Ellen en David

 

.

Ze had haar bescheiden studentenkamer voor de gelegenheid extra mooi gemaakt. Haar studiebeurs was aan de krappe kant maar met het vooruitzicht van zijn komst maalde ze hier niet om. Ellen was naar een Oosterse winkel getogen om vier grote batik doeken voor aan de vier muren en wat wierook te kopen, sandelwood, haar favoriet. Ze wilde ook twee lantaarnlampen die ze op kon hangen en welke een zacht rood licht af moesten geven. In een flashback zag ze opeens de lamp van 2.50 voor ogen, bij de Ikea te verkrijgen, met vierkante papieren kap. Daar had ze er twee van gehaald en thuis is ze met rode ecoline in de weer gegaan om de gloed van het licht door het papier naar haar zin te krijgen. Toen alles hing in het kleine vertrek voelde ze de knusheid die ze aanvankelijk voor ogen had en ze maakte hierbij onwillekeurig een vreugdesprongetje.

.

David had ze leren kennen via haar werk. Om wat bij te verdienen had ze zich ingeschreven bij een uitzendbureau voor de domste klusjes op oproepbasis; ze moest altijd weer zien of er naast studie wel tijd voor was. Op een dag werd ze uitgezonden naar een Italiaans restaurant om in de keuken schoonmaakwerkzaamheden te verrichten. Daar zag ze David voor het eerst en meteen was haar hart steviger gaan bonken. Een ranke gestalte stond daar allerlei groenten te snijden met grote vaardigheid en souplesse; het ging bijna sneller dan je kijken kon. En toch stond deze jongeman met lang krullend haar er relaxed bij alsof er helemaal geen inspanning gedaan werd. Tot hij uit zijn toewijding gewekt werd, alsof ie de blik van Ellen op zijn schouders had gevoeld, en in haar richting keek. Ellen verstijfde maar probeerde dit te verbloemen met een glimlach. David lachte terug, ook wat van zijn stuk gebracht door de prachtige ogen waarin hij keek, terwijl hij met de achterkant van zijn rechterhand over zijn voorhoofd streek.

.

¨David, doorwerken jongen; er zitten klanten te wachten!¨

Dat was de baas van de zaak die binnen liep, waarvan verteld werd dat ie maar liefst 24 kinderen verwekt zou hebben. Dat verbaasde David niks want de strengheid die hem was toebedeeld kwam Ellen zeker niet toe, nee, nu werd de baas kruiperig en zei dat ze wel wat rustiger aan mocht doen. Ellen keek over zijn rechterschouder naar David die een knipoog terug zond. Ellen, hierdoor gesterkt, zei tegen de uitbater:

¨Nee hoor, ik ga lekker door op dit tempo; dat ligt me prima en de tijd verstrijkt er sneller mee dan met stilzitten.¨

Ze was thrilled toen ze zag dat David in de lach geschoten was bij haar opmerking. Hij streek links door zijn haar zodat ze hem goed kon opnemen en zien dat ie speciale belangstelling voor haar koesterde. De baas was, wat minder potent, afgedropen en David riep:

¨Hoe heet je?¨

¨Ellen!¨

¨Zo heet mijn moeder ook; mijn naam is David.¨

.

Beiden gingen nu door met hun werk, verwerkend wat er zojuist was gebeurd. Stiekem kijkend, allebei, meermalen, zodat de blikken elkaar troffen en de smoelen wederzijds gelukzalig uitgleden. Ellen besefte opeens weer wat de baas had gezegd: hij moest doorwerken maar zij mocht rustig aan doen. Ze legde haar dweiltje neer en liep op David toe.

¨Werk je hier al lang?¨

¨Tis een stage¨, zei David, ¨ik zit op de koksschool en draai hier nu enkele weken mee. Jij?¨

¨Ik ben hier vandaag voor het eerst, uitzendwerk, ik studeer.¨

¨Wat studeer je?¨

Er viel een korte stilte en Ellen besloot meteen maar de knuppel in het hoenderhok te gooien en formaliteiten over te slaan.

¨Ik studeer jou en je geweldige blauwe ogen!¨

¨Auw!¨

David had zichzelf in de vingers gesneden. Van die ontspannenheid van zo-even was blijkbaar niet veel meer over.

¨Och lieverd; laat me er even naar kijken!¨

Wat had ze nou gezegd, lieverd? Maar zonder op die twijfel door te borduren had Ellen zijn hand al vast en in plaats van een ehbo-koffer te pakken nam ze zijn vinger zonder terughouding in de mond waarbij haar ogenleden groot spreidden en David, ziende in die amandelogen, niet meer wist wat ie nou feitelijk meemaakte. Op dat moment kwam de baas weer binnen, jaloers en tierend:

¨Wat is dit? David, jij zal zo nooit een goede kok worden!¨

En toen gebeurde het wonder. Op dat moment brak er iets in beide geliefden die hun vijand erkenden en elkaar tegelijk omarmden. Waarop David zei:

¨Ik heb een leuke tijd gehad hier tot nu toe; ik vertrek.¨

Hij kneep daarbij Ellen in de rechterschouder die vervolgens erkende:

¨En ik ook!¨

Baasje boos en binnen tien minuten stonden ze buiten. Verlegen met elkaar zonder de situatie van net. Ze erkenden dat ze elkaar leuk vonden maar konden het beiden niet aan dus ze wisselden adressen voor een afscheid en de bedenktijd die zou volgen. En die helemaal niet nodig was. Ze dachten alleen maar aan elkaar.

.

De batikdoeken toonden hindoeïstische symbolen, maar het was niet religieus gecodeerd en zeer smaakvol vond Ellen. Ze wist eigenlijk niks van David; waar zou ie over vallen en wat vond ie juist leuk? Ze tastte in het duister en had er zelfs een hekel aan gekregen dat ze alleen maar aan hem kon denken. Verliefdheid was knap irritant, dat wist ze wel nu de zenuwen alleen maar meer tonen aansloegen en het tijdstip van zijn komst naderde. Een half uur leek een eeuw. Iedere minuut was een hel van zelftwijfel. En toen ging de bel.

.

Ze hoorden zijn stappen de trap opkomen, maar meer dan horen was het haar gevoel die haar rillingen gaf. Met iedere trede werd het geluid en haar opwinding sterker. Het was alsof ze uit elkaar zou barsten maar ze werd net op tijd gered toen zijn mooie gezicht in het trapgat verscheen met meest hartelijke groet:

¨Wat leuk je weer te zien!¨

Had hij dat echt gezegd? Die middag dacht ze nog dat ie misschien wel aan plichtpleging deed en het weldra zou afronden maar dit gelaat toonde niets waarvan ze iets te schrikken had, zodat haar laatste weerstand smolt.

¨Hi David!¨ en nog voor de deur gesloten was gingen de lippen vol op elkaar; twijfel bestond in dit universum niet. In het trappenhuis verscheen een oude man die en passant ¨goed zo!¨ zei, zijn tijd zichtbaar al geleden had. David trapte met een terugwaartse trap vervolgens de deur achter zich dicht waarop beiden in elkaars kwijl verdwenen.

.

De afwezigheid van iedere pose was wat beide jongelingen zeer bevreemde; zo meteen thuis met elkaar te zijn! Die grandioze openheid die iedere preutsheid deed smelten in het genot van alles samen te mogen beleven zonder het idee dat er een zonde werd begaan.

¨Jij zal wel veel meisjes gehad hebben¨, zei Ellen.

¨je vergist je¨, zei David, ¨ik heb een keer een vriendinnetje gehad en toen ze vertrok met een vriend van mij wilde ik nooit meer een meisje. Het verbaast me dat ik hier nu ben. Mijn goedheid wat ben je mooi!¨

Ze keken elkaar lang in de ogen aan, hun handen voelden de vormen van elkander, er bestond werkelijk niks anders. Geen koffie, thee of wijn, geen formaliteit, binnen tien minuten waren ze beiden naakt om elkanders schoonheid ten volle te genieten.

¨Dit is geluk¨ zei Ellen eenvoudig toen hij bij haar was doorgedrongen en David iedere beweging ten volle in haar ogen besefte.

¨Ja, dit is geluk¨, had hij geantwoord steeds op haar genot gefocust en alleen de bewegingen makend die haar amandelogen zo plezieren zouden. Nu verliet hij haar en nam haar tempel op zijn tong, waarbij ze krioelde van willigheid en David haar prachtige ranke billen in zijn handen droeg. Ze gilde het uit en David werd nat, besproeid; hij had dit nog nooit beleefd en huilde erbij. Ze zag het en greep hem in zijn haardos, trok hem tot zich en liefkoosde zijn betraande wangen; liefde was geboren.

 

 

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s