Muziek en ontroering

 

.

Zojuist, half twee in de nacht, teruggekeerd uit Lisse waar ik met broer Erik de gitaren weer flink heb laten klinken. Er zijn avonden dat alles loopt als een trein, andere keren stagneert het wat meer, zo ook deze ontmoeting. Maar, zo het doorzettende muziekminnaars betaamt, bij gebrek aan inspiratie zwoegden we voort op twee akkoorden die in verschillende posities en met afwisselend tokkel en slaggitaar werden gespeeld en zo kwamen we dan toch op momenten weer tot fraaie harmonieën. We zijn geen grote strebers maar wel overeengekomen dat we te zijner tijd weer eens optreden in Amsterdam bij SWAN waar we al eerder van harte welkom zijn geheten.

.

Na twee stukken gespeeld te hebben, bestaande liedjes maar met een nieuwe frisse uitvoering, riep Erik al ¨pauze!¨ en ik lustte ook wel weer een koffie. Kon ik mooi even You Tube aanzetten en Erik laten zien dat ik zo getroffen ben door een meisje van zeven jaar die zeer jazzy Billy Holliday zingt. Ze doet me als verschijning en in performance sterk aan Amy Winehouse denken en vertoont een opmerkelijk gemak in wat ze doet. Angelina Jordan heet ze. Erik was ook onder de indruk en sprak uit dat talent zo overvloedig aanwezig is. Ja, het muzikaal vermogen van de mens gaat evolutionair als collectief altijd door.

.

.

Ik vind dit altijd weer tearjerkers en ook nu bij Erik verzamelde zich vocht op mijn oogbol; ik zag eerst een sterretje en opeens veel meer! Toen ik mijn baan als groepsleider van minderbegaafden met epilepsie nog had en The Voice Kids daar met cliënten meekeek moest ik mijn hoofd wel eens afwenden omdat het gesnotter van mij niet echt professioneel overkwam naar mijn oordeel. Thuis wel, thuis kan ik me helemaal laten gaan en pak ik er altijd meteen maar een dweiltje bij. Als ik een nacht lang, zonder dweil, dit soort rasartiestjes bekijk en beluister krijg ik de volgende dag de benedenburen op bezoek met klachten over lekkage.

.

Ja, en Birdy, die moest ik ook even aan Erik laten horen. Haar veelal fragiele stemgeluid, die eveneens heel krachtig is, gaat gepaard met eenvoudige pianoakkoordenschema´s die me zeer intrigeren. Met minimale middelen roept ze maximale response in mij op. Tekst en muziek ervaar ik als volstrekt op elkaar toegesneden. Een hooggevoelige jonge vrouw; geen twijfel mogelijk. Hier volgt een live optreden van haar.

.

.

Erik was de avond ervoor teruggekomen uit Voorthuysen waar hij met zijn bandje op een Bluegrass festival drie dagen kampeerde. Er was een podium maar op het kampeerveld werd overal de hele dag en ook ´s nachts gemusiceerd. Daar spraken we over vanavond: de heerlijkheid dat muziek een universele taal is die niet struikelt over verbale mentale meningsverschillen. Drie dagen alleen met muziek bezig zijn, en dit in de open lucht en het groen, ja, dat laat allerlei zware overwegingen makkelijk wegvloeien waardoor oorspronkelijk ritme weer geheel vrij gevoeld kan worden en ook de melodieën onverwachte en verfrissende wegen in slaan.

.

Ik ben niet erg muzikaal, dat heb ik altijd beweerd. Erik zei deze avond dat ik dat voortaan niet meer hoef te zeggen want mijn getokkel was wonderwel zei hij vanuit de keuken. Das lief maar ik maak altijd fouten. Wel word ik beter want, zei ik, als ik een snaar mis dan ben ik wel meteen zo alert om een andere snaar ook te missen, of even tempo in te houden, alsof dit allemaal de bedoeling was haha! Zonder bluf kom ook ik nergens, dat spreekt voor zich.

.

Toen we op het balkon wat zaten te roken zei Erik: ¨ik ervaar het als een grote opluchting dat niks waar is¨. Ik moest lachen en voegde eraan toe dat de zeer aimabele zenleraar Shunryu Suzuki een boek heeft laten uitbrengen dat in het Nederlands de titel kreeg: ¨Niets is zo¨. Dus Erik en ik zaten bepaald op dezelfde golflengte en sleten zo onze rotzooi aan elkaar om samen vast te stellen dat het allemaal nergens op slaat als het geluid van een hand.

.

Erik moest weer tijdig op; vroege dienst in het ziekenhuis. Hij zei: ¨Dan voel ik tegenzin maar als ik dan kijk wat er erg aan is dan kan ik niks vinden¨. Zie je wel! Ik zei het toch?! Tis allemaal niks waar druk over wordt gedaan. En iedereen doet het dus erg bijzonder is het niet. Niet iets om persoonlijk te nemen zou ik zeggen. Adaptatie in het gekkenhuis binnen en buiten; niks mis mee. Je door het leven heen bluffen is nog een hele kunst. Jeder is ein Künstler als ie overleeft.

.

Op weg naar Erik reed ik door de Fazantenlaan in Bennebroek waar ik volgens anderen geboren ben. Op de fiets door je eigen verleden rijden; vreemd idee niet? Ik deed het toch maar mooi en zag dat er geen tijd verstreken is. Erik gaf aan dat denken aan Ma, Pa, of de twee overleden zussen geen enkel gevoel van verlies in hem oplevert. Nee, precies, dat heb ik precies zo: als ik ze benoem zijn ze gewoon hier. Toen Amy Winehouse stierf was ik ontdaan maar dan zie ik opeens Angelina Jordan staan en weet ik weer zeker dat er niets verloren kan gaan en alleen de vormen veranderen ter meerdere glorie van het zintuiglijk spel dat leven heet. Hier komt ze tenslotte nog een keer: Fly me to the moon:

.

( In de reactieruimte nog meer moois van de jonge diva )

 .

 

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in film, muziek, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Muziek en ontroering

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s