Feminien manneke

 

Morgen zal ik op het pittoresk treinstationnetje te Overveen een goede vriend ontmoeten om weer eens flink aan de wandel te gaan. Vandaag was het zomers warm, morgen zal de temperatuur lager zijn en bestaat de kans op onweersbuien. Dus of de wandeling deze keer, als gebruikelijk, de duinen tot aan Parnassia bij zee zal doorkruisen valt nog even te bezien. We zullen hoe dan ook veel groen om ons heen hebben en met een flinke plensbui daarbij komen dan de heerlijkste geuren los en wil de warme grond nog wel eens magisch gaan stomen. De Panasonic camera gaat mee; het kan heel wel spectaculaire beelden opleveren. Ook een regenjas in het rugzakje natuurlijk, en een plastieken doosje met een zeer smakelijke mix van perziken, kersen en witte druiven. Vochtrijk fris voedsel, das lekker als er flink gestapt en gekletst wordt; het sprekend binnenwerk lust dan hier en daar wel een verfrissend hapje. Flesje bubbeltjeswater en een flesje witte wijn. Mijn metgezel neemt nooit bier of wijn als ik droog sta; als ik wel gebruik doet hij wel mee. Maar omdat hij maandag tijdig op zal moeten staan zullen we niet veel gebruiken en wat we nemen wordt al grotendeels opgepeuzeld door de inspanning van de looptocht. Beschouw deze zondag als een prima gelegenheid weer in een fatsoenlijk dagnachtritme te geraken en andermaal de consumptie van wijn en rookwaar te staken.

.

Had vandaag weer opmerkelijke gewaarwordingen van grote eenvoud. Als ik bijvoorbeeld onlustgevoelens had dan zag ik bijgaande gedachte gewoon als onzin en was er terstond niets meer aan de hand. Alles vervloeide voor mijn ogen tot vrede; met piek- of dal-ervaring had het niets te maken want beide soort gevoelens werden onpartijdig als probleemloos gezien. Een gevoel werd wel herkend maar niet in bezit genomen; ik liet me er niet door definiëren en hoefde zo nergens wat mee. Dat gemak. En het feit dat ik me nu tot en met morgen nog wijn toesta heeft opmerkelijk genoeg het effect gehad dat ik mijn eerste glas pas tegen tien uur vanavond nam. Het afkickidee laat me zuipen; als ik even relax in het drinken komt dat manische gedoe zomaar tot rust. Dit beschouw ik niet als een nieuwe vondst en ook wil ik er geen strategie aan verbinden want geheel droog staan blijft voor mij de beste optie.

.

Bij het warme weer zijn vrouwen in veel gevallen schaars gekleed; ook vandaag viel er weer veel te bewonderen. Het mooie vond ik dat ik niet, zoals zo vaak, een pijnlijke begeerte erbij voelde opkomen maar eenvoudig genoot van de schoonheid zonder ergens te blijven plakken met een persoonlijke wens. Ja, het leven met een vrouw heeft iets dat het leven alleen niet kent, maar ik was in staat te waarderen dat het tegenovergestelde net zo waar is. Want echt hoor, in het verleden wilde ik alleen zijn als ik een relatie had en als ik alleen was wilde ik een relatie. Het was nooit goed eigenlijk. Nu wel. Als er een vrouw komt dan zal ik dat vieren maar menen dat dit een voorwaarde voor welbevinden is was er niet bij vandaag op mijn brikkie. Begeerte maakt de vrouw schuldig aan haar schoonheid en dan moet ze maar een burka aan? Waarom kijken die kerels niet naar zichzelf, van binnen? Ik erken mijn begeerte maar acht de vrouwelijke schoonheid voortreffelijker. Fijn als schoonheid geen bijtend verlangen creëert en in het voorbijgaan volledig genoten wordt.

.

De begeerlijke blik is een obsessie. De begeerlijke blik kijkt niet naar de mens maar naar de vrouwelijke vorm. De begeerlijke blik leest die vormen, hulpeloos verloren dat ie er niets van bewaren kan. Leest op de been onder een zomerjurk, de tint die versterkt naar de knieschijf toe met een welvende schoonheid waardoor het de macht over het stuur bijna verliest. Ziet in de kuiltjes in wangetjes altijd meteen ook de kuiltjes in billetjes en wat er zoal meer in die buurt te beleven valt. Ik ken die begeerlijke blik en deze is altijd onrustig, droomt een vervulling die slechts tijdelijk kan zijn. Mensen zijn uitermate aantrekkelijk voor elkaar maar naarmate ze intiemer worden is de kans op conflicten ook gegroeid en dan wordt er toch wijsheid en compassie van betrokkenen gevraagd. Dan is het begeerlijke spelletje opeens een stuk serieuzer geworden met je drie kinderen, een baan op de tocht, stevige hypotheek en een vrouw die iedere dag hoofdpijn of spiritualiteit voor wendt om je oorspronkelijke begeerte af te straffen.

.

Voor vrouwen is het natuurlijk hetzelfde, maar dan heel anders heren. Vrouwen willen best wel wat lust maar stabiliteit hebben ze toch in de meeste gevallen op hoger plan staan. Mannelijke hormonen begrijpen een vrouw nooit, moeten ze ook niet willen. Een vrouw veroveren is een ding, haar tevreden houden kan geen enkele vent, geloof me, dat is haar eigen verdienste altijd. Mannen overschatten zichzelf altijd en vrouwen laten ze dan maar een beetje sukkelen, zolang de harmonie en stabiliteit maar niet in gevaar komen.

.

Nee, laat ik nou niet doen alsof ik er verstand van heb want geen vrouw blijft bij me. Maar ik barst in zekere zin wel van feminiene eigenschappen. Vissen, dat is mijn sterrenbeeld; water, vloeibaar. Iemand zei me eens: ja, veel water hoort bij dat teken maar jij bent wel heel erg van water!! Dat maakte op dat moment een verpletterende indruk op me, en nog steeds, anders memoreerde ik het niet. Steeds altijd maar alles voelen is chaos! Je moet die boel wel een beetje structureren anders begrijpt niemand er wat van. Daarom al mijn lulverhalen natuurlijk; structuur voorwenden en gevoelige harten raken. Soms eens een roze roos binnen halen en besnuffelen. Een kunstenaar zei me laatst: vrouwen kunnen makkelijk naar je gevoeligheid toe trekken maar als ze die opening van je beleefd hebben willen ze toch stabiliteit. Ik zei het toch net?!

.

Dus als ik nu een bloedmooie jonge vrouw zie dan zie ik ook al die sukkels en parasieten die op haar afkomen en weet ik dat ze slachtoffer van haar schoonheid is. Of gaat worden. Of helemaal niet omdat een mooie meid op haar toekomst is voorbereid. Ach, vrouwen geven mannen probleemloos het idee dat ze de touwtjes in handen hebben maar ze weten onderling wel beter. De man is een sufferd waarvan je alleen maar de juiste knoppen moet indrukken dan heb je een prachtig leven als vrouw.

.

Niet iedereen is hiervan op de hoogte maar het is wel goed om te beseffen: in het begin der tijden heerste het matriarchaat. De vrouw was de baas want de vrouw kon kinderen baren. Er wordt gefluisterd dat mannen dachten dat dat kwam door de maandelijkse bloeding bij de vrouw, en toen zichzelf begonnen te snijden in het toen nog schaamteloos gebied. Maar zwanger werden ze niet. Dus de vrouw bleef de baas. Totdat de mannen ontdekte dat hun zaad voor een kind nodig was. Toen kenterde de situatie en kregen we het patriarchaat; opeens was de eikel de baas.

.

Maar goed, ik ontwijk met al mijn gesodemieter wel de vraag of ik dan ook nog iets bezit dat je masculien zou kunnen noemen zonder dat het de vrouw tekort doet. Zeker, dat heb ik in huis en dat ben ik zelf. Een moderne vrouw volgt volgens mij het feminisme niet maar veel directer, zichzelf, los van matriarchaat, patriarchaat of welke oude verhalen en redeneringen dan ook. Feminisme, is mijn bescheiden idee, wou mannelijk gaan denken en de strijd aan gaan. Mijn moeder stond altijd op het standpunt dat een vrouw zo een omweg niet nodig heeft. Ze is mijn eerste voorbeeld dus die indruk is krachtig doorgekomen. Masculien bestaat niet; ik ben een mens met pikkie, das alles.

.

Wat ik vandaag de hele dag al voel is onveranderlijk zo, ook als ik even denk dat iets anders moet zijn. Niets is ooit anders, dus wat er in mij ook opkomt, ik kan het niet meer als probleem zien. Oké, ik zie mijn dochter niet; geluk is toch hier. Oké, ik ben leuker zonder wijn; geluk is toch hier. En met geluk bedoel ik niet een speciale ervaring, nee, het is het stilvallen in de notie dat je altijd al te laat bent als je iets wilt verbeteren. En al die domme mensen voor je is het ook nog nooit gelukt, dus wat zou je je druk maken?

.

Een roos laat geen bloedonderzoek doen en zinspeelt niet op levenskansen; een Grand Prix coureur met snelle auto en gevaarlijke bochten heeft de kern van de roos in handen als hij stuurt tot op het uiterste randje van mens-zijn, waar gevaar en gewaarzijn een zijn. Zien dat alles altijd op het randje van de dood leeft is van zo een ontstellende eenvoud dat mijn beeld het waarschijnlijk verliest in het verstaan van wie begrijpen wil. Er is geen begrijpen aan. Tis zonder begrijpen.

.

Je kunt het nieuwe niet beschrijven met de rotzooi die je net verloor. Taal is ook rotzooi, in beginsel niet onpartijdig. Tis welke indruk ik erin pomp die ´t ´m wordt. Taal is nooit onpartijdig geweest. Ieder woord kiest al partij. Onpartijdigheid is een verbale onmogelijkheid. Dit is volstrekt zeker, of nu de Lieve Heer of Adolf de zoveelste giert van zelfvertrouwen. De mens pompt zichzelf, via de ander, gezamenlijk op als mensheid. Tis waanzin. Groet aan iedereen!

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s