Serenade opent manuscript

 

Oké, het heeft even geduurd maar de kop is er af; ik heb op De gifbeker & de yogi het eerste gedicht geplaatst dat deel zal uitmaken van mijn eerste bundel. Tot voor kort begreep ik de bedoeling van pagina´s binnen WordPress niet en had ik het ook niet nodig, maar nu ik de gedichten binnen thema´s onder wilde brengen waren verschillende pagina´s gewenst, ging ik ermee aan de slag en ontdekte de mogelijkheden. Het ziet er al fraai uit. Vind het opwindend om alweer vergeten gedichten te hervinden en erin te lezen met groeiend enthousiasme, om wat er gezegd wordt en ook om hoe lekker de zaak dan loopt. Dit wekt zin om de komende tijd heel wat poëmen te bekijken, eventueel te bewerken en te plaatsen op genoemde site. Mijn eerste boek zal een bundel vol heerlijke gedichten zijn voor een gemoedelijke prijs. En het idee om het in thema´s te verdelen laat ik waarschijnlijk helemaal vallen; op de site is het wel handig om zo een soort structuur aan te brengen waardoor later gedichten makkelijk terug te vinden zijn als je ze herlezen wilt.

.

Wilde ook een reactieruimte, een soort gastenboek, op deze site. Ik vond een plug-in waarmee dat mogelijk is maar ook elders op mijn surftocht het eenvoudige advies: maak gewoon nog een pagina aan en noem dat Reactieruimte; die valt dan in het menu en iedere pagina heeft al een reactieruimte binnen WordPress. Hoe simpel was dat! Punt is wel dat de pagina´s in alfabetische volgorde in het menu verschijnen, en tussen de thema´s van de verzen opeens Reactieruimte zien staan is wel wat zot vond ik, dus dat moest anders. Ook daarvoor was weer een plug-in te vinden maar daar had ik toen even geen zin meer in dus ik kwam tot een andere oplossing. Ik bedacht een nul of een liggend streepje voor het titelwoord van het gastenboek te zetten, deed het laatste en zo kwam deze inderdaad vooraan te staan. Maar, was de milde wroeging daarop, meteen om een reactie schreeuwen tot een bezoeker die net deze site binnen is, nee, dat vond ik niet erg sympathiek, dus heb ik gezocht naar een titel waardoor deze poort achterin in menu zou verschijnen en deze werd: Zie hier voor het gastenboek.

.

Vond wel dat de menubalk nog wat teveel zwart aan de achterkant had en bedacht iets om nog een pagina binnen te smokkelen. Een pagina met wat foto´s die iets met het manuscript uitstaande hebben, dat vond ik meteen al een goed idee. Maar dan moest ik een liggend streepje of een nul gebruiken om deze vooraan in het menu te krijgen en dat gaf me geen goed gevoel. Een introductiepagina over mij dan; ik ben immers wel een nul! En toen viel het mij in: de pagina heb ik simpel Over mij genoemd maar in plaats van hoofdletter O heb ik het cijfer 0 in de titel gekozen en alles staat nu goed terwijl er geen hond is die het verschil ziet als je het mij vraagt. Bovendien is het idee om foto´s te plaatsen daarmee niet verloren want ook hier altijd mogelijk; dus twee vliegen in een mep.

.

Maar toen ik Over mij van commentaar wilde voorzien viel ik toch even lelijk stil! Ik kon niks zinnigs verzinnen. Waar ga je het dan over hebben? Je inkomen? Je vrouw die niet deugt of die ontbreekt? Dat stoppen met roken beter is dan door paffen? Ik wist het echt niet; niets ging echt over mij dus er kwam niks op. Een rechtgeaarde nul was mijn deel maar dan onverdeeld. Kan mij het schelen, ik ga deze alinea, lichtelijk aangepast, daar straks gewoon plaatsen. Vormenspel is al moeilijk genoeg, het wordt echt tijd om het soepzooitje te erkennen.

.

¨Dit schreef ik deze nacht op mijn weblog Aanwezig in deze stap waar ik al vele jaren opereer. Alle onzin die ik er verkocht zal ik screenen en wat er goed aan blijft ook in de ogen van vandaag, dat komt, al dan niet nog wat aangepast, hier tot publicatie. Praten over mij gaat moeilijk want wat moet ik zeggen? Maar als ik schrijf ga ik los en kom je alles, ook het meest onbelangrijke, van me te weten. Zo kan het wel eens lijken. Maar ben ik in mijn teksten? Of komen de teksten, in meest verschillende gedaanten en humeuren, uit mij? Ik zou zeggen het laatste en dat maakt mij onbeschrijflijk want wat ik ook zeg klopt toch niet langer dan dat de woorden leefden. Ik wens dat de lezer zo alle woorden kan beleven, dat maakt mijn inziens iedere ervaring optimaal en perfect. Wens je er veel plezier bij.¨

.

Ik zit dus gewoon te ping pongen met mezelf tussen twee websites. Tis leuk want ik breng er mijn archief mee in de war. Ik heb een uitstekend archief; alles is goed bewaard in Wordbestanden op een externe harde schijf en op mijn weblog. Terugvinden is een ander ding, ik weet nooit waar ik moet zoeken. Maar ik heb het allemaal nog wel, ergens. Hoe dan ook, ik raak in de war van mijn eigen vindingrijkheid. Het zal toch geen adhd wezen? In het middeltje ertegen blijkt coke te zitten.

.

Adeehadee, komt die uit het midden-oosten soms? Nee, hartstikke westers en hij blijkt niet eens te bestaan! Als je mij dwingt 24 uur stil te zitten word ik ook gek, dus wat denk je van al die kinderen in die schoolbanken die niet spelen mogen op steeds vroegere leeftijd al, hun pleintjes die alsmaar verkleinen omdat de gretigheid in de wereld te groot is om hun ware behoefte te vervullen?

.

Iedereen heeft het altijd maar over gedragsregels en daar heeft niemand ook maar een enkele millimeter voordeel van en dan heb ik het nog niet eens over de achteruitgang die dat soort denkwijzen te weeg brengt, maar dat is verder de zaak van wie het idee bezigen dat je de mens van de buitenkant moet bestuderen, etiketteren en beoordelen. Sufferds, allemaal!

.

En juist diegenen uit mijn verleden die dit feit in zichzelf en dus ook over zichzelf!!! onderkenden vonden de bevrijding van wat? Verdediging viel en wat bleef over? Waar doelden ze op dat ik niet zag? Waarom moest ik herhalen iedere dag dit zoeken naar dat waarvan ik niet wist wat ze bedoelden? De een zei het zus, de ander zo, maar kun je vrijheid zeggen? Wat werd er aangeboden? Waar werd ik boos over? De eenheid die de meesten verkopen kost heel veel geld en brengt je verder van jezelf, dat maakte me boos. De suggestie was altijd dat dat aan mij lag. Bevrijding kon je vergeten. Dat deed ik ook. Ik ging mijn hel in. En goed ook. En alleen.

.

Ik krijg adhd als ik tot inkeer kom en alleen maar in de geest beweeg; dan gaat er iets goed mis. Dan kan ik schrijven als brugman ook al schrijven brugmannen niet, de brug gaat niet open en ook het water stroomt niet. Je eigen hel creëren is niet zo moeilijk, maar zien hoe je het deed vraagt wel enige aandacht.

.

Met Jiddu Krishnamurti vond ik het probleem altijd: waar moet je je aandacht dan op richten als het om awareness gaat? Dan zei ie, echt waar, dat de aandacht tussen het subject en het object liggen moest! Ik mijn aandacht daar op richten en dat leverde natuurlijk niks op. Maar ik was toch al bewust?

.

De meeste mensen willen pas bewust worden als het tegen zit. Het zit mij het hele leven al tegen dus ik ben er een van. Maar stel je voor dat het me morgen goed gaat, mijn boek bestseller wordt, vrouwen aan mijn voeten liggen en Krishna bedelt bij mij om Genade, denk ik er dan nog zo over?

.

Het makkelijke antwoord is: nee, ik bepaal mijn gedachten niet, ha! Maar interessant wordt het pas als je kluizenaarswijsheid mondiaal wordt bejubeld; effe kijken of je dan nog zo een vent bent Lips! Ik waag het zeer te betwijfelen! Daarom hou ik ook zo van mij. Van ons eigenlijk, tis best gezellig. Er was niemand bij dus ik zal het posten.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s