Liefde en billen

.

Werner hing maar wat aan de bar, had thuis al een fles wijn achterover geslagen om in deze zogenaamde kunstenaarskroeg niet meer zoveel geld uit te hoeven geven, want hij zat weer eens krap bij kas. Ja, en het heette dan wel kunstenaarskroeg maar de meeste gasten die er kwamen waren alcoholist en wilde, omdat er niet veel uit hun handen kwam overdag, dit in avond en nacht goedmaken door zich tussen fotografen, schilders en schrijvers te begeven. Opvallend was dat velen van hen er een vaste plek hadden, zoals die kale met bril die altijd aan het begin van de bar zat als je binnenkwam. Een wat donkere man, van Turkse afkomst, zat altijd achterin de kleine drinkgelegenheid. Maar deze vrijdagavond was het rustig, wat ongewoon voor een uur ´s nachts. Je zag de barkeepster, die weinig te doen had met zeven mensen in de zaak, af en toe verlangend naar de deur kijken voor wat meer publiek, al was het alleen maar om die zeiksnor, die in het midden van de zaak over de toog zijn flauwe praatjes verkocht, te kunnen ontwijken.

De deur ging open. Daar kwam een alleraardigste ranke gestalte binnen; een vrouw iets ouder dan Werner, maar met een glimlach van een meisje en prachtig steil donkerblond haar. Werner was meteen op zijn hoede; hij had even daarvoor de avond al een beetje opgegeven en dacht al aan huiswaarts gaan maar dit prachtige gelaat met heerlijke appelwangetjes kwam naast hem staan om wat te bestellen en voor ie het wist zei hij:
¨Wil je met me dansen?¨
Haar ogen keken verrast op, ja hoor, dat wilde ze wel! Werner was verrast op zijn beurt want dit was geen danstent en er danste ook niemand; deze vrouw had dit soort belemmerende overwegingen blijkbaar niet. Ook zij bestelde rode wijn.
¨Hoe heet je?¨
¨Werner.¨
¨Ik heet Ingrid; leuk!¨
¨Net stond er een swingend muziekje op; wat we nu horen is wat flauw. Even wachten op wat ritmiek voor we de dans aan gaan. Kom je van een andere kroeg?¨
¨Nee, ik kom net van huis. Was eerlijk gezegd een beetje ziek van wijn geworden en ben toen in slaap gesukkeld op de bank. Weet niet hoe dat kwam. Maar toen ik wakker werd dacht ik: ik laat mijn weekend niet bederven. Heb toen een douche genomen, heb me aangekleed en ben hierheen gekomen. En jij?¨
¨Afgelopen avond muziek gemaakt met een broer bij mij thuis, maar die moest weer vroeg op dus ging bijtijds weg. Heb daarna de foto´s die ik overdag in Amsterdam heb gemaakt op de computer gezet en bewerkt. Het was ondertussen middernacht; er volgde nog een gedicht uit de hoge hoed en toen besloot ik dat het goed was mensen te gaan zien.¨
¨En nu zie je mij!¨
¨En je mooie lach!¨

Bob Marley klonk nu door de zaak waar vaak ook menig spliff rond ging. Als je zelf niet rookte en hier een uur binnen zat was je stoned of high. Ingrid rookte wel, maar geen hasj of wiet. Werner wou geen verkeerde indruk wekken en liet zijn zakjes uit de koffieshop in zijn jack verborgen alsof ze niet bestonden. En pakte haar bij de hand terwijl hij de kruk verliet. En daar gingen ze en daar zwierden ze! Af en toe keken ze elkaar aan ter bevestiging dat dit wel heel erg leuk was! De dans werd een spel, nadat de eerste onwennigheid bij beiden was verdwenen, ze maakten tekens en gebaren naar elkaar als was het een paringsdans. Ze naderden elkaar meer en meer. En of het lot het wilde of niet daar valt niet over te twisten: op dat moment werd er een slijplied opgezet en kwamen de twee tot innige stille omarming. Dit was thuis, wisten ze beiden zeker.

Ze leerden elkaar in kernbegrippen kennen: zij had een gezin zonder vader erin en Werner leefde alleen.
¨Zal ik straks met je mee gaan?¨, vroeg Werner.
Werner was net op tijd want daar kwam een vent in wit pak vragen of hij haar naar huis zou begeleiden. Later bleek dat iemand te zijn waarmee Ingrid wel eens intiem was geweest. Nee hoor, dat vond Ingrid geen goed idee; ze stelde Werner meteen daarop voor samen naar haar huis te gaan. Gedane zaken nemen geen keer; Werner´s humeur bereikte per minuut grotere hoogten.

¨Vier kinderen, das echt niet zomaar wat!¨ zei Ingrid terwijl ze wandelden, Werner met zijn fiets aan de hand.
¨Nee nee, dat begrijp ik al te goed¨, zei Werner die opeens heel nodig moest pissen. Ze waren op een markt in de stad beland en Werner stalde zijn fiets tegen een boom die ook zijn urinelating mocht ontvangen en toen ie klaar was zag ie Ingrid niet meer! Wel g…ging in beginsel door zijn hoofd, met allerlei associaties van zie je wel en mislukkeling erbij, maar daar verscheen ze toch weer. En weer die geweldig mooie innemende lach die haar wangetjes zo mooi deden glinsteren, de hartelijkheid en de bereidheid die Werner erin las.

In haar huis. Werner keek rond. Alle kinderen waren uit huis. De boekenkast was imposant; vol literatuur die hem ook interesseerde. Waarom had die vent van haar haar verlaten of andersom? Werner vroeg er niet naar toen er nog een flesje wijn open ging. Zij zou vanzelf spreken, het was al goed. En ze sprak en kwam inderdaad over complicaties te spreken; Werner gaf steeds aan dat ie de pijn ervan begreep. Ingrid voelde zich vertrouwd en Werner evenzeer; de woorden werden overbodig. Ze dachten aan bedtijd om vier uur in de ochtend. En besloten niet twee trappen te bestijgen maar voor de gaskachel tegen elkaar aan te kruipen, die gelukzalige nacht dat Werner het equivalent van haar appelwangetjes in de billen mocht voelen. En toen de volgende ochtend waarop een dochter Ingrid met die vreemde man aantrof en begon te tieren:
¨En jij zei ons altijd nooit na een avond met een vent mee te gaan!¨

Werner, de volgende ochtend na dit incident en in niet geringe mate in de war gebracht, zag Ingrid voor zich sokkenparen in elkaar duwen waarna ze in een mandje verdwenen. De overgave van de alcohol de vorige avond had plaats gemaakt voor andere overwegingen. Was het liefde of waren het de billetjes? Werner dacht er langer dan goed voor een mens is over na en schreef, toen de relatie met Ingrid allang bedorven was door zijn eigen blinde vlekken:

¨Was het liefde of waren het de billetjes? Ik denk beiden. Ik zie die billetjes namelijk overal. Leven zonder billetjes is onecht en niet te vertrouwen. Als God bestaat is ie al gespleten; zonder gespletenheid geen vorm. Billetjes scoort tot nu toe bij mij het hoogste als het om heilige waarheid gaat.¨

Vele jaren later dacht Werner niet meer na over liefde en wel over billetjes. Als ie de mooiste zag waren er vast nog betere. Dat was de obsessie. Als je dan toch geobsedeerd bent, ga er dan ook voor, moet Werner gedacht hebben. Hij zocht heeft het gedaan en zijn conclusie was verrassend simpel: mijn billen deugen. Aan de objectieve kant kun je geen billen verzamelen gaan want het zijn er teveel, Werner wist dat ook. Hij verloor op zijn oude dag alle zoeken, maar moest toch iedere oude dag nog even kijken naar dat razend knappe mooi gevormde ongeëvenaarde en tot smelting van ieder ego leidende machtige kontje van Ingrid.

.

tumblr_mw6k7aGLXM1r5rkv7o1_500foto van internet geplukt

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s