stroming, het Kleine Voertuig voor het ego dat zelf verlicht wil worden, en de Mahayana-school, waarvan iedere boddisattva de gelofte aflegt het Nirvana niet eerder te betreden voordat alle andere levende wezen hem of haar zijn voorgegaan. Dat laatste getuigt van meer karakter lijkt me.

De tweespalt is eigenlijk van ieder mens. Ieder mens is zowel getuige van als betrokken in het volle leven. Iedere strategie die hier uit wil knijpen sorteert eenzaamheid, dat is me wel duidelijk geworden. En dus ook depressie en ADHD, wat niet allemaal. Als je alle nieuwe etiketten bijhoudt is er geen tijd meer om de bijbel te lezen. Babylon, en dan nog de bijsluiter met de kleine lettertjes. Maar wacht even, Satan kan terug in zijn hok want ik vind Jezus oneindig veel leuker. Waarom je kapot ergeren aan een idiote wereld als ook Liefde bestaat? Daarom, tis niet rationeel. Van Genade wordt wel gezegd dat het je overkomt, maar je moet het ook een beetje afdwingen vind ik. Hoe? Door te handelen als iemand die zijn bestemming al bereikt heeft.

Las vandaag een zeer beknopte treffende uitspraak van Jiddu Krishnamurti in deze op internet: It is truth that liberates, not your effort to be free. Deze uitspraak tikte heel gemoedelijk en tegelijk overduidelijk op mijn tweespalt. De hele filosoof ik kan de prullenbak in. Ik meen dan ook dat Genade en Inzicht van dezelfde orde zijn. Je staat Genade pas toe als je je eigen bankroet beseft. De tweespalt is ook, als God mij heeft gered, ik me weer stevig in het zadel voel en de boel weer over neem om er als gewoonlijk een puinhoop van te maken. Zenspreuk: een goed paard loopt bij de schaduw van de zweep al, een slecht paard na tien slagen nog niet. Ik ben helemaal afgeranseld en mijn startmotor is stuk. Gelukkig houdt Jezus wel van een geintje.

Ik ben gek. Gek van projectie. Ik oordeel voor ik weten kan. Gewoonte. Op een gegeven moment weet je dat, ben je opmerkzaker. Dan krijg je je hele klerezooi te zien; help!!! ¨Maak je niet druk¨ schreef ik enkele weken terug op een memoblaadje en prikte deze boven mijn beeldscherm aan het behang vast. Deze tekst acht ik ijzersterk, maar wel nadat ik al die andere boeken gelezen heb. Wolter Keers zei het mooi toen ie verbeeldde hoezeer we bezig zijn met wat een ander van ons denkt: tis een telefoonboek vol. Weten de jongeren het nog, wat een telefoonboek is? Nee, ik klaag het moderne niet aan. Zag laatst een prachtige zwart-wit vintageplaat van een treinstel vol mannen met allemaal een krant in hun hand. Dat was hetzelfde, alleen nog niet digitaal en overal verkrijgbaar.

Natuurlijk ben ik niet gek, als een heerser heers ik over de puinhopen. Maar ik meen toch echt dat mijn filter van waarneming een stevige revisie wel kan gebruiken, ook al kan niemand voorspellen wat dat moet veroorzaken en wat die oorzaak dan wel wezen mag in de vorm want Gods wegen blijven ondoorgrondelijk. We zien alleen het topje van de ijsberg en daarover spreken we praatprogramma´s vol, want stel je voor dat je erkent dat het allemaal onwaarheden betreft, hoe loopt het dan met jezelf af? De heilige Silecius ontkende God om voort te kunnen bestaan en ik beschouw dat als een goede zet in een schaakspel. Martelaar zijn is ook een vorm van fundamentalisme waar hij blijkbaar niet aan leed. Socrates lijkt een speciaal geval, maar hij was wel klaar met zoveel domheid denk ik dan. Alle mensen in kroegen proberen nu hetzelfde te doen en komen maar niet van elkaar af.

Ik vind het uiterst triest dat de naam van Jezus besmet is door de historie van verschillende afgespleten kerken en alle oorlogen gevoerd in zijn naam. Tegelijk vind ik het triest dat Jezus gewekt moet worden door genezingspraktijken, alsof fysiek welbevinden de ware boodschap is. Maar ik begrijp dat een en ander in de wereld van de vormen samen hoort; dat mijn geduld daarmee snel op is zegt meer over mij dan over die praktijken. Als ik dan zo een haast heb dan spreek ik mijn liefste wens uit: Jezus zo aan een ieder voor te stellen dat Ie Nu herkend kan worden als je eigen ogen van Liefde, waar je ook leeft, of ik welke tijd dan ook. Dat mijn woorden zo de kern weten te vinden dat als je ergens in grote nood er ergens regels van herinnert die daar passen en bevrijdend werken, dat ik ze geschreven mag hebben. Tis Liefde. Tis niemand bezit en tegelijk van een ieder. Het verdwijnt pas als het tot bezit gemaakt wordt. Dit is altijd mijn tweespalt geweest: ik dacht dat het om mij ging terwijl mijn vreugde altijd van de ander kwam. Daarom zei Martin Buber: ik zie God in Het Gelaat van de Ander. Volgens Sartre was de ander hel en hier wordt het onmogelijke prachtig gezegd door Büber: ik ben jou en als je weg kijkt is dat jouw zaak.

Er bestaat een uitleg over de vrije wil die ik zeer kinderlijk vind; ik las deze in een boek afgelopen dag. God houdt zo van de mensen dat ie ze een vrije wil heeft gegeven zodat ze zichzelf kunnen bezeren. Natuurlijk formuleerde de schrijver dit anders, maar het is wel wat ie zei. De schrijver maakt rare sprongen. Als hij wil bewijzen dat de wet van God bestaat is het argument dat we anders geen gevangenissen meer nodig hebben en anarchie uit zou breken. Alsof de rechtspraak de wet van God is. De man heeft wel geloof, maar aan inzicht ontbreekt het hem volkomen. Wellicht lees ik nog wat verder om het er met een goede vriend over te hebben maar Jezus, in de kern, is geen godsdienstig traject whatsoever en daarom snap ik die instant genezingen in Babylon ook wel weer. Jezus trok er zeker aandacht mee en de genezingskracht van Jezus naam ervaar ik zelf, zonder naar bewijzen te zoeken. Ik word altijd weer rustig van die man. Geen idee hoe ie dat doet. Tis geen man. Tis ook geen vrouw. Tis een mens voor iedereen. Zonder al dat gedoe met belangen en wantrouwen. De vruegde met Jezus is dit volstrekte vertrouwen. Vooral als je erg gevoelig mens bent ruik je bedrog van kilometers afstand. Ik heb me ertegen geweerd met alcohol, drugs en seksvervulling maar vervulling werd het nooit en ik steeds leger. En ik kan je verzekeren dat dit niet de Leegte van boeddhisme of Ultieme Ontvangenis was maar eerder een bezoekje aan de onderste treden van de hel, waar niemand mijn naam wist, ik mijn wil wel eens opgaf voor de goede vrede, om snel daarna in eenzaamheid en verderf nog dieper te gaan dan Dante en de Sade bij elkaar. Was ik Jezus aan het testen of was het andersom? Ik leek wel een tombelbeer.

In India, waar ze ook van seks houden hebben ze de pik en de kut gewoon gebeeldhoud zodat die kwestie duidelijk is. Shiva-lingam; altijd een stijve pik. Shakti was het er blijkbaar mee eens. Lekker stel. Van mij mogen alle namen de bomen in zolang mijn taalwinkel maar loopt en we een hoop plezier beleven aan de tegenstellingen des levens, waarvan de lezer er een is, op zijn minst! Jezus?! Help me, ik heb me weer versproken. Schouderklopje; ik doe het zo slecht nog niet krijg ik te horen.

Als kind vond ik altijd: mensen die nooit van Jezus hebben gehoord gaan naar de hel? Waar zijn diegenen dan die voor Jezus stierven? Wat is de logica van deze flauwekul? God is geen Schepper en pantheïsme helpt hier ook geen lor. Alles gebeurt spontaan. Alles, dus niet iets niet. Nee, alles gebeurt spontaan. Dit is het wonder. Dit wonder kan verlevendigd worden in alles dat ik doe. Beetje egocentrisch verwoord dus even terugschakelen: het wonder is er nu voor iedereen. Het wonder is echter dan dit leven want dit leven is een hel. Je kan de mazzel hebben dat het wel aardig gaat maar we leven in de hel. De hel is bijna af, moet alleen nog even ontploffen. Wordt intrinsiek voor zorg gedragen heb ik begrepen.

Anderen verklaren om ze beter te begrijpen is het moeras van onze literatuur; ik heb er niks van nodig. Wie zien zien en zeggen dat. Wat ze zien maakt me zelfs dan nog vrij weinig uit, dat ze zien raakt me het meest. De briljantie van zien zelf in een kunstwerk neerleggen is het mooiste dat ik in creatie kan beleven? Ja, wel tijdens het scheppen. Nee, het zit nooit in een object. Dit is de tweespalt. Die niet meer hoeft want nu weet iedereen alles van me.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Jezus, Jezus van Nazareth, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Overdenkingen over God, Jezus en de wijn.

  1. Joost Lips zegt:

    Dit is op herblogd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s