Dit

 

.

Ik zag gisteren een documentaire over Bukowski. Gerimpeld bekwerk en glas in de hand bij wijze van pose. Was vast echt een zuipzak maar ik zag een vreemde glinstering in zijn ogen toen ie beweerde dat je best doen geen zin heeft als je geen talent hebt. Er zat een halleluja in de man die later een vriendin een trap wilde geven omdat ze haar eigen gang ging. Hier herkende ik wel iets van mezelf in.

.

Ik zag weken geleden Hafid Bouazza op tv. Spreken over alcohol met oedeemlijf alsof het een experiment van vrijheid is. Hij zei wel dat de alcohol de baas was maar sprak nu alsof dit feit een viering is geworden door zijn overgave eraan. Nu is dit een pose geworden die als vrijheid wordt voorgespiegeld.

.

Hoor me goed: ik zie dezelfde doortraptheid bij mensen die zichzelf heilig vinden en uiteindelijk inzicht menen te leven. Waarom leeft iedereen liever als de beeltenis van een ander in plaats van direct dit huidig beleven als werkelijkheid al te zijn? Dit is de kwestie die ik hier bespreek. Als het heden niet deugt, wat mankeert het dan? Wat wordt er nu gemist? Als ik werkelijk kijk niks, maar mijn denken creëert een verlangen naar wat nu niet is. Dat kan drank zijn, seks, hulpverlening of wat je maar verzint. En het is allemaal nodeloze toevoeging die tekort creëert in een reeds werkelijke perfectie.

.

Ik ga niemand perfectie opdringen als er duizend redenen voor de hel in iemand leven. Mijn woorden hebben louter zin als iemand hel zat is en horen wil. Als ik vind dat iemand ze moet horen zijn mijn woorden al imperfect omdat ze mij willen dienen. Dat is de hel die Jean Paul Sartre in de ander zag. Levinas zei juist dat ie God in het gelaat van de ander zag. Je mag mijn woorden en mij weggooien wanneer je maar wilt.

.

Als je nog luistert dan wil ik een mogelijkheid bespreken. Geen waarheid, geen toekomst, maar een mogelijkheid. De mogelijkheid is niet morgen maar nu. Niet elders maar hier. Je kunt er niks aan doen of ophangen en het is altijd actueel. Je bent het altijd zelf en kunt er niks van bewaren. Die mogelijkheid wil ik bespreken.

.

Kijk, ik werd ongevraagd geboren. Toen ik er eenmaal was leerden ze mij mijn naam en ik leerde er ja tegen te zeggen, alsof het allemaal echt was. Er was geen andere optie. En dan is het bijzondere dat je door onderscheidingsvermogen en de passie voor verstaan leert te zien met die intensiteit dat je opeens geen acteur in die film meer bent. Ieder mens kent deze gewaarwording van volledig vrijvallen van implicaties van geconditioneerd bestaan, maar hoe blijf je zo vrij? Dat werd de vraag. En het antwoord is eenvoudig dat dat niet kan omdat je geboorte tendensen vertoont die eenvoudig uitgewerkt willen worden of iemand, jij inclusief, het daar nou mee eens is of niet. Als je niet de brutaliteit kan opbrengen om alles dat je in het leven is aangepraat te betwijfelen dan ligt er een wereld van compensatie open om je aan te laven. Als compensatie niet meer werkt gaan mijn woorden wellicht spreken.

.

Iedereen die mij de kast op of in het harnas kan jagen heeft mij iets te vertellen. Dat kan een beul en dat kan een heilige zijn, dat onderscheid maken is een verdeling die niet tot de luxe van zien zelf behoort, en dus niet kan. Heel zakelijk gezegd: dit is het. Als alles een is is dat niet morgen. Alles is een en zo ziet het eruit. Oprechtheid is een gebrek aan vermijden. Tis werkelijk zo simpel. Geen vorm kan zich verbeteren, alle vormen kunnen doorzien worden. Door geen vorm meer te vermijden of fixen kun je eraan voorbij.

.

Het hele idee van goed en kwaad gaat over vormen en dat is dom. En vanavond dacht ik weer: dat is niet dom, want domheid is louter onoplettendheid, niemand is dom want iedere vorm is intrinsiek vanuit de universele intelligentie gebouwd. Tis de apart gezette opvatting die het altijd zo goed meent te weten die verwarring zaait. Menig barricadefiguur tegen apartheid is hel in eigen huis van verdeeldheid. Goed en kwaad is in iedereen; deze erkenning alleen geeft mij rust. Zelfs vergeving is dan een belachelijk gebaar. Je bent, na al je stupiditeiten in reflectie voorgeschoteld te hebben gekregen, blij dat je bestaat en goed voor iedereen, ook al bestaat zoiets niet. De wortel is uit het probleem: jij bent niet nodig voor mijn geluk. Ik ben er graag voor de jouwe.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s