Uitje in Utrecht

.

Enkele maanden terug ontving ik een mail van een kunstenaar uit het zuiden van het land waarin hij mij verzocht teksten van mijn blog, welke hij al jaren met interesse volgt, te mogen citeren op een weblog van een kennis van hem. Ik stemde ermee in en een mailcontact was geboren welke zou leiden tot onze eerste ontmoeting, gisteren, in een zonnig Utrecht. We hadden om 16.00 afgesproken bij Hoog Catherijne aan de kant van het centrum, beneden bij de roltrappen, waar we elkaar inderdaad troffen, een hand deelden met brede grijns en terstond de wandeling naar de binnenstad aanvingen. Ons doel was een terras en graag niet te prijzig. Mijn aandacht ging uit naar de lage kades aan de grachten waar de terrasjes goed gevuld waren. Mijn metgezel vreesde dat het wat duur zou zijn en daar had hij een punt omdat we beiden over weinig budget beschikten. We probeerden er toch eentje en als het eerste wijntje teveel zou kosten zouden we meteen daarna verder kijken. Het was €3.70 per glas; in een winkel koop je daar makkelijk een fles van. Dat moest hem op een idee gebracht hebben want hij zei:
¨We kunnen ook even naar de Hema gaan, kopen we wat flessen en gaan we naar een park.¨
Wauw, dat vond ik een geweldig idee! Maar toch bestelden we een tweede rondje want het was hier wel goed vertoeven met de prachtige uitzichten.

.

1234

5.

Oké, op naar de Hema. Het was niet ver. De jongen van het terras die ons uitlegde hoe er te komen had meer tijd voor zijn uitleg nodig dan wij voor de wandeling. We kochten de goedkoopste wijn, €2.75 per fles, drie stuks. En twee glazen. Op naar het park. Als we de Dom zagen wist mijn maat wel hoe te lopen. En wat zagen we al snel? De Dom.

.

6.

Hier gingen we linksaf. Voor ons liepen twee meisjes die me hevig interesseerden. Op het terras was ons gesprek gegaan over de rol van religie in een mensenleven, waar dogmatiek onterecht de mens beperkt en hoe spiritualiteit origineel de vrijheid van de mens is alles te onderzoeken op waar- en bestendigheid. En deze twee jonge vrouwen gingen dusdanig decent gekleed dat ze zo uit de kerk hadden kunnen komen lopen. Ik hield onmiddellijk van de onschuld die ik op hen projecteerde. De schone rechts kon zo uit de serie de Waltons komen; de vrouw links had de kracht mijn begeerte te wekken omdat de wijze waarop haar kontje in de jeans verpakt zat me zo enorm deed denken aan hoe het kontje van mijn ex zich in jeans placht te begeven.

.

7.

Ergens hielden de jonge dames halt en kwam de mogelijkheid het gezicht van de schone in wit overhemd goed op te nemen en Jezus, wat was ze mooi! Maar we moesten verder. Een park diende zich vooralsnog niet aan maar wel weer beneden kaden aan een grachtje, dit keer zonder uitbaters en geheel verlaten. Dit zou onze stek worden. We daalden een trap af en namen bezit van het enige bankje dat er stond. Aan weerszijden was dit ons uitzicht.

.

89

 .

Ons gesprek was als van twee oude vrienden die elkaar makkelijk verstonden. Hier en daar bleken we verschillende betekenissen aan woorden te geven, maar als we dan verder spraken kwamen we vanzelf tot duiding hiervan en was het verschil weer opgelost. En het leuke was dat er regelmatig bootjes langs kwamen, meestal kano´s van een verhuurbedrijf. De rust rondom ons bankje op de stille kade direct aan het water maakte het bijna onmogelijk voor varende passanten in negatie van ons te volharden; dit gebeurde slechts een enkele keer als chagrijn een bootje bevolkte. We hadden ons intens gesprek en af en toe een bootje voor wat luchtige interactie met wie daar kwamen en gingen over het water voor ons. En opeens was daar het bootje met drie prachtige vrouwen die zojuist een stuurfout hadden begaan.

.

9a.

¨Mag ik een foto van jullie maken?¨ vroeg ik met luide stem.
De vrouw voorin de boot was degene die meteen instemde met het voorstel; de twee anderen zwegen.¨Oké, even inzoomen, komt ie!¨.

.

9b.

Ja, jammer, niet scherp. En toch wel mooi ook. Na deze foto trad de duisternis in en ons gesprek ging maar voort. Het was tot ons beider verrassing toen we constateerden dat het al elf uur was. We hadden allebei treinen en een tweede aansluiting te halen dus we besloten naar het station te gaan waar we, beiden verblijd om hoe de ontmoeting gelopen was, afscheid namen. Zonder problemen kwam ik in Haarlem waar ik zag dat de nachtbus nog een half uur op zich liet wachten; ik besloot te gaan lopen. Een wandeling van veertig minuten die me goed liet voelen hoe moe ik feitelijk was. Onderweg in een kroeg nog even een broer en zijn vrienden begroet maar afgezien van nog meer drank en snel mijn wandeling vervolgd. Thuis meteen in bed geploft, ingeslapen en bij het eerste ontwaken rond vier uur ´s nachts een kater gevoeld. Ik had voor deze ontmoeting een week niet gedronken, was dat het? Ik heb zelden een kater; was die goedkope wijn het euvel? Och ja, we hadden niet gegeten! Budgetoverwegingen van twee junks ha! Volgende keer kwalitatieve wijn en twee maaltijdsalades erbij, dan is er niks aan de hand. Het was me een groot genoegen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s