Naar het midden van het land, Moeder ontmoeten!

 

.

Tis wel opmerkelijk: eerst hoor ik vanmiddag op de radio dat in Hillegom in een deel van een school brand heeft gewoed, later verneem ik op dezelfde zender dat in Bloemendaal ook een school in de fik is gegaan. Ik heet geen Sherlock maar dan leg ik toch meteen een verband gezien de nabij liggende plaatsen en tijdstippen. In Hillegom gaat ook het zoontje van de broer met wie ik komende ochtend ga wandelen school. Bij zo een bericht spits je dan als vanzelf je oren maar slachtoffers waren er niet gevallen dus komende morgen wacht ons de Utrechtse Heuvelrug of de duinen bij Schoorl, Bergen of die omstreken. Dat beslissen we morgen bij de koffie. Altijd spreken we af bij onze geliefde ontmoetingsplek, ingang de Oase bij Vogelenzang, waarna we in de wandelschoenen meestal zo een zes à zeven uur samen doorbrengen. We spreken altijd elf uur af en tussen vijf en zes in de namiddag zeggen we gedag. Straks pikt Nico me thuis om tien uur met de auto op en gaan we eens een geheel ander gebied samen betreden. De Utrechtse Heuvelrug wordt het toch wel denk ik ook al had ik Schoorl en Bergen geopperd. De zee dichtbij vind ik altijd fijn. Maar ik heb vaker met vrienden in het groen rond Utrecht gewandeld en de rijkheid van het gebied, zowel in afwisseling als uitgestrektheid, mogen beleven, en dit helpt het enthousiasme. Camera mee.

.

Ik heb sterke beelden van eerdere wandelingen in genoemd gebied rond de stad die naar mijn gevoel Nederland´s meest centrale stad is, hoewel ik daar geen mathematische of andere onderbouwing voor heb welke toont dat de meeste mensen dat zo voelen, want dit gevoel in mij is ten alle tijde met succes te bestrijden. Ik heb er meerdere malen gewandeld met twee vrienden die beiden betrokken waren bij dezelfde spirituele leraar als ik. Ik verliet de leraar en ontmoette beide vrienden in het prachtig landschap rond de stad die, dat moet ik ook erkennen, in het stad zijn een bepaalde dorpse vriendelijkheid behoudt die ik niet goed uit kan leggen. Wellicht ligt het aan de grachten met aan de oevers diepere liggende bestrating, waar je mooie horecagelegenheden in kelders kunt vinden. Ja, dat is het denk ik. Het is openbare underground; dat vind ik mooi. En de twee vrienden werden wandelkameraden voor enkele keren nadat ik de spirituele leraar al had verlaten. Een van hen was zelf ook op een gegeven moment vertrokken, de ander gebleven. Dat was goed voor mij, want met beiden kon ik praten. Wat maakte het ook uit dat ik vertrokken was? Waarom was het eigenlijk een onderwerp; ik was toch weg? Dus op de Utrechtse Heuvelrug heb ik mijn achterlijkheid ontmoet. De vriend die ook van de leraar vertrokken was gaf mijn argumenten natuurlijk groot gelijk; de leerling die gebleven was liet me gewoon spreken, sprak hartelijk terug en stelde eens een vraag, hoefde niets speciaals. Ik werd bevestigd noch ontkend en kon zo optima forma mijn belachelijkheid ten toon spreiden. Ik heb hele mooie herinneringen aan de paden door het groen, de mensen met honden, de kleine woningen die je ziet als de schoenen door drassige bodem persen en geluiden van de herfst maken, de velden met paarden, twee mannen die een ring naar elkaar werpen, om een boom heen met feilloos richting- en doelgevoel.

.

Tis geen herfst, tis drukkend weer over het algemeen, en tis net of alle waanzin uit mijn porieën geperst wordt. Echt waar. Ik neem af en toe een snufje onder mijn oksel en denk dan: dat is vies! Waarom doe je het dan? Omdat je na het snufje weer frisse lucht hebt en dit als een opluchting voelt. Zelfkastijding heeft een heel simpel te begrijpen functie: als de boete is gedaan naar je smaak voel je daarna ook een stuk beter, want de boetedoening is voorbij. En boetedoening gebeurt echt niet alleen in de biechtstoeltjes, veeleer in de eigen overweging die niemand nog gehoord heeft. De rechtbank verloopt via je eigen interpretaties, dag en nacht. Ook al ziet niemand wat je nou weer geflikt hebt, je gevoel is dat iedereen het ziet omdat je het zelf niet met zekere actie van jezelf eens bent. Dan zoek je de beul als het ware. Terwijl niemand in je geïnteresseerd is!

.

Blijheid en schaamte zijn in mij tegelijkertijd. Schamen is privé maar het valt los als je het onderwerp van schaamte hardop zegt en iemand het oké vindt. Zo vinden we elkaar toch nietwaar, door goedkeuring? Ik heb kritiek gehad op werkelijk alle mensen, niemand uitgezonderd, ook mijzelf niet. Op een dag vond ik dit zo belachelijk: hoe kun je nu een maat in je oordelen hanteren die iedereen tot imperfectie verdoemt? Ja, daar had ik feitelijk geen goed antwoord op. Ik schaamde me kapot! Ik zoop, rookte, en had er als bijzaak nog wat advaita bij leek het wel. Of was het juist andersom? Was het juist zo dat ik vrijwillig de hel in ging omdat aan die hemelse kant alleen maar platitudes werden verkocht zonder bewezen diensten? En daarbij; wie had wie nodig? Wat was dit voor een spelletje? Ik flikkerde goed in elkaar en ben blij dat er niemand bij was maar nu kan ik het met gemak erkennen. Hoe dat kan? Ik weet het niet. Ik voel de zwoele zomer en de Utrechtse Heuvelrug als de Grote Moeder die geen oogknipper nodig heeft om Haar liefde te bewijzen. De schoonheid is zo altoos en alom, het menselijk grijpen absurd en belachelijk klein.

.

Wie is de Grote Moeder nou weer? Nou, de Grote Moeder is ieder vagina denkbaar die door enige man bezeten wil worden; om die vervulling te krijgen moet de man hard werken en de vervulling zelf is tijdelijk en leidt tot ouderdom en dood, dus waarom zou ie? De Grote Moeder is de Baarmoeder voor mij, en tegelijk de bek van de tijger waar ik mijn kop in stak toen ik om de waarheid vroeg. Ik kan niet anders dan de ware essentie als vrouwelijk beschouwen; mannen zijn daarbij schoffels in het rulle zand van hun eigen opvatting. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, en als die de kans krijgen gaan ze ook schoffelen ben ik bang. Geef mij de Moeder Zelf maar.

.

Het probleem met non-dualisten is altijd dat je als vragensteller niet bestaat. Je hebt wel geld in het bakje gelegd en voor de rest stel je niks meer voor. Wat is dat voor een waanzin?! Je stelt alles voor en zonder die non-dualistische troep zou je daar ook gewoon voor gaan en jezelf verwerkelijken! Niets is wat het lijkt.

.

Mijn hel is af. Het heeft me 53 jaar van mijn leven gekost maar dan heb je ook wat. Af. Een hemel maken in een verloren toestand is geen goed idee, maar ik heb geen goed idee alleen maar blij zicht. Kan mij het schelen dat ik de klootzak ben in ogen van velen door de jaren heen, dat zal ik wel verdiend hebben en ze hebben me goed geholpen bovendien. Iedereen heeft tot het geweldige inzicht bijgedragen dat ik niemand meer geloof. Niets meer van wat ik denk dat iemand zou kunnen geloven wel te verstaan want als ik een echt mens ontmoet smelt al mijn kennis stante pede voor de schoonheid die ik beleef.

.

Martin Buber zei: ik zie God in het gelaat van de ander. De ander kan geen ander zijn want schoonheid kent die vergissing niet. Dus als ik geen schoonheid voel weet ik mijn vergissing, bind ik in. Hou ik me stil. Krijg ik te zien of niet. Dat is de Grote Moeder voor mij, die Heerlijke Kut waarin ik altijd al ontvangen ben. Zonder gelazer omdat ik haar vrucht ben.

.

Het zou fout zijn de Grote Moeder met seksualiteit te associëren zoals het fout is om dat niet te doen. De Grote Moeder kun je liefhebben en verkrachten. Dit is de werkelijkheid en de gevolgen komen op mij dus ik kijk wel uit. De Grote Moeder kijkt mee en geeft toe dat haar geboortekanaal wel het allermooiste is dat ze ooit Toegestaan heeft. Tis de Poort. Hemels. En wel eens teleurstellend als je ziet wat er uit komt. Dan bid ik niet; dan stort ik gewoon in mekaar trouw aan met wie je niet trouwen kunt, keer me binnenste buiten.

.

O ja, en nog wat over dat manuscript: niet mijn boek maar Uw Boek geschiedde en in beide gevallen zijn ze tijdelijk, dat moet zelfs God toegeven. Want God kun je niet benaderen, alleen maar ontwijken. God is alles, ook als je je drie jaar vrijwillig opsluit of uit moorden gaat. Mijn probleem met God is dat ie bestaat; geef mij de Grote Moeder maar! Ontvankelijkheid Zelf, nog nimmer door enig geslacht gevangen! De kut Haar dualisme; Haar stilte zonder baren open baring van verleden in alle betrokken schedels. En dat zijn er welgeteld nogal wat als ik het zo even zie.

.

Ik lul nogal wat af dus ik vroeg de Moeder net waarmee ik dan zal besluiten en weet je wat ze zei?

.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in De Grote Moeder, film, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s