Vermakelijk dagje

.

In de supermarkt liep ie verschillende mensen voor de voeten en op een gegeven moment ook mij. Het was zo een klerenkast van de sportschool die meende overal zijn postuur extra te moeten etaleren door zijn armen overdreven buitenwaarts te zwaaien tijdens zijn ongemakkelijke wandel wegens te dikke bovenbenen. Ik dacht: zal ik het zeggen of niet? Ja, ik vond het wel een goed idee dus ik deed mijn woord.
¨Hé gozer, ga er effe gewoon bij lopen wil je?¨
Hij draaide zich om, keek me verbaasd aan alsof ie hier nog nooit op was aangesproken en vroeg wat ik bedoelde.
¨We zien heus wel dat je veel traint maar hou die armen gewoon langs je lijf; de mensen willen er langs, weet je?¨
Volgens mij begon er op dat moment iets in hem te koken want zijn konen werden alras roder maar een zinnig woord kwam er vooralsnog niet uit bij hem. Zag wel dat ie zijn knuisten sloot, opende en weer sloot alsof er weldra een snood en kwaadaardig plannetje tot uitvoer zou worden gebracht.
¨Je gaat toch niet slaan hè?¨ vroeg ik met mijn beste glimlach.
Jawel hoor, ik had de juiste knop geraakt, mijnheer stapte op mij af en hief zijn rechtarm om mij een lesje te leren. Wat ie niet wist was dat ik dat lesje allang geleerd had, dus ik pakte die offensieve spierbundel vast en slingerde deze zo stevig in de rondte dat de man onvrijwillig een salto onderging waarbij ik hem weer netjes met zijn boots op de grond liet landen, dit alles onder luid applaus van omstanders die geïnteresseerd in de kwestie waren geworden.
¨Ik ben een man van vrede, vergeet dat nooit¨ zei ik en ik gaf hem een schouderklopje. Maar dat schouderklopje viel hem niet zo sympathiek toe geloof ik want nu poogde hij me een rot schop te verkopen. Aan zijn ogen, die symptomen van zijn trage brein vertoonden, had ik al afgelezen dat dit eraan zat te komen dus nogmaals, hoeplahé, ging hij in het openbaar 360 graden door de lucht, een tweede keer rechtopstaand op de vloer eindigend. Het publiek was nu in zeer opgewonden staat geraakt en juichte luidkeels wat tot gevolg had dat de manager van dit filiaal poolshoogte kwam nemen.
¨Niks aan de hand hoor¨, zei ik, ¨ik vroeg mijnheer alleen of ik er langs mocht en toen deed ie even moeilijk; ik heb het hem echter al vergeven. Maar ik heb meer te doen vandaag en moet gaan; ajuus!¨

Eenmaal buiten draaide ik een sjekkie en stak deze op. Links van mij hoorde ik veel muziek, rechts lag de koers huiswaarts maar de jazz klonk goed dus ik ging het centrum van de stad in. Met iedere stap die ik deed werd het drukker om me heen, de decibellen uit slag-, snaar- en blaasinstrumenten werden mij ook steeds duidelijker. Mijn peuk was ondertussen bijna op dus toen ik het rooster van een straatput zag schoot ik het restant ervan erin onder het credo ´Hou Haarlem schoon´. Geniaal bedacht deze in de straat gebouwde prullenbakken. Het swingde lekker om me heen, maar veel gedanst werd er niet. Het was ook nog maar in de voormiddag dus door alcohol beneveld waren er slechts weinigen, dat zou vast later wel komen. Maar daar wou ik helemaal niet op wachten. Dus ik mengde me in het publiek vlak voor een podium waar toevallig uitermate slechte muziek werd gespeeld en begon er als een bezetene te dansen. Kon mij het schelen, ik had vrij vandaag als de afgelopen twee jaar dus wat kon me gebeuren? Natuurlijk luisterde ik naar de muziek, ik liet mijn heupen de bastonen volgen en de rest van het lijf had geen idee waar het mee bezig was maar ging wel volslagen los. Het werkte, wat mijn bedoeling op voorhand was geweest, aanstekelijk, de mooiste meiden kwamen om mij heen paraderen om al snel hun danskunsten te vertonen. Maar ja, zoals gezegd, ik had meer te doen vandaag dus midden in een optreden hield ik halt, riep keihard ´Ajuus!´ en liet de dames teleurgesteld achter.

Wandelen naar mijn woning, dat was het beste idee, want dat getetter vanaf de verschillende podia deed geen recht aan het feit dat ik door jarenlange meditatie eindelijk het getetter in mijn eigen harses heb weten stil te leggen. Dus ik liep weer naar de rust toe, raapte ergens een peuk op om de schuld van mijn peuk in de put op te heffen en het gevonden exemplaar in een door de gemeente ter beschikking gestelde vuilnisbak te droppen. Je moet je karma wel een beetje in de gaten houden anders loopt het al snel spaak. De wandeling was heerlijk want ik hoefde met niemand rekening te houden en ik liep, in toewijding, het tempo dat God op dat moment voortreffelijk vond. God en ik zijn onafscheidbaar, of je het gelooft of niet. Ik liep over de Rustenburgerbrug, wat zo een beetje half koers was, toen ik juichsalvo´s hoorde vanaf de sportvelden rechtsvoor me. De meestal zo verlaten groene weiden waren nu vol activiteit; er waren tribunes gebouwd die rijkelijk vol zaten. Hier huisde een softbalvereniging maar tot mijn grote verbazing was ik getuige van het wereldkampioenschap softbal! Voor vrouwen zo te zien. Ik heb geïnformeerd bij een van die gasten die verkeer naar parkeerplaatsen moest dirigeren of het morgen ook nog is en ja hoor, zelfs de komende week nog. Dagkaart kost €14.00; ik ga er morgen naar toe, camera mee.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s