Rust in vrede

 

.

De dag gaat slapen, licht dooft langzaam.

Een ver motorgeluid is onvertaald meest dichtbij,

zo intens, dat ons trillen samen een is.

Mensen hoor je niet praten maar een krakende deur

of wc die doorgetrokken wordt klinkt wel door het beton.

O ja, natuurkunde, golflengte; ik droom naar de tachtiger jaren.

Die man met die korte nek en opgetrokken schouders

die wist hoe alles werkte behalve hoe hijzelf.

En ik die formules leerde zonder doel maar goed genoeg

om er diploma´s mee te halen, dan was je iemand.

.

Niemand kijkt uit het raam.

Ze noemen het 53 jaar maar ik zie dat nergens.

Tis hetzelfde wonder als toen in de achtertuin van mijn ouders;

er is niet werkelijk tijd verstreken.

De beelden van de doden

waren al de beelden toen ze nog leefden.

Er is niet veel veranderd nu alles anders is.

.

Kun je het je voorstellen:

te wonen in een gebied waar het slechts een uur per etmaal licht is?

Het aantal suïcidegevallen ligt er aanmerkelijk hoger dan elders.

Maar een wereld met slechts een uur per etmaal nacht

daaraan zou ik pas aan ten gronde gaan!

Wie wil nou leven zonder seizoenen?

Wie wil verlichting zonder zintuigen?

.

Alle keuzen van de dag zijn ijdel,

de dag heeft zijn best weer gedaan en is moe.

Bewustzijn gaat naar zijn Donker toe.

Eigenlijk weet bewustzijn niet hoe dat moet

maar als ie hondsmoe is, valt ie om en

vangt de Donkere Moeder hem op.

.

De ochtend die volgt het bewijs

van Moeder´s Scheppingskracht,

Duisternis Die Licht spreidt waar maar vorm gedijt

en Zich er toch nooit iets aan gelegen laat liggen;

het vertonen is de essentie

en aan vertoning wordt niet gehangen.

Open ogen vieren deze extase ook op de dag

want wat ook maar naar verstoring van de vrede riekt

wordt herkend als weer een grap van Ma.

Op het laatst zeg je als Theresia van Avilla:

geef me die hele crisis maar in ene keer!

That´s the Spirit!

.

Alle meisjes met wie ik danste,

alle namen van vriendinnen die ik telde

hebben gemaakt dat ik hier nu zit zoals ik ben.

De hele geschiedenis van de mensheid was er voor nodig

om mij hier te laten zitten!

Das geen klein ding!

Niemand is op dat ontzaglijke Onmetelijke aangesloten

want er zijn geen aansluitingen gevonden

omdat daar de apartheid voor ontbreekt.

.

Er is niemand

en opeens zijn er twee?

Wat is dit voor een grap?

Zo ging het met iedereen die niet bestaat.

Kijk zelf maar.

En als je moe bent

omdat je er niet uit komt

dan lekker slapen en knuffelen

met de Grote Moeder!

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in poëzie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s