Huizen, dan wandelen

 

.

Leuk is dat, komt Nico binnen, drinken we koffie en roken wat en dan komen er in een lange reeks allerlei memorabele hoogte- en dieptepunten van het afgelopen wereldkampioenschap voetbal langs en zijn we heerlijk enthousiast de wetenswaardigheden te delen. Er kwam niks anders dan voetbal en de mediawereld er om heen ter sprake voor we de auto in stapten op weg naar de Utrechtse Heuvelrug voor een flinke tippel door een sympathiek weertje: bewolkt, weinig wind, wat drukkend en de zalige traktatie van wat motregen of een steviger kort buitje op zijn tijd.

.

Er is geen stuurfout in de auto gemaakt alleen toen we een minuut onderweg waren, daar verdwaalde Nico toch even lelijk. Maar daarna reed hij behendig richting Utrecht. Onderweg onderkende ik het voordeel van het feit dat Nico als kind vaak met atlassen voor de kolenkachel lag, geografische kaarten intrigeerde hem diep en zo had hij school niet nodig om hem te leren waar plaatsen liggen. En nu, vele jaren later met zijn voet op het gaspedaal, en ook tijdens het wandelen, sprak hij precies de positie van locaties uit als ik vragen stelde over de geografische verhouding van verschillende gemeenten tot elkaar. Ik heb oriëntatievermogen van laag gehalte en op school ook al niet zo goed opgelet, maar als ik ergens wandel interesseert het me blijkbaar toch. Ik kon Nico een vraag stellen als: ¨ wijs nu eens aan waar je denkt dat je auto ongeveer staat?¨ Dan kreeg ik antwoord maar ook de melding dat ie niet zo zeker van zijn informatie was. Op een gegeven moment, tijdens de wandeling, opeens de herkenning van een gebied waaruit we kwamen toen de wandeling een aanvang nam. Daar was ook een horecagelegenheid waar we ieder twee traktaties namen om daarop de thuisreis te aanvaarden. En dan toch weer even te verdwalen. We meenden beiden landschap en afslag te herkennen en liepen grandioos verkeerd. Daar ben je ook broertjes voor nietwaar? Ik zat af en toe even hardop te puzzelen met de beelden die ik me heugde waar we dan misgelopen waren door de heenweg te reconstrueren, en Nico werd enthousiast van wat ik zei maar kon het moment van vergissing ook niet reproduceren. Ondertussen liepen we natuurlijk gewoon naar de auto, want onzin daar hebben we niks aan.

.

Daar nog wat gerookt, slokkie water en de snelbaan op, retteketet, gas op de plank in plaats van wat we gewend zijn na wandelen: het pedaleren op de fiets. Ook dit fantastisch. Ik zat geweldig goed in die stoel rechts van Nico op de snelweg. Het was net Star Trek maar dan wel met een beetje veel materie en wezens in de omtrek had ik kunnen denken maar dat dacht ik niet; ik voelde me Captain Kirk himself. Totdat Nico een klaverblad in het wegdek zo nam dat ie wat bij moest sturen en ik mijn onafhankelijke positie van commander of my mind verloor en voelde hoe mijn linkervoet onwillekeurig bijstand zocht aan het einde van de voetenruimte. Prompt daarop begon Nico te vertellen wat zijn vrouw eens van zijn rijstijl in den buitenlanden dacht. Toen werd hij even de bijrijder.

.

Ja, kom ik thuis, en ik had Nico een leuke grote stevige opblaasboot beloofd voor zijn zoon. Maar dat bleek helemaal geen stevige opblaasboot voor drie personen te zijn maar een sullig dingetje. Ik dacht waarschijnlijk dat die boot zo groot was omdat ik al jaren tegen loze roeispanen hier in huis aan kijk, maar nu taxeer ik dat die roeispanen zelf al het bootje tot zinken zullen brengen. Dus Nico keek het gegeven paard in de bek, wat moest ie anders? Ondertussen kom ik maar niet van mijn rotzooi af. Maar oké, we hebben de foto´s nog. Ik heb lekker plaatjes geschoten binnen de driehoek Blaricum, Laren en Huizen maar hier op de computer verschenen alleen witte afdrukken ervan. Ik dacht: is het nu al Kerst en heb ik iets gemist? Maar nee, onlangs was er nachtelijk onweer en toen heb ik de gebruiksvriendelijke stand van de camera even in een ingewikkeld manueel te verzorgen proces gedrukt zodat de sluitertijd wat langer was. En daar had ik vanmorgen niet aan gedacht, het kwam niet in me op instellingen te controleren want mijn camera doet het altijd was mijn idee. Ja, in de ´custom-mode´ wel ja, maar niet als je er slim mee gaat doen terwijl je dom bent.

.

Nico zei het in het begin van de wandeling wel erg mooi vond ik: mensen nemen wat er door anderen gezegd wordt allemaal wel erg serieus. ¨Wij hadden al 100 keer gebrouilleerd kunnen zijn¨ zei ie mij en toen heb ik hem finaal in elkaar…ik bedoel, toen begreep ik precies wat ie bedoelde. Hij zei indirect ermee dat ie zelf ook wel wat mankeerde maar daar heb ik verder niet op in gegaan want ik moet nog langer met hem door.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s