31 mei 2014, Ma is jarig

 

.

Mijn moeder is vandaag jarig. Er wordt gefluisterd dat ze dood is en slechts 62 jaar geworden maar ik heb een geheel andere waarneming. Ik heb dat mens lief en zolang ik leef gaat er niemand dood. Ja, ik weet wel, ik zou een maandje niet meer bloggen maar mijn toekomst is altijd onzeker dus neem mijn profetieën als het je belieft met een korreltje zout. De korte blogstop heeft ondertussen wel het manuscript op gang geholpen en heel wat nieuwe ideeën over de vormgeving gewekt toen ik geheel los ging op herinneringen aan het ouderlijk huis de afgelopen dagen. Het ouderlijk huis dat op mijn prikbord prijkt zoals geschilderd door broer Erik.

.

P1110106

.

Ma, ja, wat kan ik van je zeggen? Ik zit er al gauw naast met herinneringen want je was geen herinnering en zelfs nu ben je dat niet. Je bent een gevoel. Een gevoel dat je me gaf. Een gevoel dat op slot kan gaan en open, als toen in jou, zo nu in mij. Een gevoel waarvan ik achterliggende feiten pas later in mijn leven hoorde en leerde begrijpen. De wond van je bestaan hield je al die jaren verzwegen tot je spreken moest. Ik was 21 jaar of zo en de schellen vielen me van de ogen. Dacht vandaag aan dat elektronisch massage-apparaat waar je je graag mee liet behandelen op je rug en schouderpartij; wat droeg je daar niet allemaal? En waarom dat apparaat ertussen? Toen ik 21 was hoorde ik de redenen en het kost de rest van mijn leven om dit goed te praten. Het heeft me een grote ouwehoer gemaakt.

.

Als kind vond ik je altijd goed en tof. Oké, je kon zeuren over slingerende schooltassen en schoenen, met zeven kinderen dus heel vaak. Maar als ik kijk naar de gezinsfoto met jou en Pa, en de zevende baby op je armen, dan denk ik alleen maar: hell of a job, wat een prestatie! En toen ik eenmaal uitwonend was en thuis kwam deden we altijd koffie, liefst een hele pot, en dan maar kletsen, kletsen, kletsen. We konden er wat van. Het was veel later toen ik de belevenissen van andere kinderen hoorde en dan viel wel eens het woord ´dominant´. Nou ja, je was niet bepaald op je mondje gevallen nee. Maar dat vond ik nou zo leuk aan je juist. Ook als ik het helemaal niet met je eens was wist ik wel precies wat ik aan je had.

.

Och, heb ik je nooit verteld ma, maar wel echt gedroomd. Luister. Ik had als kind eens een droom dat mijn moeder een nare magere heks was, en jij, die overdag op trad, bestond daar niet. Toen ik ontwaakte en vanaf zolder verward twee trappen af daalde stond jij opeens daar in de hal. Ik dacht: ja, dat zal wel, wie is nu de echte?

.

Ik zal een fotootje laten zien. Een verfomfraaid polaroidplaatje mij dierbaar. Ma met peuk en vers permanent en zichtbaar het hoogste woord. Pa, verliefd als immer. En net daarboven de klok waarvan Pa zei dat ie er niet toe deed en waar Ma in late uurtjes naar wees als ze zelf moe was.

.

P1110109

.

Toen mijn moeder stierf was mijn vader fantastisch. Hij leefde wat hij altijd beweerde: acceptatie is de beste dienstbaarheid aan God. Je zegeningen tellen, dat was een bekende uitspraak van hem. Lang na Ma´s dood zei ie me een keer dat ie iedere avond de foto van mijn moeder nog groette met een kus voor hij slapen ging. Er zat geen enkele klacht in die bewering; vormverlies was transcendent geen probleem.

.

Ma, na jou ging Pa ook, en Trudy en Margo. Zitten jullie daar soms te klaverjassen? Ik heb klaverjassen nog geleerd toen Pa dement werd maar biljarten en kaarten goed bleef doen. Tot ie opeens aan me vroeg, hangend over het groene laken: ¨Joost, waar is de bal?¨ ¨Voor je neus Pa.¨ Hij had een TIA gehad even daarvoor maar ik, verpleegkundige, herkende het niet. Ik dacht dat dementie een stapje verder ging maar het was wat anders geweest: de dag erop was ie half verlamd. We leren een hoop in het leven maar altijd te laat. Dus ik neem het leven al goed zoals het is. Ik won die avond eindelijk een keertje.

.

Ma, er wordt nog altijd getwist over het antwoord op de vraag of God bestaat of niet. Er wordt ook gezegd: God is het masculiene Licht en wordt gedragen in de Baarmoeder die de Grote Moeder wordt genoemd, en volstrekt feminien en ontvankelijk is. Ik wil dit beseffen Ma, door en door, want ik weet hoe je ontvankelijkheid in je jeugd bezeerd is geworden en neig naar zelfhaat als ik patronen vertoon die aan de gewelddadigen tegen jou doen denken. En ook word ik geen beter mens. Zo kom ik uit bij Abraxas Ma, met alle licht en duisternis in zich, zonder probleem en alleen.

.

Het uiteindelijke waarin jij, Pa, Trudy en Margo nu zouden zijn Ma, is natuurlijk gewoon hier. Dat is ons geheim bij de koffie altijd geweest als je het mij vraagt. Tis altijd al hier. Ik heb mijn hele leven alleen maar twee mogelijkheden met je gehad: contact met je of denken over jou. Wat ik over je dacht was nooit waar en wat ik werkelijk met je had altijd zegen. U bent gezegend onder de vrouwen zegt deze vrucht van Uw schoot. En dood? Ik vier je verjaardag met de levenstranen van dank en het gezegend weten dat lijden slijt in het oog dat niets ontkent.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza, schilderij en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op 31 mei 2014, Ma is jarig

  1. Fenny zegt:

    Als moeder,
    zeer ontroert door dit!

  2. Joost Lips zegt:

    Och Lieverd, dank je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s