Blog ter afscheid, maandje retraite.

.

Het is opmerkelijk: juist als ik overweeg of het geen goed idee is dit weblog voor minimaal een maand met rust te laten valt het internet in huis uit. De router geeft met groene ledlampjes aan dat alles in orde is maar verbinding is er niet. Kan me geen berichtje herinneren dat er deze nacht aan de server gewerkt zou worden. Hoe dan ook, het is wel lekker rustig zo. Het idee het weblog stil te zetten heeft me steeds tegen gestaan; blijkbaar ontleen ik er eigenwaarde aan. Maar de combinatie werken aan een manuscript en nog eens flierefluiten op het blog acht ik geen gunstige; ik laat het een maand onberoerd na dit bericht.

Sta nu elf dagen droog en wil ook de rookwaar laten vallen. Das nogal lastig als ik zo bij de nacht leef, dus na deze sessie in het duister dit laatste etmaal de laatste peuken roken en maandagmorgen met een vroege wekker op. Nadat ik wat van Dolf Jansen op de planken had gezien was ik geïnspireerd door wat hij zei over het lichaam, over voedsel en hardlopen. Heb toen de hardloopschoenen vanachter een gordijntje gehaald en in de hal in het zicht gezet. Dit alles tegelijk inzetten, dan moet het lukken.

Facebook ook een maand afsluiten, dat gaat meteen wel heel ver. Wil ik dat? Nee, ik geloof het niet nee. Op Facebookdieet is wel een goed idee. Alleen ´s avonds een uurtje erop en af en toe gewoon een dagje over slaan. Ik sprak vaker over Anthony de Mello en zijn wijze woorden over attachment als oorzaak van ongeluk; internet heeft enorme aantrekkingskracht op mij. De dag dat ik met mijn dochter voor het eerst een computer hier online kreeg schrok ik me rot; ik voelde in ene keer de enorme zuigkracht van die hele wereld achter dat schermpje. Tis helemaal uitgekomen. En ik wil dat de dwangmatigheid in deze flink doorbroken wordt. Niet zelden heb ik me laatdunkend uitgelaten over jongelui die steeds maar op hun smartphones kijken maar achter de computer gedraag ik me precies zo. Eens even zien wie ik ben zonder internet.

Als ik een blog heb geschreven en meteen publiceer is er geen tweede broeden op de tekst en instant aandacht voor het schrijfproduct. Met het werken aan het manuscript ligt dat anders; tekst kan eindeloos herzien worden en er is niemand die meekijkt. Binnen dat proces ontwikkelt zich een energie die alleen ik bij mij draag, als een geheim bijna, al weet men dat ik aan een boek werk. De schaterlach die tijdens het formuleren vrijkomt zal niet binnen twee uur ook een ander deelachtig worden, dat zal nog maanden op zich laten wachten. Ik verlang naar de toestand waarin ik tijdens wandelingen die tweede broed op reeds geschreven tekst zal ervaren en verwonderd bezie hoe dit avontuur zich ontwikkelt. De voorpret dat het eens gedeeld zal worden al die dagen van het proces bij me dragen en voelen zwellen en groeien. Het is hoog tijd hiervoor.

De prikborden maak ik leeg; die foto´s speld ik aan het behang. De zo vrijgekomen ruimte zal de ideeën voor het boek in korte schetsen gaan bevatten…zo, meteen maar even vrijgemaakt en de muur verder vol gespeld; het wordt hier al een aardig koninkrijkje. Als ik stop met roken, heb ik tweemaal eerder ervaren, krijg ik dagenlang griepachtige verschijnselen en een licht ijlend brein in perioden. Das een mooie conditie om dit schrijfhok nog verder naar het zin te maken voor ik in alle helderheid aan het manuscript begin. Voel er veel voor het wandkleed uit de woonkamer hierheen te halen. De muur aan mijn rugzijde, daar is geen doorkomen aan. Wandkleden zijn dan een uitkomst. Maar er een enorme plaat dun hardboard tegen aan plaatsen en benutten als prikbord is ook helemaal geen slecht idee.

Mij is meermalen het idee aan de hand gedaan een manuscript te zenden naar een uitgever die het gratis uitgeeft maar wel per verkocht boek het leeuwendeel verdient. Laat ik om te beginnen hoog inzetten: ik vind dat mijn inzending zo goed moet zijn dat de Bezige Bij of de Arbeiderspers er gewoon niet omheen kan. Voor die tijd niks insturen en vlijtig verder schuren.

Op een kladblok heb ik geschreven: ´alle persoonlijke foto´s verzamelen en ordenen; collages van maken´. Dat kan op grote panelen zijn en ook in plakboeken gebeuren; er zijn zoveel foto´s in hun eigen soort en stijl dat er van alles mogelijk is. Die albums zijn dood in de kast; ik trek ze allemaal leeg en ik ga me heerlijk uitleven. Misschien wel op rollen behang; ja, natuurlijk! Behang kopen, staat ook genoteerd. Ik heb de fotomappen al klaargelegd en prachtige afdrukken herontdekt. Dat gaat me een feestje worden. Heerlijke foto´s van I. kwamen tevoorschijn, dan lach ik spontaan. Vond ook weer een filmpje dat we samen dansten in de huiskamer, geweldig! Machtig mooie tijd en wat toonden we verliefd! Wonderlijk hoe ik het nu genieten kan zonder bijtende wond van ons uiteen gaan indertijd erbij te voelen. Dat worden prachtcollages!

DSCN1231

Heb weer eens een selfie gemaakt. Deed Vincent van Gogh ook met penseel maar ik kan dat beter met camera doen, dan lijkt ie meer. Vroeger vond ik het maar ijdel maar dat was omdat ik dacht dat ik mijn lijf was; nu kijk ik er anders naar. Het lijf is een experiment, kun je gebruiken om passie mee uit te dragen. Wat draagt deze foto dan uit? Nou, dat ik me wel eens scheren mag en wat kilootjes afvallen misschien? Ja, das een goeie ja. Scheren en afvallen.

DSCN1239Heb net bij het sorteren van alvast wat losse foto´s een prachtvondst gedaan: acht vellen thumbnails uit de oude doos. Vroeger kreeg je dat erbij als je een fotorolletje had laten ontwikkelen en afdrukken. Tis allemaal zo anders nu. Eerst moest je dagen op je foto´s wachten, toen had je instanties die deden het in een uur en nu, nu doen we alles zelf en tussen de foto en de afdruk zit nog geen halve minuut. Dan de miniatuurtjes op dit glanspapier tegenkomen geeft een bijzondere en warme verwondering; ik heb ze alle negen op de muur gespeld.

Ah, internet doet het weer; waarschijnlijk toch werkzaamheden aan de server in de nacht. Ik publiceer mijn laatste blog vanavond; tijd voor wat anders.

 ***

Tis bijna middernacht; dit zullen voorlopig mijn laatste woorden hier zijn. Op 23 juni zal ik mogelijk weer verschijnen maar als het bevalt blijf ik weg.

DSCN1247Werk momenteel aan deze drie panelen. Van de twee hiernaast vind ik met name de linkse spannend. Iedere dag doe ik wel een paar aanpassingen; gaat heel rustig aan. Dat geldt ook voor de gipsplaat hieronder: pas iets doen als ik op een plek een kleur zie oplichten, dan breng ik deze aan. De foto´s zijn wat wazig maar het geeft een aardige indruk. Vandaag drie collages gemaakt die nu met kleefgum, op de keiharde muur links, rechts en boven van de deur zijn bevestigd. Met foto´s uit Rotterdam en afbeeldingen van I. en J. en L. Dit schrijfhol komt helemaal vol foto´s te hangen die dienen als inspiratie voor het verhaal dat ik componeren zal. Heb al heel wat bestaande teksten die geschikt zijn om te gebruiken in een computermap verzameld; kan vanaf de komende ochtend mij geheel richten op het vormgeven van het manuscript. Ik groet de lezer; het was mij een genoegen tot zover.

DSCN1253

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza, schilderij en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Blog ter afscheid, maandje retraite.

  1. Wllm Kalb zegt:

    Het ga je goed!

  2. Soli zegt:

    Succes, Joost

  3. fredvanderwal zegt:

    Nieuwe ontwikkeling! Spannend.

  4. Fenny zegt:

    Gaan Joost of zoals ze hier zeggen: “Kop dur veur mien jong”!

  5. Joost Lips zegt:

    Dank voor de fijne reacties. Heb ondertussen weer alle opgespelde afbeeldingen van de muur gehaald en er een wandkleed voor terug gehangen. Heb het weer druk met niks.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s